Κάποιος να προστατεύσει όσους βρίσκονται στη μέση

Η φωτογραφία με τη γυναίκα που βγαίνει αυτάρεσκα από την εκκλησία υψώνοντας το μεσαίο δάχτυλο στις κάμερες ανήμερα τα Φώτα αποτυπώνει με τον πιο αντιπροσωπευτικό τρόπο την αντίληψη των δύο ομάδων που πρωταγωνιστούν στη χώρα μας σε όλη τη διάρκεια της πανδημίας. Δύο κατηγορίες πολιτών με εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις, αλλά με κοινά χαρακτηριστικά, οι οποίες επί μήνες ανταγωνίζονται σε αυτοαναφορικότητα, εγωπάθεια και ανορθολογισμό. Οι μεν πρώτοι δεν μπορούν να διανοηθούν ότι θα περάσει μία χρονιά χωρίς να διαδηλώσουν, χαρακτηρίζοντας χουντική πρακτική την απαγόρευση συγκεντρώσεων εν μέσω πανδημίας, οι δεύτεροι θεωρούν αδιανόητο να μην μπουν σε εκκλησία ανήμερα τα Φώτα. Η συμπεριφορά και των δύο αποδεικνύεται εγκληματική με κάθε ευκαιρία, κάτι που όμως ουδόλως τους απασχολεί. Στην πρώτη περίπτωση τα αποτελέσματα φάνηκαν με την εκτόξευση των κρουσμάτων δύο εβδομάδες μετά τη συγκέντρωση έξω από το εφετείο στη δίκη της ΧΑ, στη δεύτερη περίπτωση με την εκτόξευση των κρουσμάτων στη Θεσσαλονίκη μετά τον εορτασμό του Αγίου Δημητρίου. Παρά ταύτα και οι μεν και οι δε αδιαφορούν χονδροειδώς και συνεχίζουν ανενόχλητοι και με την ανοχή της Πολιτείας να παραβαίνουν συστάσεις, μέτρα, νόμους, κατηγορώντας ταυτόχρονα αλλήλους για απειθαρχία. Ανάμεσα στους δύο «ταλιμπάν» βρίσκονται οι πολίτες που τηρούν ευλαβικά τα μέτρα, πέρασαν γιορτές μόνοι στο σπίτι, ηλικιωμένοι που δεν αγκαλιάζουν σχεδόν έναν χρόνο τα παιδιά τους, άτομα που έκλεισαν τις δουλειές τους, άλλοι που βρίσκονται σε αναστολή και εκείνοι που μένουν κλεισμένοι σπίτι παρακολουθώντας κάθε βράδυ στα δελτία των 8 όλο το θέατρο του παραλόγου από τις αντιπαρατιθέμενες ομάδες του ανορθολογισμού.

«Ο νόμος δεν εφαρμόζεται κατά το δοκούν» ήταν η απάντηση της κυβέρνησης στη διαφωνία της Ιεράς Συνόδου για το κλείσιμο των εκκλησιών στα Θεοφάνια. Οι ιεράρχες ωστόσο επέμειναν να μείνουν ανοιχτές, θεωρώντας ότι η απόφαση της συνεδρίασης της Ιεράς Συνόδου υπερβαίνει τους νόμους του κράτους. Την επόμενη μέρα τα κανάλια έδειχναν τις ουρές που σχηματίζονταν έξω από ναούς της χώρας, όπου πλήθος πιστών συνωστιζόταν με την ανοχή της κυβέρνησης. Την ίδια στιγμή η αντιπολίτευση – που ενάμιση μήνα πριν έκανε λόγο για χούντα καλώντας τον κόσμο να διαδηλώσει για το Πολυτεχνείο – βγήκε να καταγγείλει τις εικόνες συνωστισμού έξω από τις εκκλησίες οδυρόμενη για τη μη τήρηση των μέτρων και την υπαναχώρηση της κυβέρνησης απέναντι στην εκκλησία. Σημειωθείτω, δε, όλα αυτά τα είπε το κόμμα που ως αντιπολίτευση υποσχόταν διαχωρισμό Κράτους – Εκκλησίας και ως κυβέρνηση δεσμεύτηκε ότι το κράτος θα καλύπτει τη μισθοδοσία των κληρικών, ενώ καθαίρεσε τον υπουργό Παιδείας όταν ο τελευταίος ήρθε σε κόντρα με τον Αρχιεπίσκοπο για το μάθημα των Θρησκευτικών. Τελικά, «κανένας δεν μπορεί να τα βάλει με την Εκκλησία» αποφαίνονταν χθες διάφοροι και κάπου σε ένα διαμέρισμα στην Αναγνωστοπούλου ένας πρώην πρωθυπουργός χαμογελούσε ειρωνικά. Ο πρωθυπουργός εκείνος που τον Ιούνιο του 2000 δήλωνε προς πάσα κατεύθυνση «δεν έχουμε αντιπαράθεση με την Εκκλησία. Το θέμα των ταυτοτήτων και η αναγραφή του θρησκεύματος σε αυτές αποτελεί αποκλειστικό δικαίωμα της Πολιτείας». Εν κατακλείδι. Να ασκήσει κριτική ο Κώστας Σημίτης στην υποχώρηση της κυβέρνησης απέναντι στην Εκκλησία, συζητείται. Αλλά όχι κάποιοι που δεδομένων των πεπραγμένων τους κρίνεται θετικό που δεν επανέφεραν και το θρήσκευμα στις ταυτότητες. Οσον αφορά στην ανεκδιήγητη στάση ιεραρχών, που επηρμένα δήλωσαν «η Εκκλησία έδειξε ανυπακοή, η κυβέρνηση ανοχή, αποδείξαμε ότι δεν είμαστε δημόσιοι υπάλληλοι», ιδού, πεδίον δόξης λαμπρό να το αποδείξουν και στη μισθοδοσία τους.