Είναι πραγματικά άχαρη η θέση στην οποία βρίσκεται αυτή τη στιγμή ο Άρης. Και όχι μόνο… Βάλτε και τον Λεβαδειακό ή ακόμα και τον Βόλο σε αυτή τη συζήτηση.

Εξαιρουμένου του ΟΦΗ που πήρε Κύπελλο και εγγυημένη συμμετοχή σε League Phase τη νέα σεζόν, οι άλλοι τρεις του 5-8 έμειναν με άδεια χέρια. Και όχι μία αγωνιστική πριν το φινάλε των πλέι οφ. Μιλάμε για τέσσερις αγώνες που είναι εντελώς αδιάφοροι, με μοναδικό κίνητρο το ονόρε της 5ης θέσης.

Όχι ότι είναι ασήμαντο, ακόμα και για τον Άρη. Δεν δίνει, όμως, αυτό που είχαν στο μυαλό τους όλοι. Μία κατάσταση που αναδεικνύει το πόσο λάθος ήταν το φορμάτ το οποίο εφαρμόστηκε από πέρυσι, όπως και πόσο μεγάλο ατόπημα ήταν η διεξαγωγή του τελικού πριν το φινάλε των πλέι οφ.

Η κορύφωσης της φθοράς

Δεν είναι, ωστόσο, αυτό το θέμα που… πονοκεφαλιάζει τον οργανισμό που λέγεται Άρης σε αυτή τη φάση. Οπως έλεγε και ο τεράστιος Βασίλης Καρράς, «και τώρα, τί γίνεται τώρα;». Εκεί είναι το… ζουμί για τους Θεσσαλονικείς.

Το φινάλε της χρονιάς βρίσκει το ποδοσφαιρικό τμήμα στην μεγαλύτερη φθορά του επί εποχής Καρυπίδη. Η φθορά είναι τεράστια και για τον τελευταίο, σε σημείο πλέον που δεν μπορεί να αποκατασταθεί η σχέση του με τον κόσμο και η εικόνα του προς αυτόν. Και προφανώς για αυτό δεν ευθύνεται μόνο η φετινή σεζόν, η οποία αποτελεί απλά την κορύφωση διαδοχικών λαθών και έλλειψης ποδοσφαιρικής φιλοσοφίας τα τελευταία χρόνια.

Το πρόβλημα για τον Καρυπίδη είναι ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις παραπάνω απαιτήσεις του κόσμου. Δεν έχει την δύναμη ώστε ο Άρης να κοιτάξει στα μάτια τους άλλους τέσσερις οικονομικά. Να γίνει σταδιακά μόνιμος διεκδικητής τίτλων. Μία δύναμη που δεν είχε ποτέ.

Οι απαιτήσεις, όμως, είναι διαφορετικές σε σχέση με εκείνες των προηγούμενων χρόνων και το βάρος μεγάλο για τον ισχυρό άνδρα της κιτρινόμαυρης ΠΑΕ. Πόσο μάλλον όταν αποτυγχάνει και σε στόχους που είναι εντός των δυνατοτήτων του. Δηλάδή στην Ευρώπη ή με επαναλαμβανόμενα λάθη. Και ίσως αυτά να τον έχουν φθείρει περισσότερο.

Ο Άρης έχει έναν δρόμο, μέχρι να ανοίξει ο άλλος

Η έλευση ενός πανίσχυρου επιχειρηματία, ο οποίος θα ανεβάσει επίπεδο την ΠΑΕ σε όλους τους τομείς, αποτελεί λαϊκή απαίτηση αλλά και ανάγκη για να προχωρήσει ομαλά το κλαμπ. Έτσι κι αλλιώς, θα πρέπει να κοιτάξει μπροστά και ήδη το πράττει. Το θέμα είναι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες θα το πράξει .

Όσο αυτά που φαίνεται να… κινούνται για το ιδιοκτησιακό δεν φέρνουν αποτελέσματα, η επόμενη μέρα της ομάδας βρίσκεται στα χέρια του Θεόδωρου Καρυπίδη. Κάτι που στον Αρειανό δεν ηχεί ευχάριστα, αλλά… it is what it is. Ο Άρης οφείλει και θα έχει συνέχεια. Δεν γίνεται ξαφνικά να κλείσει επειδή ο Καρυπίδης δεν εμπνέει ή έχασε το λαϊκό έρεισμα. Η εταιρία είναι στα χέρια του και οφείλει να την «τρέξει», έχοντας πλέον αρκετά πράγματα να διαχειριστεί και άπλετο χρόνο ως τις αρχές Ιουλίου που αρχίζει η προετοιμασία.

Ο Νίκος Παπαδόπουλος παραμένει στην κορυφή της ατζέντας για τη θέση του προπονητή, αλλά δίχως να είναι ακόμα κάτι δεδομένο. Οι επαφές με παίκτες για να ενισχύσουν το ρόστερ συνεχίζονται, οι ματιές στην ελληνική αγορά είναι περισσότερες ενώ παράλληλα αναζητείται τρόπος για να απεμπλακεί η ομάδα από μερικά… βαριά συμβόλαια ποδοσφαιριστών που φέτος δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα.

Όπως έχουμε σημειώσει κι άλλες φορές, ο Καρυπίδης φαίνεται να αλλάζει φιλοσοφία στα μεταγραφικά. Προφανώς και αυτό προϋποθέτει… ψαλίδι στο μπάτζετ, το οποίο δεν απαγορεύει τη δημιουργίας μίας καλύτερης ομάδας τη νέα σεζόν. Άλλωστε, ο Άρης της τετραετίας 2018-22 κατάφερε περισσότερα και έπαιζε καλύτερο ποδόσφαιρο, με συμβόλαια που δεν ξεπερνούσαν τις 600 χιλιάδες ευρώ.

Για τον Αρειανό, δεν είναι το ιδανικό. Και όχι άδικα. Είναι, ωστόσο, μονόδρομος μέχρι να εμφανιστεί κάποιος που θα μετατρέψει το όποιο ενδιαφέρον σε επίσημη πρόταση. Άσχετα που ο Καρυπίδης τα τελευταία χρόνια δεν πείθει ότι μαθαίνει από τα λάθη του, ώστε ο Άρης να γίνει τη νέα σεζόν μία ομάδα που θα… χτυπήσει με αξιώσεις μία θέση στην 4άδα και δεν θα βρεθεί πάλι έξω από αυτήν.