Παροιμία.
Ενας άνθρωπος γεννημένος το 1939, στο κατώφλι του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, παιδί στο τέλος του Εμφυλίου, έφηβος στα χρόνια της ανάπτυξης και άνδρας πια στην περίοδο της επταετίας, ε, τα χρόνια πια του έχουν βαρύνει (τουλάχιστον) το κορμί· δεν είναι για να παίζει (με το) μπάσκετ… Ο αθλητισμός και η πολιτική χρειάζονται μυαλά με νεανικές ιδέες, μυαλά ξεκούραστα από το άχθος των χρόνων, μυαλά καθαρά από την ομίχλη των εμμονών. Οπου υπάρχει χρήμα, δόξα και προβολή, η συνταξιοδότηση δεν ευδοκιμεί. Οι αθλητικοί παράγοντες και οι πολιτικοί (τουλάχιστον της περασμένης 10ετίας) δεν εγκατέλειπαν την καρέκλα τους παρά μόνο στο άκουσμα του θυμιατού και στην οσμή του λιβανιού. Ετσι εφευρέθηκε ο τίτλος Επίτιμος, για να αποσύρεται ο υπερήλιξ ισχυρός ανήρ και να αποφεύγονται τα δημόσια παραληρήματα. Η νοοτροπία «το μαγαζί είναι δικό μου, θα το πάρω μαζί μου» και για το μαγαζί είναι επιζήμια και για την υστεροφημία του (κάποτε) ισχυρού ανδρός. Θέλει ανδρεία και σωφροσύνη για να πεις: ώς εδώ, αποχαιρετώ! Τα στερνά τιμούν τα πρώτα, γνωστό!
Σχόλια
