Η παράμετρος «κλειδί»

Σύμφωνα με κάθε λογική, η ορκωμοσία της επόμενης κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι πλέον ζήτημα λίγων ημερών. Και από το πλήθος των ζητημάτων που θα κληθεί να αντιμετωπίσει, ασφαλώς πρέπει κανείς να ξεχωρίσει τα αυστηροποιημένα γερμανικά / ευρωπαϊκά δημοσιονομικά που θα της… έρθουν κατακέφαλα (και πιθανότατα και αναδρομικά), αλλά, κυρίως, τα ελληνοτουρκικά. Που θα πρωταγωνιστήσουν στις εξελίξεις και όπου οι οιωνοί δεν είναι καλοί. Το γεγονός ότι ο Ερντογάν γενικά τελευταία δεν πολυφωνάζει, δεν πρέπει να εκλαμβάνεται λανθασμένα: δεν έχει αλλάξει στόχους, ούτε… σέβεται τις εκλογικές διαδικασίες: είναι προφανές ότι κάτι περιμένει. Κάτι που βρίσκεται σε εξέλιξη στο παρασκήνιο και που όλοι γνωρίζουμε βέβαια τι είναι: οι πρωτοβουλίες ενός επόμενου κύματος διαλόγου με διεθνή/εις διαμεσολάβηση/εις ανάμεσα στις δύο «φρέσκιες», πλην παλαιές ταυτόχρονα, κυβερνήσεις. Δυστυχώς, παρά το γεγονός ότι ένας τέτοιος διάλογος με αυτά που απαιτεί η Τουρκία δεν μπορεί παρά να είναι απόλυτα καταδικασμένος να αποτύχει και να συνιστά ολισθηρότατο έδαφος για την Ελλάδα, φαίνεται ότι τελικά θα τεθεί σε κίνηση και μάλιστα αρκετά σύντομα και πιο οργανωμένα απ’ ό,τι πριν. Και αυτό σημαίνει ότι η προετοιμασία της χώρας πρέπει να είναι η βέλτιστη δυνατή διπλωματικά και στρατιωτικά. Και ασφαλώς με απόλυτη απόφαση να μην αποδεχθεί τα αδιανόητα ζητούμενα.

Εν αναμονή αυτής της εξέλιξης, που δυστυχώς μοιάζει περίπου νομοτελειακή, και με την αποδοχή μάλιστα κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, σε αντίθεση με την πρώτη του θητεία, ο Μητσοτάκης έχει μια σειρά καλά χαρτιά στα χέρια του:

Πρώτον, πολύ καλύτερο σημείο εκκίνησης στις διεθνείς σχέσεις της χώρας.

Δεύτερον, πολύ ισχυρότερες ένοπλες δυνάμεις, που θα γίνονται όλο και πιο ισχυρές, κάτι που (επίσης) ενοχλεί πολύ τον Ερντογάν, καθώς η δυνατότητα της Τουρκίας να τις αντιμετωπίσει είναι δραματικά περιορισμένη. Ο κίνδυνος γι’ αυτήν, αν διανοηθεί στρατιωτική σύγκρουση, είναι τεράστιος, αφού, παράλληλα, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις βρίσκονται, αντίθετα, σε πολύ πιο αδύναμη κατάσταση από αυτή που προπαγανδίζεται.

Τα δύο αυτά σημαίνουν ότι η νέα κυβέρνηση προσέρχεται στην επόμενη ημέρα από θέση ισχύος. Ομως παράλληλα απαιτούνται και πολύ επιδέξιοι και ικανοί γνώστες και χειριστές των εξαιρετικά πολύπλοκων αυτών ζητημάτων. Ισως ο Μητσοτάκης θα έπρεπε να σκεφτεί σοβαρά το γεγονός ότι τους έχει ήδη και αυτούς: οι δύο υπηρεσιακοί συναρμόδιοι υπουργοί, οι Βασίλης Κασκαρέλης στο Εξωτερικών και Αλκιβιάδης Στεφανής στο Αμυνας, αποτελούν εξαιρετικό σχήμα. Αμφότεροι γνωρίζουν τα αντικείμενά τους όσο ουδείς. Επίσης, γνωρίζουν απέξω κι ανακατωτά τους συμμάχους και τους γνωρίζουν κι αυτοί: Αμερικανοί, ΝΑΤΟ κοκ, ενώ ξέρουν πολύ καλά και πώς λειτουργούν οι Τούρκοι. Τέλος, έχει μεγάλη σημασία κάτι που δεν έχουν: δική τους ατζέντα. Αλλες φιλοδοξίες. Δεν θα πάνε να μετατρέψουν τα κρισιμότατα αυτά υπουργεία σε εφαλτήρια προσωπικών στόχων. Ούτε ως μωροφιλόδοξοι δανδήδες που νομίζουν ότι θα γίνουν αρχηγοί, ούτε ως κουρασμένα παλικάρια που άσπρισαν ματαίως περιμένοντας να γίνουν τέτοιοι. Στο τέλος τέλος συνιστά μείζον παράδοξο μία υπηρεσιακή κυβέρνηση να διαθέτει καλύτερους υπουργούς από εκείνους μίας κανονικής που πιθανότατα θα χειριστεί το μέλλον του τόπου!

Αν πάντως πράγματι οδηγηθούμε σε διάλογο με την Αγκυρα, εκείνο που θα κάνει την ουσιαστική διαφορά, είναι το να εγκολπωθεί ο ίδιος ο Μητσοτάκης τη βεβαιότητα ότι η Ελλάδα δεν είναι αδύναμη έναντι της Τουρκίας. Κάθε άλλο μάλιστα. Να πιστέψει δηλαδή πρώτος εκείνος και να χρησιμοποιήσει αυτά που καθημερινά λέει περί ισχυρής Ελλάδας περιοδεύοντάς την προς εξασφάλιση ψήφων. Να τα αξιοποιήσει έμπρακτα, εγκαταλείποντας την πάγια φοβία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Γιατί είναι ένα ζήτημα οι καλές δυνατότητες και εντελώς άλλο η εκπλήρωσή τους και η μετεξέλιξή τους σε πραγματικότητα έναντι ενός αδηφάγου αντιπάλου. Η διαφορά αφορά κατά μέγα μέρος της στην παράμετρο «ηγεσία»: αυτό θα είναι πια το «κλειδί».