Mήπως ακούσατε το «θηρίο» να περνά;

Μοιάζει με παλιά αριστοκράτισσα που της ξέφυγε λιγάκι το λίφτινγκ. Σαν

αρωματισμένη (με πεύκο) ανάσα, που ασφυκτιά κάτω από τα γυαλισμένα μάρμαρα των

εμπορικών κέντρων, τη σαββατιάτικη κίνηση των μπουτίκ, τη νυχτερινή περαντζάδα

των τρέντι νεαρών στα στέκια του Κεφαλαρίου. Δεν είναι ανάγκη να περιπλανηθείς

πολύ για να «πιάσεις» το μήνυμα. Το βλέπεις στους προσεκτικά βαμμένους

«πύργους» των καταστημάτων της οδού Κασσαβέτη – στο κομψά φωτισμένο και ωραία

αναπαλαιωμένο εμπορικό κέντρο «Μελά» (οφείλει το όνομά του στο κτίριο που

φιλοξένησε το ξενοδοχείο «Μελά», ένα από τα πρώτα της ελεύθερης Ελλάδας),

στους πληθωρικούς κήπους της οδού Λεβίδου (όπου βρίσκεται και το μουσείο

Φυσικής Ιστορίας Γουλανδρή), στα υπέρκομψα «Σέσιλ», «Παλλάς», «Theoxenia»,

«Πεντελικόν», «Απέργη» (σήμερα στεγάζεται κοινοπολιτεία Λάτση) που

περιστοιχίζουν την άλλοτε πλατεία των νερών, το Κεφαλάρι. Κάποτε εκεί, εκτός

από την εκκλησία της Μεταμόρφωσης, υπήρχε πηγή που έβγαζε 400 κυβικά νερό την

ώρα. Σήμερα μπορεί να μετονομαστεί σε πλατεία των ακάλυπτων… αφαλών. Και των

ζουμερών tex mex στέικ.

Ναι, όλα αυτά τα συναντάς στην Κηφισιά, αναμεμειγμένα με μυρωδιές δροσερού

καλοκαιριού, ίσκιο από πλατάνια, λεύκες, ακακίες, χαρουπιές και πεύκα ψηλά,

λες και το «πνεύμα» εκείνου του τεράστιου πλατάνου που υπήρχε κάποτε εκεί

(όπου πολύ αργότερα στεκόταν ο τροχονόμος) να έχει βάλει στοίχημα να νικήσει

τον χρόνο και τις αλυσίδες φαστ φουντ. Και μια που είπαμε την κακιά τη λέξη,

μην ξεχαστούμε: η Κηφισιά έχει καλούδια για όλα τα βαλάντια. Και για όλα τα

γούστα. Θέλετε βολτίτσα για μακαρονάδα, χάμπουργκερ ή σουβλάκι σε συνδυασμό με

«βουτιά» στη «Zara» και καπουτσίνο αργότερα; Ραντεβού στον αιωνόβιο «Βάρσο»

(για ένα ρυζογαλάκι στην αρχή) και, από ‘κεί και πέρα, ό,τι προκύψει… H

αυτοκρατορία των καφέ είναι στα πόδια σας, το «Massimo Duti» (το πιο

εκλεπτυσμένο αδελφάκι τής «Zara») δυο βήματα πιο πάνω και, αν προωθηθείτε και

προς Κεφαλάρι μεριά, μπορεί να πιείτε και μια μπίρα στο «Fridays». Εκτός κι αν

το tex mex ύφος δεν σας πάει και προτιμάτε τα παλιά, παραδοσιακά σουβλάκια της

Κηφισιάς (επί της οδού Όθωνος και Κηφισίας). Πριν μπείτε, ρίξτε μια ματιά να

δείτε τι πετυχαίνει η… επιστήμη: υπερ-παραγωγή, το Μπεν Χουρ τής πίτας.

Μήπως, πάλι, προτιμάτε ατμόσφαιρα παλιού ταβερνείου; Ο «Κανούσης» (παλιά

ταβέρνα στα δρομάκια των Αλωνίων) περιμένει όπως πάντα, με τη δροσερή αυλή του

και τους μεζέδες του. Ό,τι και να θέλετε, το αυτοκίνητο αφήστε το καλύτερα στο

σπίτι. Έτσι κι αλλιώς, πού θα παρκάρετε; H Κασσαβέτη θα είναι όλο τον Αύγουστο

πεζόδρομος και τα πάρκινγκ στα εμπορικά κέντρα είναι φωτιά όλο τον χρόνο. H

πρότασή μας έχει λιγάκι ποδαρόδρομο, αλλά αξίζει τον κόπο: το… «θηρίο»

(ηλεκτρικός) έχει τακτικό ωράριο, ο σταθμός της Κηφισιάς είναι πλήρως

ανακαινισμένος και η ανάβαση μέχρι την Κηφισίας θα σας δώσει και λίγη από

αισθητική Τσίλερ (αρχιτέκτονας που έκτισε πλούσια αρχοντικά της παλιάς

Κηφισιάς). Γιατί, πρέπει να το πούμε κι αυτό: Ό,τι θέλει βλέπει κανείς. Και η

Κηφισιά προσφέρεται ιδιαίτερα σ’ αυτήν τη διαφοροποίηση των βλεμμάτων.

ΠΗΡΑΜΕ ΓΕΥΣΗ

Στο «Escoba». Ατμόσφαιρα σαλούν, μεγάλη μπάρα εντός και τραπεζάκια έξω.

Φαχίτας και ζουμερά στέικ στο πιάτο σας (κ.ά.), δυνατή μουσική στα πικ απ και

τάρανδοι στον τοίχο. Ό,τι πρέπει για ολοήμερες… διακοπές εντός της πόλης.

Πιάνει δουλειά από τις 12 το μεσημέρι και πάει μέχρι αργά, πολύ αργά τη νύχτα.

Ο χορός ανάβει μετά τα μεσάνυχτα. Και το τάβλι επιτρέπεται… (Πλατεία

Κεφαλαρίου)

Στο «Ya Hala». Μόνο που δεν ήταν Παρασκευή και έλειπε η χορεύτρια.

Γιατί το λιβανέζικο θέλει την… κοιλιά του. Και τον ναργιλέ του. Αφού βέβαια

κλείσετε με καφέ αρωματισμένο με κάρδαμο. Για αρχή προτείνουμε χούμους, σαλάτα

ταμπούλι κι αμέσως μετά αρνάκι γεμιστό ή κάποιο από τα πολλά ψητά κρέατα. Το

μπαλκόνι βλέπει την πλατεία Κεφαλαρίου.

Στον «Μύθο». Αιώνιος γύρος! Σε πολύ γεμάτο πιάτο, με πατάτες τηγανητές

και με μια ιδέα γαλλικής τσαχπινιάς στις σος που έχει στο πλάι. Σαλάτα ρόκα

παρμεζάνα και σταφίδες (μία εκ των πολλών). Υπάρχει και πιάτο διαιτητικό (με

στήθος κοτόπουλο και ψητή πατάτα) – αλλά προς τι ο κόπος; (Οδός Κασσαβέτη,

δίπλα στον «Βάρσο» και στην πλατεία Κεφαλαρίου)

ΓΙΑ ΚΑΦΕ

Κάντε κράτει. Γιατί το πολύ freddo πειράζει τα νεύρα. Όχι τίποτ’ άλλο, θα

ξεσπάσετε σε «shopping therapy» και η περιοχή είναι επικίνδυνη. Αρχίζουμε:

«Flocafe» (στο εμπορικό κέντρο «Μελά»), «Amos» (επί της Λεβίδου, δίπλα στην

Τράπεζα Πίστεως), «Sotto Voce Cafe» (πίσω από το «Sotris», στη Λεβίδου), «GC

gallery cafe» και «Έπος» (και τα δύο στην Αργυρουπόλεως), «Diva», με ωραίο

μπαλκόνι (επί της Κολοκοτρώνη, στο εμπορικό κέντρο «Φοίνικες»), «Amelie»

(μπαλκονάτο και αυτό, δίπλα στο «Diva»), «Musi Cafe» (επί της Λεβίδου, κοντά

στη «Zara»). Τα είπα όλα; Θα αστειεύεστε…

ΕΙΔΑ ΚΑΛΑ;

Και «McDonald’s» και «Goody’s» και αρχαιότητες στον ίδιο δρόμο. Αμ, το είπαμε,

η Κηφισιά έχει παρελθόν: κλεισμένη σε γυάλινο κουβούκλιο, προσεκτικά φωτισμένη

εκεί στην αρχή της Κασσαβέτη (καθώς στρίβετε από την Κηφισίας), βρίσκεται η…

ιστορία στα πόδια σας. Ρωμαϊκό ταφικό μνημείο του 2ου μ.X. αιώνα, πιθανόν

οικογένειας συγγενικής του Ηρώδου του Αττικού. Το λέει η επιγραφή.

ΡΑΝΤΕΒΟΥ

«Local». Συνδυάζει το τερπνόν (φαγητό – ποτό) μετά του ωφελίμου

(κλαμπάτη κατάσταση). Κατ’ αρχήν lounge μουσική (για να κατέβει ήρεμα η

φαρφάλα) και κατόπιν πλησιάζεις το μπαρ για τα περαιτέρω. Μουσική: από

ελληνικά μέχρι τζαζ και από λάτιν μέχρι disco. Απαραίτητο το κομμωτήριο – για

τις γυναίκες, καλέ! (Χρήστου Λαδά και Ολύμπου)

«Big Deal». Come il faut, με άνετους καναπέδες στο μπαρ και ωραίο

ρεστοράν έξω. Για κάπως πιο ώριμους νέους (μεταξύ 30 και 40). Μουσική σε

ήρεμους τόνους, κυρίως 70’s και 80’s και ολίγον r ‘n’ b τα Σαββατοκύριακα.

(Χαρ. Τρικούπη 50, Κεφαλάρι)

«Fontanina di Torre». Από το μεσημέρι, κλασικές ιταλικές γεύσεις,

ωραίες σαλάτες, καλοντυμένες κυρίες, «οικογενειακή ατμόσφαιρα». Ό,τι πρέπει

για μια σαββατιάτικη στάση, μετά τα ψώνια. Και για βραδινή έξοδο. (Κασσαβέτη

και Κυριαζή)

«Salumaio di Montenapoleone». Τρε σικ ιταλικό «μπακάλικο», με

εξαιρετικής ποιότητας υλικά και γεύσεις που ανταποκρίνονται και στα πιο

απαιτητικά γούστα. H κίνηση αρχίζει από νωρίς το μεσημέρι. Απαραίτητο το

τηλέφωνο πριν πάτε. (Παναγίτσας 3)

TO ΠΡΟΣΩΠΟ

Μία μόνο φορά να μπεις στον «Βάρσο», το άρωμα σε κυνηγάει. Άρωμα φρέσκου

γάλακτος, φρέσκου τσουρεκιού, άρωμα… ιστορίας. Το 1892 ιδρύθηκε το

γαλακτοπωλείο, το 1916 μεταφέρθηκε στην Κηφισιά και από το 1956 βρίσκεται στο

σημείο που το βλέπουμε. Ο Γιώργος Βάρσος (φωτογραφία), μαζί με τον αδελφό του

Βασίλη, κρατούν σήμερα την επιχείρηση που ξεκίνησε ο παππούς τους. Μια

επιχείρηση που επιμένει σταθερά στην ποιότητα και στην «κλασική» διακόσμηση.

«Τι να αλλάξει;», λέει ο Γιώργος Βάρσος. «Αλλάζουν τα παραδοσιακά μαγαζιά; Τα

“Goody’s” αλλάζουν και τα “McDonald’s”». Συμφωνούμε. Άλλωστε, στους

παραδοσιακούς πελάτες (άνω των -ήντα) δεν αρέσουν οι αλλαγές. Και όσο δεν

αλλάζει και το τσουρέκι, κανένα πρόβλημα – και στους νεώτερους.

με μια ματιά (η Ιστορία)

1885: H Κηφισιά αποκτά ατμοκίνητο τρένο. Λειτούργησε μέχρι το 1938 και

ήταν βασικός συντελεστής στην άνθησή της.

1907: Ιδρύεται ο πρώτος σύνδεσμος «των εν Κηφισία οικοδεσποτών», από

τον Εμμανουήλ Μπενάκη.

1928: Ο Σεφέρης και τα αδέλφια του (Ιωάννα και Άγγελος Σεφεριάδης)

νοικιάζουν το σπίτι του γιατρού Φωκά και περνούν εκεί τα καλοκαίρια τους.

1932: Ιδρύεται ο Αθλητικός Όμιλος Κηφισιάς.

1941: Ο «Βάρσος», που χρόνια έκανε διανομή γάλακτος στο σπίτι, βλέπει

ουρές έξω από το μαγαζί του. Ακόμη και οι επώνυμοι πελάτες περιμένουν τη

σούστα με το (μοναδικό ανέρωτο) γάλα να έρθει από την Εκάλη.

1964: H Νίκη και ο Άγγελος Γουλανδρής ιδρύουν το Μουσείο Φυσικής

Ιστορίας.