Χριστόφορος Λιοντάκης: «Σιβυλλικά χαμόγελα κρύβουν το θάνατο»

«ΑΠΟ ΚΕΙΝΗ ΤΗΝ
ΠΑΛΙΝΤΡΟΠΗ ΚΙΝΗΣΗ/
ΑΝΑΜΕΣΑ
ΣΤΟ ΕΥΦΟΡΟ ΚΑΙ
ΤΟ ΑΓΟΝΟ ΤΟΠΙΟ
ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ/ ΑΠΟΜΕΝΕΙ ΕΝΑ ΘΑΜΠΟ ΚΡΥΣΤΑΛΛΟ/ ΜΕ ΛΑΚΚΟΥΒΕΣ ΕΠΑΡΣΗΣ, ΑΝΘΙΣΜΕΝΕΣ ΑΓΚΑΘΙΕΣ/ ΚΙ ΑΡΩΜΑΤΑ ΝΑ ΠΑΛΛΟΝΤΑΙ/ ΣΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ », ΓΡΑΦΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΛΙΟΝΤΑΚΗΣ
Γενέτειρα: Ηράκλειο Κρήτης 1945 Σπουδές/ Σταδιοδρομία: Σπουδάζει Νομικά στο Παν/μιο Αθηνών και κάνει μεταπτυχιακά στο Παρίσι, όπου, παράλληλα με τις νομικές σπουδές του, παρακολουθεί μαθήματα γαλλικής και ευρωπαϊκής λογοτεχνίας. Τιμάται με το Βραβείο Καζαντζάκη (1992), το Κρατικό Βραβείο ποίησης (2000) και το Βραβείο ποίησης του περιοδικού «Διαβάζω» (2000). Το 1990 το γαλλικό κράτος του απονέμει τον τίτλο του «Ιππότη της Τάξεως Γραμμάτων και Τεχνών» για τη συμβολή του στη γνωριμία του ελληνικού κοινού με τη γαλλική ποίηση. Ποιήματά του μελοποιεί ο Θάνος Μικρούτσικος. Βάπτισμα πυρός: Στα γράμ ματα εμφανίζεται με Το τέλος του τοπίου («Τραμ-Εγνατία», 1973), συλλογή την οποία ξεχωρίζει και εγκωμιάζει ο εγνωσμένου κύρους κριτικός της εποχής, Αντρέας Καραντώνης. Το γνωρίζατε; Στις 5 Νοεμβρίου του 1957, μαθητής της Β΄ Γυμνασίου Ηρακλείου, παρακολουθεί την κηδεία του Καζαντζάκη στον προμαχώνα Μαρτινέγκο και συγκλονισμένος από την απώλεια του μεγάλου Κρητικού συγγραφέα αποχωρεί τελευταίος από τον τόπο της ταφής.

Εκλεκτικές συγγένειες: Μεταφράζει αριστοτεχνικά και με ακρίβεια έργα των Μπονφουά, Βαλερύ, Ρεμπώ, Πονζ, Καμύ, Ζενέ, Σαρ, Ελυάρ, Σταντάλ, Απολλιναίρ, συγγραφείς με τους οποίους μοιράζεται κοινούς αισθητικούς και γλωσσικούς προσανατολισμούς. Η προσεκτικά αρχιτεκτονημένη ποίηση του Λιοντάκη, καθώς και η συμβολιστική και μυθοποιητική της διάσταση οφείλει πολλά στον ιδιοσύστατο τρόπο ανάγνωσης ή και «παρανάγνωσης» των Γάλλων ποιητών, μέσω του οποίου τους ενσωματώνει δημιουργικά στο δικό του ποιητικό σχέδιο.

Κριτική ετυμηγορία: Οι συμβολισμοί, οι ετεροπροσωπίες, οι μυθολογικές αναφορές, τα αντιθετικά ζεύγη (αθωότητα/ ενοχή, φως/ σκοτάδι, χαρά/ πένθος) που συναντά κανείς στο έργο του Λιοντάκη, ενός από τους πιο σημαντικούς ποιητές της γενιάς του ΄70, υπογραμμίζουν τον βαθύ διχασμό του ποιητικού υποκειμένου και τη δυσκολία του να αρθρώσει λόγο γραμμικό και συνεχή, παγιδευμένο καθώς είναι στους λαβυρίνθους του βιώματος και της γλώσσας. Ο συχνά θραυσματικός λόγος των ποιημάτων του, πυκνός πάντοτε και διαυγής, οδυνηρά σπαραχτικός, φανερώνει μια συνείδηση που γνωρίζει ότι οφείλει ν΄ αφηγηθεί την προσωπική της αλήθεια, χωρίς να ενδώσει σε εύκολες λύσεις και ποιητικίζοντα σχήματα, με τρόπο αυθεντικό, που να τιμά την ποίηση την ίδια στιγμή που καταφάσκει στη ζωή.

Βιβλιογραφία: (Ενδεικτική) Ποίηση: Μετάθεση(«ΤραμΕγνατία», 1976), Ο Μινώταυρος μετακομίζει («Καστανιώτης», 1982), Ο ροδώνας με τους χωροφύλακες («Καστανιώτης», 1988),. Δοκίμιο: Νυχτερινό γυμναστήριο («Καστανιώτης», 1993). Ανθολογίες: Από τον Μπωντλαίρ ως τις μέρες μας [Ανθολογία γαλλικής ποίησης] («Καστανιώτης», 1988), Ηράκλειο . Μια πόλη στη λογοτεχνία («Μεταίχμιο», 2002). Στίχοι: « Άρωμα πυρκαγιάς!/ Όλο να φεύγεις / Μπροστά στο νερό να σταματάς / Σιβυλλικά χαμόγελα κρύβουν το θάνατο ».