Πρόσεχε λοιπόν εις ποίον σημείον πλανώμεθα; Αραγε σφαλλόμεθα κατά το όλον;
Πλάτωνος, Λύσις
Πού αρχίζει και πού τελειώνει η φαντασιακή «επαναστατικότητα» πολλών αξιωματούχων της κυβερνώσας(;) Αριστεράς(;);
Πόσο «κόπτονται» για τη ζωή, την αξιοπρέπεια, την τιμή ενός πονεμένου λαού, ο οποίος - ανεξάρτητα από τις δικές του ενοχές - ακούμπησε πάνω τους τις ελπίδες του;
Μπορεί η ιδεοληπτική κουλτούρα τους να συγκρούεται στο διηνεκές με τα δημοκρατικά κεκτημένα και με τις θεσμικές - όχι «κόκκινες» - γραμμές του πολιτεύματος;
Τα παιχνίδια εξουσίας (εντός/εκτός και επί τα αυτά) και ο κρατικός (αριστερός;) συντεχνιασμός οριοθετούνται από το Σύνταγμα και τις πολιτικές παραδόσεις του Κοινοβουλευτισμού. Δεν επιτρέπεται ούτε να συμψηφίζονται ούτε να συγχωρούνται τα πάντα για τους πάντες.
«Ειδωλολατρεία» με το ζόρι (υπό τα δημοσιονομικά ζόρια), αντιευρωπαϊκός «ευρωκομμουνισμός»(;), επιδειξιακός λόγος με σκόπιμη μη τήρηση των νόμων καλλιεργούν έναν νέο τύπο Ανομίας. Η «νίκη» χάριν της νίκης (και όχι με βάση τη νομιμότητα ή την ηθική), η εύνοια στον ημέτερο πλούτο (και όχι στη διαφάνεια και τη λογοδοσία), τα εύκολα σοφίσματα αντί της αλήθειας χαρακτηρίζουν ένα sui generis μοντέλο διακυβέρνησης.
Ο Αριστοτέλης στα «Ηθικά Νικομάχεια» γράφει ότι «η φρόνηση μας καθιστά ικανούς να καθορίζουμε τον σκοπό και η αρετή να μεταχειριζόμαστε τα κατάλληλα μέσα».
Ποιος και τι αγιάζουν άραγε τον σκοπό και τα μέσα στο νέο καθεστώς;
Ηρθαν για να αποτρέψουν το «κακό» και αντ' αυτού αναποδογύρισαν τον κώδικα αξιών (όχι των λαμόγιων, πολλά από τα οποία τους στηρίζουν, αλλά των ανυπεράσπιστων έντιμων πολιτών).
Αναρωτιέμαι πώς βλέπουν την πραγματικότητα αφού κοιτάνε συνεχώς προς τα πίσω ή περπατάνε φορώντας παρωπίδες. Τι νοούν ως επιστροφή στην κανονικότητα (την προπολεμική, τη μεταπολιτευτική, τη left μνημονιακή); Τι εννοούν σεβασμό στο Σύνταγμα (στον Καταστατικό Χάρτη της Δημοκρατίας ή στις αντικοινοβουλευτικές κραυγές των «αγανακτισμένων της Πλατείας»);
Δεν πιστεύω ότι θα απαλλαγούμε από τον λαϊκισμό και ότι θα αναζητήσουμε την πολιτική, κοινωνική, δι-ιστορική αλήθεια (για το χθες, το σήμερα, το - προδιαγραμμένο - αύριο).
Η χώρα  των μύθων και των παραμυθιών, των εμφυλίων και της συκοφάντησης των πολιτικών αντιπάλων (ακόμα και των εθνικών ηρώων) δεν θα βρει τον δρόμο και τον τρόπο να αλλάξει πορεία, όχι γιατί δεν υπάρχει αλλά απλούστατα γιατί κανένας δεν ενδιαφέρεται να τον ψάξει «με ίδιον κόστος».
ΥΓ. Η  διάκριση «Αριστερά - Δεξιά» δεν στερείται νοήματος. Το ερώτημα που τίθεται είναι ποιο περιεχόμενο τής δίνουν και ποια στρατηγική ακολουθούν οι - κατά δήλωσή τους - αριστεροί.
Ο καθηγητής Γιάννης Πανούσης είναι πρώην υπουργός
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από