|
|
|
«Έχει προ πολλού εγκαταλειφθεί η σκέψη ότι μπορείς να βγάλεις λεφτά από το θέατρο. Οπότε “κάνω θέατρο” σημαίνει “κάνω το κέφι μου και παράλληλα για να ζήσω δουλεύω σε ένα μπαρ, κάνω ιδιαίτερα μαθήματα…”», λέει ο Κώστας Γάκης. «Προσωπικά καλύπτομαι οικονομικά από άλλα πράγματα που κάνω» (σ.σ.: διδάσκει κιθάρα, κάνει θέατρο σε παιδιά με κινητικά προβλήματα…) «και δεν μπορώ να σκεφτώ το θέατρο σαν δουλειά. Ειδεμή θα είχα πάρα πολύ μεγάλη ανασφάλεια και θα ένιωθα ίσως την ανάγκη να κάνω πράγματα πιο φανταχτερά, πιο “μεγάλες” κινήσεις, κάτι στην τηλεόραση – κάτι πιο δραστικό, να εξασφαλιστώ»
|
«Τα ‘χω παίξει… Μου φαίνεται ότι θα λιποθυμήσω». Όχι, δεν λιποθύμησε. Αλλά
ήταν η πιο ειλικρινής και η πιο συγκινητική δήλωση «νικητή», τη βραδιά της
απονομής, στα έξι χρόνια που απονέμεται το Βραβείο Χορν χάρη στην πολύ καλή
ιδέα που είχε ο Σταμάτης Φασουλής.
Ο 29χρονος Κώστας Γάκης, ένα παιδί με τάλαντο, όμορφο και πολύ συμπαθητικό και
άμεσο δεν το περίμενε να βραβευτεί για τον ρόλο του στην «Κατσαρίδα» του φίλου
και συνυποψηφίου του Βασίλη Μαυρογεωργίου. «Κράταγε» το κεφάλι του μην «του
φύγει» όταν ο Σταμάτης Φασουλής του πέρναγε τον χρυσό σταυρό του Δημήτρη Χορν.
Μεσημέρι και μόλις έχει γυρίσει από δυο απανωτές πρωινές παραστάσεις με την
Παιδική Σκηνή του «Θεάτρου του Νέου Κόσμου» η οποία παρουσιάζει για παιδιά που
νοσηλεύονται σε νοσοκομεία και ιδρύματα το έργο του Σέργιου Γκάκα «Ακούς τη
γιορτή;». Άυπνος, κουρασμένος αλλά η χαρά δεν κρύβεται. Ούτε στο τηλέφωνο που
μιλάμε.
Γεννήθηκε το 1977. Ο Βύρωνας και η Ηλιούπολη, όπου και σήμερα ζει, οι
γειτονιές του. Στις ρίζες, συνδυασμός εκρηκτικός: ο πατέρας βουνίσιος, από το
ορεινό Θραψίμι της Καρδίτσας – «800 μέτρα ύψος, στα σύνορα με την Ευρυτανία,
εκεί που αρχίζουν τα Άγραφα» -, η μάνα νησιώτισσα, από τον Εύδηλο της Ικαρίας.
«Έχω πολύ όμορφες εικόνες βουνού, από μια καλύβα που έχουμε στο δάσος αλλά και
πολύ ωραίες εικόνες θάλασσας από την Ικαρία – η γιαγιά μου πηγαίνει εκεί τους
καλούς μήνες, από Απρίλη μέχρι Οκτώβρη, και μένει».
Από τη μουσική ξεκίνησε. «Υπήρχε στο σπίτι μια κιθάρα που την γρατσουνούσα».
Στο Γυμνάσιο θα πάει για κλασική κιθάρα στο Διεθνές Ωδείο Αθηνών – στην
Ηλιούπολη – και θα ολοκληρώσει τις σπουδές του όταν ήταν στο πανεπιστήμιο.
Διότι ξεκίνησε και σπουδές στο Ιστορικό – Αρχαιολογικό Τμήμα της Φιλοσοφικής
Σχολής του Πανεπιστήμιου Αθηνών. Και, επιπλέον, κατάφερε, παράλληλα με όλα τα
άλλα να πάρει το πτυχίο του.
Τα χρόνια του πανεπιστημίου μπλέχτηκε με τις πανεπιστημιακές θεατρικές ομάδες
– έγραφε μουσική για τις παραστάσεις τους. Και ξαφνικά βρίσκεται στο Εθνικό
Θέατρο. Χειμώνας 2000 – 2001. Ανέβαζαν στην Κεντρική Σκηνή το «Καμίνο ρεάλ»
του Τενεσί Ουίλιαμς και ζητούσαν έναν κιθαρίστα. H σκηνοθέτρια, η Άσπα
Τομπούλη, τελικά του δίνει να παίξει ένα ρολάκι – έναν μεθυσμένο. Αυτό ήταν!
Αποφασίζει να δώσει εξετάσεις στη δραματική σχολή του Εθνικού. «Ήρθε τη στιγμή
που το χρειαζόμουν. Ήμουν σε μια κατάσταση περίεργη. Είχα πάρει το πτυχίο μου
στην κιθάρα, μετεωριζόμουν – μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας… – στο Ιστορικό –
Αρχαιολογικό – και ήθελα μια γερή αίσθηση. Και αυτό που ήρθε ήταν φωτιά». Θα
αποφοιτήσει το 2004.
Μαθητής ακόμα θα παίξει Ορέστη στην «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή που ανεβάζει
ο Πάνος Παπαγεωργόπουλος στο «Εμπρός», θα κάνει κάποιες ταινίες μικρού μήκους,
θα παίξει στην ταινία του Γιάννη Σολδάτου «Υποβρύχιος έρωτας». Πρώτη του
«επαγγελματική» εμφάνιση πέρσι, στο «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» που ανέβασε ο
Γιάννης Ιορδανίδης στο Παιδικό Στέκι του Εθνικού Θεάτρου.
Στο μεταξύ, από το 2001, τον «στοιχειώνει» η «Κατσαρίδα». Στην Ικαρία
γνωρίστηκαν – γύρω στα δεκάξι θα ήταν – με τον Βασίλη Μαυρογεωργίου. Μακρινά
ξαδέλφια έγιναν φίλοι κολλητοί. Μια από τις σπάνιες εκείνες φιλίες. Κρατάει
χρόνια. Έγιναν και συνεργάτες στενοί. Παρουσίασαν την «Κατσαρίδα» τους το 2004
στον Άδειο Χώρο, στην Πειραματική του Εθνικού. Τον επόμενο χειμώνα ο Βαγγέλης
Θεοδωρόπουλος θα τους καλέσει στο «Δώμα» του. H παράσταση γίνεται καλτ. Πάει
δεύτερη σεζόν. Και ακόμα παίζεται.
Ετοιμάζουν, μέσα από αυτοσχεδιασμούς με τον Αργύρη Ξάφη, πάνω σε μια ιδέα του,
και μαζί με την Άννα Καλαϊτζίδου και την Κατερίνα Μαυρογεώργη, στο «Αμόρε»,
για τις «Δοκιμές» του Μαΐου, μια παράσταση με τον τίτλο «Φι». Και σχεδιάζουν
με τον Βασίλη Μαυρογεωργίου μια καινούργια τους δουλειά στο «Δώμα», για τον
επόμενο χειμώνα. «H ιστορία είναι πολύ ρευστή ακόμα, σκεφτόμαστε να είμαστε
τέσσερις ηθοποιοί… Το συζητάμε όταν τρώμε σουβλάκια στα παγκάκια της
πλατείας…». Γελάει.
«Σαν να πάγωσε ο χρόνος»
Βραβείο Χορν χθες… Τι νιώθετε σήμερα;
«Το συζητούσαμε με τον Βασίλη πριν από την απονομή – αν το πάρει κάποιος από
τους δυο μας. Και καταλήγαμε: “E, δεν τρέχει και τίποτα…”». Γελάει. «Τώρα
όμως νιώθω λίγο χαμένος… Ήταν πολύ έντονο το συναίσθημα χθες. Σαν να πάγωσε
ο χρόνος. Και μετά δέχτηκα πάρα πολλή αγάπη. Και με τον Βασίλη πανηγυρίζαμε
μαζί. Μέχρι εκεί όμως. Να περάσει αυτή η θύελλα στο μυαλό και στο συναίσθημά
μου και να συνεχίσουμε να φτιάχνουμε πράγματα με τον κολλητό μου».
INFO
H «Κατσαρίδα» παρουσιάζεται στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου – Δώμα» (Αντισθένους 7
– Θαρύπου, τηλ. 210 9212900).
