Socializing στα χρόνια της χολέρας

Τ’ άκουσε ο Σπύρος Παπαδόπουλος, τ’ άκουσε ο Διονύσης Σαββόπουλος, τ’ άκουσε η Αλκηστις Πρωτοψάλτη, τώρα ήρθε και η σειρά του Χρήστου Λούλη να φάει κι αυτός τα βελάκια του. Θα έριχνα κι εγώ τα δικά μου αν το μισό σύγχρονο ελληνικό θέατρο δεν πλούτιζε από τις βλαστήμιες, τα μπινελίκια, τα ξεμαλλιάσματα και τους σβουριχτούς κατακέφαλους επί σκηνής που είναι τόσο τραβηχτικοί για το «νεανικό κοινό». Για να γίνει εναργέστερος ο ρόλος του βαρβάτου αρσενικού και να μασηθεί καλά η art food, οι τσιρίδες και τα καντήλια πάνε σύννεφο. Τερματίστε το και με πραγματικά λιοντάρια και πραγματικούς μονομάχους, δεν είναι εκεί το θέμα μου. Ούτε καν ο Λούλης δεν είναι το θέμα μου, που δυο φορές είπε ο άνθρωπος να αφήσει για λίγο την comfort zone του μεγάλου ρεπερτορίου, και στις δυο ατύχησε. Οταν όμως έπαιζε τον «Γιάνη» δεν είδα να του την πέσει κανείς κι ας του πήρε πολύ χρόνο μέχρι να ξεφορτωθεί από πάνω του τη γλώσσα του σώματος και την εκφορά του Βαρουφάκη. Τώρα που τόλμησε να υποδυθεί τον λάιτ γκόμενο ξεσηκώθηκαν εναντίον του και τα πόμολα της διπλανής πόρτας. Τα ανυπόμονα αυτά πόμολα που εν μέσω θανατικού, δεν έβλεπαν την ώρα, πότε αχ πότε θα σταματήσουν να τα ψεκάζουν με χλωρίνη για ν’ ανοίξουν επιτέλους οι θύρες προς πιο ψεκασμένες δραστηριότητες όπως νυχάδικα, φτερνάδικα, φρυδάδικα, βλεφαριδάδικα, πιλατάδικα και, μετά συγχωρήσεως, ορθάδικα. Θέλετε κι άλλα, ή να σπάσω τον καθρέφτη να τελειώνουμε; Να καθρεφτιζόμαστε κατευθείαν πάνω στις επιθυμίες μας οι οποίες, ως γνωστόν, μας λένε πάντα «ναι σε όλα»; Με μια βιντεοκάμερα στους θαλάμους του «Ευαγγελισμού» σε πραγματικό χρόνο, να σου πω εγώ για πότε θα άλλαζαν οι προτεραιότητες και οι τάσεις στο socializing, αλλά ποιος τολμάει να φτιάξει ένα τέτοιο σποτ;

Εχω γράψει ήδη τρεις φορές στα αγγλικά αλλά θα αποτολμήσω και μια τέταρτη, ίσως δε και μια πέμπτη. Δεν μετανιώνω που κότσαρα κι εγώ στο φμπ προφίλ μου το σύνθημα «Support art workers» παραβλέποντας ότι από κάτι τέτοιες γλωσσικές μπηχτές ξεκινάνε οι μεγάλες παρεξηγήσεις. Ηθελα να στρέψω την προσοχή του κράτους σ’ αυτούς που βρέθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη χωρίς τα ψιχία του μισθού τους. Με βάζει όμως σε σκέψεις που κάποιοι δέχτηκαν έτσι εύκολα αυτόν τον ψευδοταξικό όρο απεκδυόμενοι αίφνης τον τίτλο του auteur και του artist για την απόκτηση του οποίου έφτυσαν αίμα ή φίλησαν λουλουδάτες ποδιές. Ξέρω, ξέρω δεν βρισκόμαστε πια στην εποχή του Μολιέρου ή του Βάγκνερ που για να καταγραφείς ως δημιουργός έπρεπε να σε πληρώνουν με χρυσάφι στο πουγκί βασιλιάδες κι αυλικοί. Ούτε στην εποχή του Γκόρκι που για να θεωρηθείς καλλιτέχνης του λαού έπρεπε να κερδίσεις την εύνοια του Στάλιν για να πεθάνεις στη συνέχεια κάτω από ανεξιχνίαστες συνθήκες. Και μήπως γι’ αυτό ο Σαίξπηρ δεν έκανε γαργάρα τις αθλιότητες της Ελισάβετ της Α’; Και μήπως γι’ αυτό δεν ήρθε (και πέρασε) η μποεμία του 20ού αιώνα; Για να χειραφετηθεί ο δημιουργός από κάθε δουλεία και κατά συνέπεια από κάθε ανάγκη; Σαν ψέματα μου φαίνονται όλα αυτά. Θα τα ψάξω.