Σουξέ εξ αντιγραφής

Όλο κάπου έχουμε ξαναδεί τις σκηνές, όλο κάτι μας θυμίζουν οι υποθέσεις.

Μαζευόμαστε παρέα και παίζουμε τις σιριαλικές σπαζοκεφαλιές, όποιος βρει από

πού αντέγραψε ο σεναριογράφος κερδίζει ρούμπους και θαυμασμό για την

κινηματογραφική παιδεία του.

Το προχθεσινό επεισόδιο του «Safe sex» θύμιζε την ταινία με τη Μεγκ

Ράιαν ιδιοκτήτρια μικρού βιβλιοπωλείου και τον Τομ Χανκς ιδιοκτήτη αλυσίδας

σούπερ μάρκετ βιβλίων που δημιουργούν σχέση μέσω Ίντερνετ και ερωτεύονται ο

ένας τον άλλον, χωρίς να ξέρουν ότι ο ιντερνετικός συνομιλητής τους είναι και

το πρόσωπο που στην πραγματικότητα έχουν αντιπαθήσει όταν το γνώρισαν. Στην

εγχώρια αντιγραφή της ιδέας, το ζευγάρι που αλληλογραφεί μέσω Ίντερνετ είναι

και ζευγάρι στη ζωή. Πάντως, η σκηνή όπου έχουν κλείσει ραντεβού στο

εστιατόριο – στην ταινία είναι σε μπιστρό – και εκείνη ανακαλύπτει ότι στη

θέση που θα καθόταν ο άγνωστος κάθεται εκείνος που γνωρίζει πολύ καλά είναι

ξεπατικωτούρα με καρμπόν. Με το παπακαλιάτειο «Δυο μέρες μόνο» έχουμε

περισσότερη δουλειά γιατί, εκτός από την πασιφανή αντιγραφή της ιδέας της

ταινίας «Before Sunset», με τον Ίθαν Χοκ και τη σύζυγό του Ζιλί Ντελπί,

μπερδεύονται και άλλες ταινίες. Μπορεί ο σεναριογράφος να ισχυρίζεται πως την

ιδέα για το σίριαλ την είχε από το τραγούδι «Δυο μέρες μόνο» της Δήμητρας

Γαλάνη, αλλά εμείς θυμόμαστε ότι το ζευγάρι στο «Before Sunset»

ξανασυναντιέται έπειτα από χρόνια (απλή σύμπτωση;), εκείνος είναι συγγραφέας

(βρε, κι άλλη σύμπτωση;) και ζουν στο Παρίσι (μα τι σύμπτωση πάλι με αυτήν την

πόλη) ένα συγκλονιστικό απόγευμα αναθέρμανσης της σχέσης τους (κι αυτό

σύμπτωση). Καμία σχέση βέβαια το σίριαλ με τη γλυκιά τραμπάλα των

συναισθημάτων που χαρακτηρίζει την ταινία. Στο εν λόγω σίριαλ, πάντως, η

σπαζοκεφαλιά «βρες το και πες το» επεκτείνεται έως και στους χώρους που έχουν

επιλεγεί για τα γυρίσματα, τις σκηνές, τη μουσική. Όσο για το «Καφέ της Χαράς»

ξεπατίκωσε απολύτως την ιδέα από την ταινία «Chocolat», με την «πρωτευουσιάνα»

Χαρά να εκπροσωπεί τα «καινά δαιμόνια» για τη μικρή κοινωνία και τον δήμαρχο

υστερικό υπερασπιστή της κλειστοφοβικής παράδοσης της επαρχίας, όπως ακριβώς

ήταν η Ζιλιέτ Μπινός η «ξένη» στην αυθεντική ταινία και ο δήμαρχος πολέμιός

της. Το ότι ο Χάρης Ρώμας πρόσθεσε ολίγον από Καραγκιόζη και άφθονη από

ασπρόμαυρη ελληνική κωμωδία, έδωσε και σαπουνοπερική χροιά για να αυγατίσουν

τα επεισόδια, δεν σημαίνει ότι το προϊόν του έγινε αυθεντικό. Κι ας παριστάνει

τον έκπληκτο όταν αναφέρονται στην αντιγραφή, ακριβώς σαν μαθητούδι που το

‘πιασαν στα πράσα και εξανίσταται «εγώ αντιγραφεύς! Ποτέ.»

H αλήθεια είναι ότι οι σεναριογράφοι της τηλεόρασης δεν κάνουν άλλο από

το να ασκούν την υψηλή τέχνη του έθνους, που είναι η αντιγραφή. Συνήθεια των

Ελληνοπαίδων, απόρροια ενός εκπαιδευτικού συστήματος το οποίο, αντί να

καλλιεργεί τη σκέψη και την κρίση, προτιμούσε ανέκαθεν την παπαγαλία βαρετών

σελίδων – έγινε κάτι σαν πιστοποιητικό σπουδών. Απόδειξη για την τέχνη της

αντιγραφής είναι ότι κάποιος πέρασε τη διαδικασία που την καθιστούσε

απαραίτητη, άρα σπούδασε. Μορφώθηκε! Έτσι δεν είναι διόλου περίεργο που τα

σενάρια των τηλεοπτικών σειρών είναι το απαύγασμα αυτού που αποτελεί «εθνική

μόρφωση».

Πρωτοπόροι στο είδος, δεν προλαβαίνουμε να αντιγράφουμε από σεζόν σε

σεζόν. Από την «Νταντά» μέχρι το «Σχεδόν ποτέ» και το «Μόνη κατά λάθος», που

είναι μηχανικές αντιγραφές του «Sex and the city», από την «Επαφή», που κάτι

φέρνει από τα «21 γραμμάρια», μέχρι το «Πες μου ναι», από το «Μωβ – Ροζ» που

θυμίζει εκείνη την ταινία με τη Σούζαν Σάραντον, η οποία παραδίδει στην

Τζούλια Ρόμπερτς την οικογένειά της προτού πεθάνει, μέχρι και τον Μικρούτσικο

που ζήλεψε τη δόξα του ριαλιτζή Τζέρι Σπρίνγκερ, η εγχώρια τηλεοπτική παραγωγή

έχει στραμμένο το βλέμμα στις δοκιμασμένες συνταγές της αμερικανικής

οπτικοακουστικής βιομηχανίας.

Τα δικά μας αυθεντικά όμως σκίζουν

Για να μην είμαστε άδικοι, είναι δύσκολο να αντιμετωπιστούν οι διαρκώς

αυξανόμενες ανάγκες μιας τηλεοπτικής παραγωγής, η οποία υπό το κράτος του

αιματηρού ανταγωνισμού δεν έχει περιθώρια για πειραματισμούς. Ωστόσο, να μην

έχουμε παράπονο γιατί σε έναν τομέα τουλάχιστον μπορούμε να επιδείξουμε ένα

αυθεντικό εγχώριο ψυχαγωγικό προϊόν: τον ενημερωτικό. Τα δελτία ειδήσεων με τα

φλύαρα τηλεπαράθυρα, τους τηλεκαβγάδες αντί ενημέρωσης και το καταγγελτικό

ύφος της εισαγγελικής δημοσιογραφίας είναι καταδική μας ευρεσιτεχνία. Άντε,

πάλι τους τρώμε τους κουτόφραγκους!