«Η σχέση μας δεν υπήρξε ποτέ ισχυρότερη» είπε πρόσφατα στον Λευκό Οίκο ο πρόεδρος Τραμπ και εξέφρασε παράλληλα τον θαυμασμό του για την Ελλάδα. Είναι καλό αυτό; Θα πρέπει να χαιρόμαστε ή μήπως, αντιθέτως, θα πρέπει να αρχίσουν να ανησυχούν ακόμα και όσοι δεν ανησυχούσαν μέχρι τώρα; Εμπνέει μήπως η δήλωση αυτή σιγουριά και ασφάλεια στην Ελλάδα;
Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει, αφού η πολιτική Τραμπ έχει αποδείξει ότι δεν γνωρίζει φίλους ή συμμάχους. Γνωρίζει μόνο υποτακτικούς. Αν σήμερα δείχνει ευαρέσκεια σε κάποιον, αύριο με την ίδια ευκολία μπορεί να τον κατατάξει στους εχθρούς, αν αρνηθεί έστω και στο ελάχιστο να θυσιάσει τα συμφέροντά του για να προαγάγει εκείνα των ΗΠΑ.
Η τακτική του Τραμπ μοιάζει πολλές φορές αλλοπρόσαλλη. Δεν είναι όμως. Είναι η λεγόμενη «στρατηγική του τρελού». Στόχος είναι να εμπεδώσει την πεποίθηση ότι ο Τραμπ δεν σέβεται κανέναν κανόνα ούτε του διεθνούς δικαίου ούτε της όποιας πολιτικής ή οικονομικής συμμαχίας. Βάζει πάνω από όλα τα συμφέροντα των ΗΠΑ και τα υπηρετεί με τρόπο κυνικό και συνάμα βίαιο, με πολεμικές επεμβάσεις και επιδρομές, με απαγωγές προέδρων, με απειλές ότι θα δολοφονήσει αρχηγούς κρατών, με οικονομικό στραγγαλισμό άλλων χωρών. Στόχος του επίσης είναι να προκαλέσει σε αντιπάλους και φίλους ψυχολογικό σοκ, να εκφοβίσει, να παραλύσει τη βούληση εχθρών και φίλων προκειμένου να πετύχει τις επιδιώξεις του. Στόχος του ακόμα είναι να αιφνιδιάζει και μέσω του αιφνιδιασμού να αρπάζει αυτό που θέλει.
Για τον ίδιο λόγο πραγματοποιεί συστηματικά βήματα όχι απλά κουρελιάζοντας το διεθνές δίκαιο αλλά και υποσκάπτοντας, παραμερίζοντας, απαξιώνοντας πλήρως τον ΟΗΕ. Δεν είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία που χρησιμοποιούνται αυτές οι μέθοδοι. Ανάλογες μεθόδους χρησιμοποιούσε ο Χίτλερ τη δεκαετία του 1930, πριν το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Μπορεί κανείς με αυτά τα δεδομένα να εφησυχάζει; Είναι λογικό να θεωρεί ότι ο Τραμπ δεν θα μας οδηγήσει σε οδυνηρές παραχωρήσεις στα κυριαρχικά μας δικαιώματα τη στιγμή που η Τουρκία ήταν, είναι και θα είναι ο προνομιακός εταίρος των ΗΠΑ στην περιοχή;
Σε αυτά να συνυπολογίσουμε ότι η εμπλοκή της Ελλάδας ως πειθήνιου συμμάχου των ΗΠΑ στα διάφορα μέτωπα (Ουκρανία, κατοχή της Παλαιστίνης, Μέση Ανατολή κ.ά.) μας συμπαρασύρει στην κλιμάκωση των πολέμων και στον όλεθρο.
Ο ελληνικός λαός όμως δικαιούται ένα καλύτερο αύριο, ειρηνικό, σε συνθήκες διασφάλισης της κυριαρχίας και της ευημερίας του. Ας αναλογιστούμε και κάτι ακόμα: η ακραία επιθετικότητα των ΗΠΑ είναι απόδειξη της υποχώρησης της οικονομικής τους ισχύος. Πρόκειται για απέλπιδα προσπάθεια να ανακτήσουν με τα όπλα και με το αίμα των λαών τη χαμένη σχεδόν πρωτοκαθεδρία τους. Μόνο που η προσπάθεια αυτή θα στεφθεί με αποτυχία.
Ο Δημήτρης Καλτσώνης είναι καθηγητής Θεωρίας Κράτους και Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Πρόσφατο βιβλίο του: «Η τέχνη του πολέμου για την εξουσία», εκδ. Τόπος.
