Η επόμενη ημέρα για το ΠΑΣΟΚ μετά το συνέδριό του βρίσκει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να έχει συνθέσει τη γραμμή του και να έχει ξορκίσει το σπιράλ εσωστρέφειας. Αυτό είναι ένα σοβαρό βήμα και για να υπάρξει μια αφετηρία εξωστρέφειας και για να καταφέρει το κόμμα να συναντηθεί εκ νέου με τις ανάγκες της κοινωνίας προτάσσοντας το πολιτικό του σχέδιο. Εδώ βέβαια υπάρχουν μια σειρά από παγίδες. Να επαναπαυθεί η ηγετική του ομάδα και να θέσει το κόμμα σε ένα είδος ιδιότυπης αδράνειας. Μια έτερη παγίδα θα ήταν απλώς η προσωρινή ανακωχή των εσωτερικών τάσεων της παράταξης και μια αφορμή ή θρυαλλίδα για μια νέα εμφυλιοπολεμική φάση.
Τα σενάρια αυτά θα ήταν καταστροφικά και για το ΠΑΣΟΚ και βέβαια για το σύνολο του πολιτικού συστήματος που και ανάγκη έχει έναν δημοκρατικό ανταγωνιστικό στην κυβέρνηση πόλο και για μια εναλλακτική ρεαλιστική πολιτική λύση. Τώρα ακριβώς – και σε αντίστιξη με τα παραπάνω – η Χαριλάου Τρικούπη οφείλει να ολοκληρώσει τον πολιτικό και προγραμματικό της λόγο μακριά από βερμπαλισμούς και λαϊκισμούς. Να τον θέσει στην ελληνική κοινωνία ως πρόπλασμα ενός σοβαρού – θεσμικού εν δυνάμει κυβερνητικού πλάνου που να συμπεριλαμβάνει όλες τις σύγχρονες αγωνίες και προσδοκίες των πολιτών. Προφανώς η υπόθεση αυτή δεν είναι εύκολη αφού προϋποθέτει μια ολική ανάταξη των σχέσεων του κόμματος με την ελληνική κοινωνία. Το τακτικό πάντως συνέδριο έδωσε ένα πολύ θετικό momentum για μια επανεκκίνηση του χώρου. Το ζητούμενο είναι να μη χαθεί.
