Τα παραληρήματα των Μάρκο Ρούμπιο και Τζέι Ντι Βανς στη Διάσκεψη του Μονάχου ενθουσίασαν, τελικά, πολλούς κυβερνητικούς.
Το σκεπτικό τους ανέλυσε ο σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής του Κυριάκου Μητσοτάκη, Σωτήρης Σέρμπος, σε άρθρο του (στο Liberal) με τον τίτλο «Αθήνα: Πυξίδα της Δυτικής Αναγέννησης», στο οποίο υιοθετεί τη θέση ότι «ο ελεύθερος κόσμος οφείλει να αναζητήσει ξανά την ηθική του πυξίδα για να αναστρέψει την πορεία της “διαχειριζόμενης παρακμής” του». Αντιτιθέμενος σαν νέος Χριστόδουλος στον «άμορφο σχετικισμό της παγκοσμιοποίησης», αποφαίνεται ότι η Ελλάδα προσφέρει ένα «πνευματικό περιεχόμενο στην Ουάσιγκτον». Ενώ, δηλαδή, μέχρι σήμερα νομίζαμε ότι προσφέρει συμμαχία, βάσεις, λιμάνια κ.λπ., τώρα μαθαίνουμε ότι προσφέρουμε «Ρωμιοσύνη» και «Χριστιανοσύνη».
Διαβάζουμε στο άρθρο για μια «αδιάσπαστη γραμμή που ενώνει την Αθήνα και τη Ρώμη με την Αμερική». Γνωστό το αφήγημα. Την αναφορά στη Ρώμη ως «δυτικό αξιακό κώδικα» τη χρησιμοποιούσε και ο Μουσολίνι, ενώ η αναστροφή της «διαχειριζόμενης παρακμής» μέσω της επιστροφής στο αρχαίο κλέος θυμίζει τον «Τρίτο Ελληνικό Πολιτισμό» του Μεταξά, ο οποίος υποτίθεται ότι θα ένωνε την αρχαία Αθήνα με τη Ρωμιοσύνη απέναντι στον εκφυλισμένο φιλελευθερισμό.
Το πιο έξυπνο κομμάτι του πονήματος, ωστόσο, είναι το πώς ντύνει μια ηγεμονική ιδεολογία με φιλελεύθερες λέξεις. Το άρθρο απορρίπτει τον «στείρο εθνικισμό», μιλώντας για ένα «πολυπολιτισμικό ψηφιδωτό, ζυμωμένο με ορθόδοξη συνείδηση». Αυτή είναι η «τρίτη θέση» της Ακροδεξιάς του Αλέν ντε Μπενουά, ο λεγόμενος «εθνοπλουραλισμός», όπου οι κοινωνίες είναι δήθεν ανοιχτές, αλλά παραμένουν αυστηρά εγκλωβισμένες σε μια κυρίαρχη θρησκευτική μήτρα.
Ταυτόχρονα, επιχειρεί να κοπιάρει τον πουτινικό ευρασιανισμό του Ντούγκιν για έναν «πνευματικό ιμπεριαλισμό», αλλάζοντάς του απλώς πρόσημο υπέρ των ΗΠΑ.
Ακόμα και η επιχειρηματολογία περί της «Αθήνας ως πνευματικού αντίβαρου και γέφυρας με τον αραβικό κόσμο» δεν είναι πρωτότυπη. Είναι η απευθείας αναβίωση του γεωπολιτικού αφηγήματος των συνταγματαρχών, που πουλούσε στην Ουάσιγκτον την Ελλάδα ως το απαραίτητο «ελληνοχριστιανικό σταυροδρόμι» για τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου.
Αυτό τα διαβάζουμε από μια κυβέρνηση που υποτίθεται πως χαρακτηριζόταν από ακλόνητο φιλοευρωπαϊσμό και αφοσίωση στις φιλελεύθερες αξίες. Ενα γυαλιστερό περιτύλιγμα. Σήμερα, με την πίεση των δημοσκοπικών ευρημάτων, η κυβέρνηση πετάει τη μάσκα της και προσαρμόζεται βιαστικά στο νέο διεθνές ρεύμα. Στο δικό της «MAGGA». Make Greece Great Again.
