«Ο ήχος των αεροπλάνων μάς τρυπούσε την ψυχή, κι έκανε τη γη να τρέμει. Θυμάμαι τον πατέρα μου να κάθεται σιωπηλός, ανέκφραστος σαν πέτρα, και να λέει: “Λοιπόν, έχουμε πόλεμο”».
Μπορεί να έγινε γνωστή σ΄ όλο τον κόσμο, μπορεί ο ήχος της φωνής της να έχει γίνει ένα με μερικές από τις κλασικές επιτυχίες, λίγοι όμως γνωρίζουν το δύσκολο ξεκίνημά της. Μια μέρα αφότου έπαιξε στο Royal Αlbert Ηall στο Λονδίνο, πρώτο σταθμό της αποχαιρετιστήριας περιοδείας της ύστερα από μια πορεία 40 χρόνων και από 300 εκατομμύρια δίσκους, η Νάνα Μούσχουρη βλέπει και την αυτοβιογραφία της («Μemoirs»)
να εκδίδεται και στα αγγλικά. Κι εκεί μιλάει για τα δύσκολα χρόνια του πολέμου, την φτώχεια και τις δυσκολίες της οικογένειας της, τις αναμνήσεις από το σπίτι της στην Αθήνα, τις τραυματικές εμπειρίες της Κατοχής, για τα πρώτα της βήματα στο τραγούδι.
«Αφότου έφυγε ο πατέρας μας για το μέτωπο, η μάνα μας κλείστηκε στο δωμάτιο της για να μη βλέπουμε τη θλίψη μας. Αλλά εμείς, εγώ κι η αδελφή μου η Τζένη, δεν κλαίγαμε.
Μάλλον γιατί δεν είχαμε επίγνωση της κατάστασης. Και μια μέρα ο πατέρας επέστρεψε. Έμοιαζε σαν να είχε γυρίσει από τον κόσμο των νεκρών. Τα μάτια του ήταν χωμένα μέσα στις κόγχες τους, και σκεπάζονταν από μια βαθιά σκιά, ήταν αξύριστος, η στολή του βρώμικη. Αλλά εμείς χαρήκαμε τόσο που τον είδαμε που δεν μας ένοιαζε. Κι εκείνος στεκόταν εκεί, ανέκφραστος, σα να μην μας έβλεπε.
Όταν τελείωσα το ωδείο, προσπάθησα να γίνω γραμματέας αλλά μέσα μου ήξερα ότι δεν ήμουν γι΄ αυτό. Πήγα σε μια οντισιόν που έκανε η Ορχήστρα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. Η ανάγκη με έκανε να ξεπεράσω τον πανικό που με είχε πιάσει εκείνο το απόγευμα κι έτσι τραγούδησα σχεδόν τόσο καλά όσο όταν τραγουδούσα μόνη, μπροστά στον πατέρα μου. Εκείνο το απόγευμα ο μπακάλης έστειλε τον γιο του να μας ειδοποιήσει. Του είχε τηλεφωνήσει ένας κύριος από τη Ραδιοφωνία και του είχε πει ότι είχαν προγραμματίσει να πάρω μέρος στην εκπομπή. Η μαμά άρχισε να κλαίει κι εγώ στεκόμουν εκεί σαν κεραυνόπληκτη. Για όλη την γειτονιά ήμουν το νέο της εβδομάδας: Η μικρή Μούσχουρη θα τραγουδήσει στο ραδιόφωνο! Ο κόσμος με έδειχνε στον δρόμο, τα παιδιά έτρεχαν γύρω μου…».
«Όλη η γειτονιά περίμενε να με ακούσει στο ραδιόφωνο»







