Πεποίθηση

Προτού η ρωσική εισβολή αρχίσει να ταρακουνάει τη μια μετά την άλλη τις βεβαιότητες που κυριαρχούσαν στην Ευρώπη τη μεταπολεμική περίοδο, η ίδια η φυσική ροή των πολιτικών πραγμάτων είχε γκρεμίσει μια από τις πιο στέρεες πεποιθήσεις όσων κάθονται γύρω απ’ το τραπέζι των Συνόδων Κορυφής στις Βρυξέλλες – την πεποίθηση ότι η Γερμανία είναι η ηγέτιδα δύναμη της Ενωσης. Η απόσυρση της Ανγκελα Μέρκελ από την πολιτική είχε κάνει πολλούς – ευρωκράτες, ηγέτες, αναλυτές, ακόμη και πολίτες – να αναρωτηθούν ποιος θα αναπληρώσει το κενό που αυτή αφήνει. Ποιος, με άλλα λόγια, έχει τα προσόντα και την ισχύ να παίξει τον ρόλο του γεφυροποιού μεταξύ των αντικρουόμενων εθνικών ναρκισσισμών που διαπραγματεύονται σε ανώτατο ευρωπαϊκό επίπεδο. Ο γάλλος πρόεδρος, ο οποίος δεν έκρυψε ποτέ τη διάθεσή του να διεκδικήσει τη θέση της πρώην γερμανίδας καγκελαρίου στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, είχε απορριφθεί λόγω του μεγέθους του εγώ του. Ο Μάριο Ντράγκι πάλι, στον οποίο κάποιοι προσβλέπουν μέχρι σήμερα, εξαιτίας της σταθερής πια αστάθειας της ιταλικής πολιτικής σκηνής.

Επιρροή
Κι ο διάδοχός της στην καγκελαρία; Μετά και την τελευταία Σύνοδο πληθαίνουν οι φωνές όσων υποστηρίζουν ότι ο Ολαφ Σολτς δεν μπορεί να μπει στο μερκελικό πετσί – οπότε δυσκολεύεται να διασφαλίσει την επιρροή του Βερολίνου σε μια σειρά από χώρες, όπως, φέρ’ ειπείν, σε εκείνες του πάλαι ποτέ Ανατολικού Μπλοκ. Κατά μία ερμηνεία, η αιτία της απώλειας της γερμανικής πρωτοκαθεδρίας βρίσκεται στην πολιτική προσωπικότητα του καγκελαρίου – «είναι περισσότερο τύπος Ecofin», λέει στο Politico ευρωπαίος διπλωμάτης. Μια άλλη, βέβαια, εστιάζει περισσότερο στα γερμανικά στρατηγικά λάθη, όπως τα χρόνια που ξόδεψε η Γερμανία ευελπιστώντας πως οι οικονομικές σχέσεις με τη Ρωσία θα βοηθήσουν και στην εξαγωγή δημοκρατίας στο Κρεμλίνο. Αυτή η περίοδος αφορίζεται πλέον ανοιχτά από τα ευρωπαϊκά κράτη με σοβιετικό παρελθόν – περιορίζοντας έτσι τη δυνατότητα ενός γερμανού ηγέτη να ηγηθεί όποιων παραδοσιακά τον ακολουθούσαν. Θα ήταν λάθος, πάντως, να κηρύξει κανείς το τέλος της «γερμανικής Ευρώπης». Γιατί μέχρι και οι επικριτές του Σολτς, όταν τον μέμφονται ως λίγο, αναβλητικό ή διφορούμενο στην αντιμετώπιση του Ουκρανικού, παραδέχονται τελικά πως συνεχίζουν να περιμένουν πολλά από τη Γερμανία.