|
|
|
«Ο στίχος του Κουν “Ονειρεύτηκα όνειρο μεγάλο” μάς κινητοποιεί στο να δημιουργήσουμε ένα σύγχρονο γοητευτικό έργο με θέμα τα όνειρα. Θα γράψουν ταχυδράματα, μονολόγους και θεατρικά στιγμιότυπα συγγραφείς καταξιωμένοι που έργα τους ανέβηκαν στο Θέατρο Τέχνης, αλλά και νεώτεροι», λέει ο Μίμης Κουγιουμτζής, που θα συνθέσει την επετειακή παράσταση των 60 χρόνων του Θεάτρου Τέχνης
|
Είναι ο μοναδικός θεατρικός ιδιωτικός θεσμός της χώρας μας, που λειτουργεί
ακαταπαύστως 60 χρόνια, Από το 1942 έως το 2002 το Θέατρο Τέχνης προώθησε τη
σκηνική ερμηνεία, ανανέωσε το θεατρικό πάθος και ήθος, αλλά κυρίως αιμοδότησε
την ελληνική δραματουργία. Η μεγάλη προσφορά του Θεάτρου Τέχνης και του
Κάρολου Κουν είναι πως εμπιστεύθηκε και ενθάρρυνε νεαρούς συγγραφείς οι οποίοι
μπόρεσαν και αναπτύχθηκαν στο μαγικό του «Υπόγειο». Η πλούσια «χλωρίδα» της
ελληνικής δραματουργίας αξιοποιήθηκε χάρη στις παραστάσεις του Κουν. Γι’ αυτό
και μας συνάρπασαν τα θέματα και οι ήρωες του Καμπανέλλη, της Αναγνωστάκη, του
Κεχαΐδη, του Σκούρτη, του Ποντίκα, του Μουρσελά, της Λαϊνά, του Βαλτινού κ.ά.
και τους αισθανθήκαμε θερμούς σαν το αίμα στις φλέβες μας. Ο Μίμης
Κουγιουμτζής φέτος, που το Θέατρο Τέχνης γιορτάζει τα 60 χρόνια λειτουργίας
και προσφοράς του, συγκεντρώνει μ’ έναν πρωτότυπο και δημιουργικό τρόπο τους
καταξιωμένους συγγραφείς που συνεργάστηκαν με το Θέατρο Τέχνης, αλλά προσκαλεί
και νέους, συνθέτοντας με τα κείμενά τους την πιο ελληνική και φρέσκια
θεατρική έκφραση. Δεν πρόκειται για μια αναγωγή νοσταλγίας, αλλά για μια
πρωτότυπη και δημιουργική σύνθεση με νέα ταχυδράματα.
«Η ιδέα ξεκίνησε από τον “Καημό”, το μεγάλο ποίημα του Κάρολου Κουν και
τον στίχο “Ονειρεύτηκα όνειρο μεγάλο”. Φαντάστηκα ένα έργο με αυτό το θέμα.
Ζήτησα από καταξιωμένους συγγραφείς που τα έργα τους έχουν ήδη παιχτεί στη
σκηνή του Θεάτρου Τέχνης να γράψουν ένα μικρό μονόπρακτο, μια σκηνή, ένα
στιγμιότυπο, έναν μονόλογο, με δραματικό, κωμικό ή και σατιρικό χαρακτήρα πάνω
σ’ αυτό το θέμα. Απευθύνθηκα στη Λούλα Αναγνωστάκη, στον Δημήτρη Κεχαΐδη, στον
Ιάκωβο Καμπανέλλη, στον Μάριο Ποντίκα, στον Κώστα Μουρσελά, στη Μαρία Λαϊνά,
στον Μήτσο Ευθυμιάδη, στον Νάνο Βαλαωρίτη, στον Γιώργο Σκούρτη, αλλά και στον
Πάρι Τακόπουλο, τον Θανάση Βαλτινό, τον Τάκη Χρυσούλη, οι οποίοι βρήκαν πως
τους ενδιαφέρει το θέμα και η ιδέα αυτής της παράστασης. Το κάθε κομμάτι δεν
θα ξεπερνάει τα δέκα λεπτά και τα πρόσωπα δεν θα υπερβαίνουν τα πέντε. Η
πρόσκληση επεκτείνεται και σε πρωτοεμφανιζόμενους Έλληνες συγγραφείς, οι
οποίοι μπορούν να υποβάλουν το έργο τους έως τις 10 Δεκεμβρίου 2002. Δύο από
αυτά θα επιλεγούν για να παρουσιαστούν στη σπονδυλωτή παράσταση».
Ο Μίμης Κουγιουμτζής πιστεύει ότι κάτω από τον τίτλο «Ονειρεύτηκα όνειρο
μεγάλο» μπορεί να δημιουργηθεί ένα έργο ενδιαφέρον, πλούσιο σε νοήματα, και με
διαφορετικά ύφη και διαφορετικές φόρμες, το οποίο θα καθρεφτίζει τη φιλοσοφία
και τη θεατρική προοπτική του Κουν, αλλά και του σύγχρονου ανθρώπου που πάντα
«ονειρεύεται όνειρο μεγάλο». Η παράσταση θα έχει το «ύφος του μουσικού
θεάματος με νότες θεατρικές», αφού μουσικές γέφυρες και πρωτότυπα τραγούδια θα
συνδέουν τους κρίκους των κειμένων. Η πρεμιέρα υπολογίζεται να δοθεί στο τέλος
Φεβρουαρίου στο Θέατρο Τέχνης της Οδού Φρυνίχου. Έως τότε θα παίζεται εκεί μια
νεανική παράσταση ενός ρώσικου παραμυθιού, με τίτλο «Μια φορά κι ένα λεπτό».
Ένα πολυθέαμα με μουσική και χορό.
Ο Μίμης Κουγιουμτζής, που διευθύνει μαζί με τον Γιώργο Λαζάνη το Θέατρο
Τέχνης, σκηνοθετώντας και παίζοντας παράλληλα σε παραστάσεις, φοίτησε στη
Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, στο οποίο παρέμεινε αδιαλείπτως από το
1960 έως σήμερα. Σαράντα δύο χρόνια στο ίδιο θέατρο (27 χρόνια δίπλα στον
Κάρολο Κουν, μέχρι τον θάνατό του στις 14 Φεβρουαρίου 1987) δούλεψε ως
ηθοποιός και σκηνοθέτης σε όλες τις παραστάσεις αρχαίου δράματος, κλασικού και
σύγχρονου ρεπερτορίου, καθώς και νεοελληνικού έργου. Από το 1966 διδάσκει στη
Δραματική Σχολή του θεάτρου αυτοσχεδιασμό σε συνδυασμό με υποκριτική και
κίνηση. Το 1976 κάνει την πρώτη του σκηνοθεσία. Από το 1965 ασχολείται και με
τον κινηματογράφο, δημιουργώντας ταινίες που αφορούν τη διδασκαλία και την
παρουσίαση θεατρικών έργων που ανέβηκαν στο «Υπόγειο». Είναι αυτός που έχει
δημιουργήσει το κινηματογραφικό αρχείο του Θεάτρου Τέχνης και τα ντοκιμαντέρ
«Πριν από την παράσταση», «Κάρολος Κουν – Πρόβες στο θέατρο», «Μάσκες στο
Αρχαίο Δράμα», «Με αφορμή μια παράσταση», «Οικογενειακές φωτογραφίες» κ.ά.
«Όσο ανασαίνεις, ρισκάρεις»
Εμπειρικός κυρίως σκηνοθέτης, παρακολουθεί τα σύγχρονα ρεύματα με
ψυχραιμία. Τι τον ενδιαφέρει σε μια παράσταση σήμερα;
«Πάντως, όχι η διεκπεραίωση του έργου. Υπάρχει πια ένας μηχανισμός που αν τον
ακολουθήσεις μπορείς να πας με ασφάλεια. Όμως στις ταραγμένες μέρες μας δεν
πιστεύω πως αρκεί μια ήσυχη καλή παράσταση. Αυτή πρέπει να έχει αμεσότητα στο
κοινό. Να το ενδιαφέρει με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Να το ερεθίσει. Ναι, με
νοιάζει το “βλέμμα» του σημερινού θεατή. Πιστεύω πως η διάθεση του κόσμου
μεταβάλλεται συνεχώς, ανάλογα με αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Κάθε μεγάλο,
συγκλονιστικό γεγονός διαμορφώνει και τη στάση του στη ζωή. Δεν είναι ίδια η
διάθεσή του μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Δεν πιστεύω ότι θα είναι ίδια και μετά
τα γεγονότα στο μοσχοβίτικο θέατρο. Μ’ αυτό δεν θέλω να πω πως τα κλασικά έργα
δεν έχουν δύναμη στον σύγχρονο θεατή. Αντίθετα. Πρέπει η παράσταση να βρει
εκείνα τα στοιχεία που θα τον αγγίξουν μ’ έναν άλλο τρόπο, που θα ερεθίσουν τη
σκέψη του, τη διάθεσή του. Μ’ άλλα λόγια, η σκηνική έκφραση μεταβάλλεται ή
πρέπει να μεταβάλλεται σαν τον ζωντανό οργανισμό που, όσο ανασαίνει, ρισκάρει».
