Οταν σε κυριεύει ο φόβος
πολλαπλασιάζεις τα σφάλματα
Σωτ. Μαντζούτσος, «Οταν...»
Ο διαχωρισμός ιδιωτικού και δημοσίου δεν γίνεται σήμερα υπέρ του αστικού Κράτους, αλλά υπέρ ενός ιδιότυπου «παρακράτους» εξαρτήσεων, εμπάθειας και εκδίκησης.
Η «κρατικοποίηση» της κοινωνίας περνάει μέσα από τη συρρίκνωση των επιλογών. Με πρόσχημα την αυθαιρεσία της αστικής κοινωνίας και του ιδιωτικού τομέα συγκροτείται «συστημικό  αντισύστημα» μόνιμου ελέγχου των μη-αρεστών (όχι αναγκαστικά μη-αριστερών) ροών σκέψης/δράσης.
Το κομματικό «δημόσιο» δεν λογοδοτεί, δεν είναι υπεύθυνο για τίποτα, κι έχει ως αποκλειστική (;) αποστολή να παρακολουθεί και να συκοφαντεί το μη-υποτασσόμενο ιδιωτικό.
Ανάμεσα στο Κράτος και την Αγορά δεν παρεμβάλλεται το ρυθμιστικό δημόσιο αλλά η «κομματική σιδηρά χειρ» της νέας συμμαχίας πρώην κακών επιχειρηματιών (και νυν ανανηψάντων συν-εταίρων) και ενός Ιερατείου διπρόσωπων καθοδηγητών.
Ψευδογεγονότα με αργυρώνητους θυροφύλακες (gatekeepers) επιχειρούν να προσωποποιήσουν την πολιτική, να κρύψουν ή να ρυθμίσουν με τροπολογίες τα δικά τους ανομήματα, να κατηγορήσουν ως «ύποπτη» την ετερογένεια των απόψεων/αναλύσεων.
Ούτε τα προσωπικά δεδομένα, ούτε η ιδιωτική αυτονομία προστατεύονται(όχι στο όνομα της υπεράσπισης του δημοσίου συμφέροντος, αλλά της εφαρμογής νέων συστημάτων αχρήστευσης των «εσωτερικών εχθρών»).
Οι ίδιοι που λένε «κάμερες πουθενά» βάζουν συνεχώς κάμερες παντού με βάση ιδεοληπτικά αφηγήματα μετα-μετεμφυλιακής αντεπίθεσης.
Εντεχνοι και άτεχνοι πρεσβευτές του Τίποτα κινούνται στην (α)λογική του «εν αμφιβολία κατά του αστού», εισβάλλουν σε κάθε μη-ελεγχόμενο από αυτούς χώρο επικαλούμενοι το αμάχητο(sic) τεκμήριο της αριστερής (;) ηθικής που τα πάντα επιτρέπει!
Πιστεύουν (ή κάνουν ότι πιστεύουν) πως ο λαός επικροτεί αυτόν τον κομματικό Πανοπτισμό, αγνοώντας ίσως ότι κανενός είδους Μεγάλο Μάτι δεν έχει ποτέ κατορθώσει να κρύψει την αλήθεια και να σώσει τους ψεύτες.
O ακαλαίσθητος νεο-αριστερός (;) Ελληνας, με τη σύμπραξη ιδανικών αυτόχειρων πολιτικών που καλλιεργούν χίμαιρες (όπως π.χ. ότι εύκολα τα ελαττώματά μας θα μετεξελιχθούν σε προτερήματα), συνεχίζει να προδίδει ο ίδιος, καθ' έξιν και κατ' εξακολούθησιν, τα ιστορικά του δίκαια μη-έχοντας καν την παλικαριά ν' αποδεχθεί την ευθύνη του.
Με τσαμπουκάδες μιας αταβιστικής άσκησης «πολιτικής» (;) κριτικής κατά παντός, πλην Λακε-δαιμονίων, καλλιεργούν ορισμένοι ένα κλίμα Αγριας Δύσης (όπου ο δικαστής πάντοτε αργεί να έρθει γι' αυτό δικάζουν (και εκτελούν;) όποιον θεωρούν ένοχο ο σερίφης και οι «δικοί του» άνθρωποι).
Στη ζούγκλα της πολιτικής περισσεύουν (και περιττεύουν) τα, δήθεν, αιμοβόρικα αρπακτικά. Καιρός είναι οι διάφοροι θηριοδαμαστές να τα ξαναβάλουν στα κλουβιά τους για ν' αποκτήσει και πάλι ο πολιτικός λόγος τη δύναμη της πειθούς, της ευπρέπειας και της ευγένειας. Τα επιχειρήματα δεν εξαπολύονται σαν αδέσποτες σφαίρες και τα αξιώματα δεν παρέχουν άδεια οπλοχρησίας.
ΥΓ: «Διότι αυτή η γνώμη να μην περιβάλλουν τα τείχη την πόλιν ομοιάζει προς το να ζητούν να καταστήσουν ευπρόσβλητον την χώραν» (Αριστοτέλης, Πολιτικά, Η' 11, 1331α)
Ο καθηγητής Γιάννης Πανούσης είναι πρώην υπουργός