Ερωτά μου αγιάτρευτε

Ποια είναι η πιο αντιερωτική λέξη στα ελληνικά; Σε εμένα δεν χωράει αμφιβολία. Ο σύζυγος, η σύζυγος. Σημαίνει κυριολεκτικά εκείνον με τον οποίο ζεις υπό τον ίδιο ζυγό. Οπως τα ζώα που τα έζευαν για να οργώσουν, ακόμα και αν είχαν «άλλο μπόι, άλλο πόδι». Σαν τον κυρ-Μέντιο στην μπαλάντα του Βάρναλη που τον έβαλαν, τον γαϊδαράκο, μαζί με το βόδι. Επί συζύγων το χωράφι ονομάζεται γάμος. Εάν κρίνω δε από το μπαϊλντισμένο ύφος κάποιων κυριών στη φράση «θα έρθω με τον σύζυγο…», πρόκειται για χωράφι στέρφο από καιρό.

Με τι λοιπόν να το αντικαταστήσουμε, αφού προφανώς δεν μας αρκεί το «ο άντρας μου», η «γυναίκα μου»; Θα πρότεινα με το «σύνευνος», «σύνευνη». Με εκείνον που πέφτεις στο ίδιο κρεβάτι και ό,τι ήθελε προκύψει. Υπάρχουν και πιο ζουμερές εκφράσεις. Το «πρόσωπο», η «έτσι» – σε ένα τραγούδι του Τσιτσάνη, η Μαρίκα Νίνου αποκαλεί τον δικό της, τρυφερότατα, «βάσανο». Η προοδευτική πλην ξενέρωτη εποχή μας έχει προκρίνει το «σύντροφος». Βρίσκεσαι σε παρέες κι από τους πολλούς συντρόφους νομίζεις ότι παρίστασαι σε συνεδρίαση του κομμουνιστικού κόμματος.

Μακάρι το ζήτημα να περιοριζόταν στο πώς τιτλοφορούμε αυτόν με τον οποίον μοιραζόμαστε τις πιο παθιασμένες στιγμές μας, αργότερα και τα έξοδα του σπιτιού, ίσως και την ευθύνη των παιδιών μας. Η κοινωνία απαιτεί ο εν λόγω άνθρωπος να διαθέτει το κατάλληλο, συμβατό με το δικό μας, βιογραφικό.

Παλιά η γυναίκα όφειλε να διαθέτει προίκα, ο άντρας φουσκωμένο πορτοφόλι, ικανό τέλος πάντων να θρέψει τα στόματα της οικογένειας. Σήμερα πρέπει να βρίσκονται σε ανάλογο μορφωτικό επίπεδο. Να έχουν παρόμοιες κοινωνικές καταβολές. Να συμπλέουν ιδεολογικά, αισθητικά. Να τους αρέσουν οι ίδιες μουσικές, οι ίδιες ταινίες, ώστε όταν κάποτε το σεξ – μοιραία; – ξεθυμάνει να μην τσακώνονται τα βράδια εμπρός στην τηλεόραση για το αν θα δουν Χόλιγουντ της σειράς ή πρωτοπορία από την Κορέα. Οι ψυχολόγοι αποφαίνονται κατηγορηματικά: εάν υπάρχουν μεγάλες αποκλίσεις, η σχέση αποκλείεται να φτουρήσει. Το επιτάσσει άλλωστε, έμμεσα, και η γλώσσα. Με το ταίρι σου να ταιριάζεις. Στα μάτια έστω των άλλων.

Και καλά εμείς οι απλοί πολίτες, που η ιδιωτική μας ζωή δεν αφορά εκτός ημών των ιδίων παρά ένα στενό κύκλο συγγενών και φίλων. Οι πολιτικοί εσχάτως, κατά το αμερικάνικο πρότυπο, έχουν την υποχρέωση να εμφανίζουν πανηγυρικά τους συμβίους τους. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το στεφάνι του εκάστοτε προέδρου φέρει επίσημο τίτλο. Είναι η «πρώτη κυρία» – μακάρι να αποκτήσουν το συντομότερο και «πρώτο κύριο».

Το βρίσκω σχεδόν ταπεινωτικό να αναγκάζεσαι να θέτεις τον άνθρωπό σου στην κρίση των ψηφοφόρων. Ο πολιτικός θα έπρεπε να αξιολογείται αποκλειστικά από τις δημόσιες πράξεις του. Και όχι από το εάν διαθέτει αξιόλογη σύζυγο, χαριτωμένα παιδάκια ούτε από το εάν μες στο σπίτι του καπνίζει, πίνει ή κυκλοφορεί με κιμονό.

Υπήρχαν στην Ελλάδα ηγέτες που είχαν τα κότσια να τραβάνε τη γραμμή. Αφού ο Ανδρέας Παπανδρέου έκανε το ιστορικό νεύμα στη Δήμητρα Λιάνη στη σκάλα του αεροπλάνου, δεν ζήτησε την έγκριση κανενός λαού. «Αυτήν αγάπησα» είπε ορθά-κοφτά. «Αμα δεν σας αρέσει, ξίδι…».

Οι καιροί  – φευ – έχουν αλλάξει. Ο νεοφανής αστέρας Κασσελάκης, θεώρησε απαραίτητο στο βίντεο με το οποίο μας συστήθηκε να μας παρουσιάσει και τον σύζυγό του. Πώς; «Ο Τάιλερ» μάς πληροφόρησε «είναι καλύτερος από εμένα. Αμ ξενυχτούσε πλάι στους ασθενείς της εντατικής, αμ μελετούσε για το διδακτορικό του»! Και τι μας νοιάζει εμάς; Για νοσοκόμο θα τον πάρουμε ή για καθηγητή μας;

Πόσο πιο ριζοσπαστικό, πόσο πιο σέξι, θα ήταν να προσφύγει στη λαϊκή μούσα. «Ερωτά μου αγιάτρευτε» να του τραγουδήσει on camera «και καημέ μου μεγάλε…». «Του κόσμου το νόημα στα μάτια σου είδα…». Θα βρώμιζε όμως η εικόνα. Θα θύμιζε «Στέλλα» του Κακογιάννη, «Ευδοκία» του Δαμιανού. Και όχι αμερικάνικο σίριαλ κατάλληλο για όλες τις ηλικίες.