«Κανείς εδώ δεν πάει τυχαία». «Το μεγάλο θέμα σε αυτό το στέκι είναι ο Παναγιώτης Δουδωνής, ο ιδιοκτήτης». «Το μέρος είναι χρονοκάψουλα». Ξεκινάμε το σημερινό μας σημείωμα για το μπαρ 56 της οδού Πλουτάρχου με τρεις σκέψεις που μοιράστηκε μαζί μας ο βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, συνεπώνυμος και συνονόματος του ιδιοκτήτη του μπαρ και θαμώνας του Παναγιώτης Δουδωνής. Δεν είναι ο μόνος πολιτικός που πάει στο 56. Δεν είναι μόνο πολιτικοί αυτοί που πάνε στο 56. Ξέρουν όμως γιατί πάνε, αφού το να πας και να βρεθείς εντός του τυχαία, είπαμε, είναι λίγο παράδοξο. Δεν έχει περαντζάδα εξάλλου. Τα αμέτρητα σκαλιά της Πλουτάρχου, που ξεκινούν ήδη λίγο πριν από το εστιατόριο του Φιλίππου της Ξενοκράτους και καταλήγουν στον Λυκαβηττό, δεν προτείνονται για όσους δεν έχουν αντοχές.
Οσοι πάλι έχουν, ανεβαίνοντας στη γωνία με Κλεομένους ας κοιτάξουν δεξιά στο ισόγειο πολυκατοικίας, ας κατέβουν δύο-τρία σκαλιά, ας σπρώξουν την πόρτα και το 56 θα είναι εμπρός τους. Ο χώρος με το πιάνο. Η μπάρα με το μαξιλάρι για τους αγκώνες. Η ξύλινη επένδυση. Τα διακριτικά τραπεζάκια με πιο διάσημο το «προεδρικό» στο βάθος, εδώ που καθόταν μόνον ο αείμνηστος Δημήτρης Τσοβόλας, ρέκτης του 56 και φανατικός του. Τα αμέτρητα καδράκια από ταινίες (π.χ. «Η Πρώτη Σελίδα» του Μπίλι Γουάιλντερ με τους Τζακ Λέμον και Γουόλτερ Ματάου), από αγώνες πυγμαχίας ή με πρόσωπα της τζαζ ή των μπλουζ. Να το σκηνικό του 56 μαζί με τις πολλές φωτογραφίες, τις στοίβες βιβλίων, όπως αυτό του δημοσιογράφου Γιάννη Παντελάκη: «Η Χαμένη Τιμή της Δημοσιογραφίας».
Ο κ. Παναγιώτης σκέφτηκε να το ανοίξει όταν σύχναζε σε ένα τοστάδικο στη γωνία της Κλεομένους και είδε πως ενοικιάζεται ο χώρος. Αρχές του 1990 το 56 έκανε τα θυρανοίξιά του. Ηταν ως τότε αποθήκη. Και μαζί στέγασε το όνειρο ενός ανθρώπου, πάντα για τον κ. Παναγιώτη μιλάμε, με πολλές ζωές πριν από το μπαρ και με εμμονή, πίστη και γνώση σε αυτό που λέμε ουίσκι.
Οι ετικέτες και σήμερα πάνω από 200. Κι αν δεν κάτσεις στους πίσω δερμάτινους καναπέδες αλλά στη μακρά μπάρα, θα έχεις την τύχη να καταλάβεις πως ο ίδιος είναι ένας φιλόσοφος της μπάρας, απόλυτα διακριτικός και σχεδόν σοφός.
Εδώ παρατίθενται αποσπάσματα από τους «Εμπόρους των Εθνών» του Παπαδιαμάντη, συνταγές, τρύπες της Αθήνας που μπορείς να φας το καλύτερο τοστ και πολλά, πολλά πολιτικά μυστικά. Από τη πρώτη στιγμή εδώ παρέλασαν πολιτικοί του όλου άξονα, με λίγο ροπή στην Κεντροαριστερά, από παλιούς μέχρι τα σημερινά παιδιά του Μεγάρου Μαξίμου, τον Αλέξη Τσίπρα πριν γίνει πρωθυπουργός, τον Νίκο Ανδρουλάκη, τον Ευάγγελο Βενιζέλο, την Ολγα Γεροβασίλη, τον Θανάση Γλαβίνα, τον πάλαι πρεσβευτή των ΗΠΑ και μετέπειτα υφυπουργό Νίκολας Μπερνς.
Δεν θα πούμε ποιο γνωστό πολιτικό ζευγάρι έκανε εδώ τα πρώτα βήματα της κοινής του χημείας. Δεν θα πούμε εδώ επίσης ποια πολιτική αρχηγός ήπιε το ιρλανδικό ουίσκι με το όνομα της πρώτης γυναίκας πειρατίνας «Grace O’Malley». Δεν θα πούμε επίσης ποιος γνωστός μαέστρος έκανε κάποτε πρόταση στον κ. Παναγιώτη να τον έχει μπάτλερ με το κόστος της μετακόμισης από τη χώρα μας. Ο Παναγιώτης συχνά λέει τη φράση του σκωτσέζου ποιητή Ρόμπερτ Μπερνς πως «στο ουίσκι βρήκα τον διάβολό μου».
Και είναι νύχτες που όλα κλείνουν εδώ προσεκτικά και διάσημοι τενόροι επιδίδονται σε άριες ή πολιτικοί στήνουν αυτοσχέδιες μίνι κρίσιμες συσκέψεις ή και ζυμώσεις με τους στενούς τους συνεργάτες. Το χαμηλοτάβανο μπαρ και το ψαγμένο μουσικό ρεπερτόριο με, κυρίως, τζαζ φτιάχνουν ένα κλίμα λες και είσαι στο γύρισμα μιας ταινίας όπως ο «Τρίτος Ανθρωπος» με τον Ορσον Γουέλς ή η «Καζαμπλάνκα».
Μαζί με τα κονιάκ μπορεί να έχει και μαύρη σοκολάτα. Μαζί με τα ποτά και κάποιο τοστ. Το 56 είναι ένα μυστικό που διέρρευσε αλλά και που κρατά τα νώτα του από κάθε σύγχρονο hype που εισβάλλει σε ιστορικές αθηναϊκές μπάρες και τις αναποδογυρίζει με το θράσος του νεοπροσήλυτου. Στέκι πολιτικών, καλλιτεχνών, επιχειρηματιών, μα πάνω από όλα των φυλών εκείνων της μεγάλης πόλης που θέλουν ένα ήσυχο μαλτ και μια κουβέντα. Για χρόνια εδώ δεν στεγάστηκαν μόνο πολιτικοί με τις παρέες τους, δεν ήρθαν μόνο ξένοι διπλωμάτες, αλλά και ανώνυμοι πιστοί της θρησκείας του αλκοόλ ή απλώς μοναχικοί άνθρωποι που το ξενύχτησαν ή το ξενυχτούν και θεωρούν το 56 μια προέκταση του σαλονιού τους. Φέτος, στα 36 του χρόνια, παραμένει κολωνακιώτικο φυλαχτό και αποκούμπι.
