ΓPHΓΟPHΣ ΦAPAKΟΣ Οι σχέσεις του KKE σε 89 ντοκουμέντα

Ο πρώην γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος και μετέπειτα βουλευτής του

ΣΥΝ, ψάχνοντας, άλλη μία φορά, εξονυχιστικά σε αρχεία ελληνικά ξένα και

δουλεύοντας για μεγάλο χρονικό διάστημα νυχθημερόν, φέρνει στο φως ιστορικά

στοιχεία μέσα από το νέο το βιβλίο «Σχέσεις KKE και διεθνούς κομμουνιστικού

κέντρου – B’ Παγκόσμιος Πόλεμος».

Στον όγκο των εντυπωσιακών εγγράφων – «TA NEA» προδημοσιεύουν αποσπάσματα –

συγκαταλέγεται κι ένα που αφορά στον σημαντικότερο, αλλά και πιο

αμφισβητούμενο για ορισμένους, γραμματέα του KKE, τον Νίκο Ζαχαριάδη, για την

κρίσιμη και πιο συκοφαντημένη περίοδο του 1940 και τη θέση του για τον πόλεμο.

Ένα μήνα πριν να επιτεθούν οι Ιταλοί φασίστες στην Ελλάδα – σύμφωνα με το

«θαμμένο» για δεκαετίες φύλλο του παράνομου «Ριζοσπάστη» που περιλαμβάνει στο

βιβλίο του ο Γρηγόρης Φαράκος – και επομένως πολύ πριν να γράψει στο τέλος του

Οκτωβρίου του 1940 το γνωστό γράμμα για τον πόλεμο, ο Νίκος Ζαχαριάδης παίρνει

εγκαίρως και ανοιχτά πατριωτική και διεθνιστική συνάμα θέση σε επιστολή προς

τον δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά.

«Το KKE πάντα έβαζε και βάζει», τονίζει στο γράμμα του από τη φυλακή στον

«Ριζοσπάστη» την 1η Οκτωβρίου του ’40, «τα συμφέροντα του λαού πάνω απ’ όλα.

Σήμερα η φασιστική Ιταλία και ο άξονας Βερολίνου – Ρώμης έχουν ουσιαστικά

αποφασίσει να καταργήσουν την ανεξαρτησία της Ελλάδας και περιμένουν την

κατάλληλη γι’ αυτούς στιγμή για να δράσουν».

Και σε μία προσπάθεια να προσανατολίσει τον ελληνικό λαό σε έναν αντιφασιστικό

αγώνα, σε μία αναγκαία, κατά τη γνώμη του, συμμαχία με την τότε ΕΣΣΔ, αλλά και

προβλέποντας δεινά για την Ελλάδα από πράκτορες της Ιντέλιντζες Σέρβις,

σημειώνει πως χρειάζεται να σωθεί η «ακεραιότητα και ανεξαρτησία μας» με μία

«πανελλαδική παλλαϊκή πανστρατιά, με τον λαό πραγματικό αφέντη στον τόπο του

και στη δουλειά του». Αλλά αυτό «απαιτεί αμείλιχτο χτύπημα των πλουτοκρατικών

παρασίτων και των πρακτόρων του Άξονα (Γερμανίας – Ιταλίας) και της Αγγλίας

στην Ελλάδα».

Στο γράμμα αυτό ο Νίκος Ζαχαριάδης, όπου πρεσβεύει την ανάγκη για «πολιτικό

και οικονομικό προσανατολισμό προς τη Σοβιετική Ρωσία», λέει ακόμα πως «το KKE

δεν αρνιέται σε κανέναν το δικαίωμα να ενδιαφέρεται για τον τόπο του, με τον

όρο όμως τα έργα να ακολουθούν τα λόγια». Και καταλήγει, απευθυνόμενος στον

δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά, πως «το KKE ξεχνώντας το παρελθόν, παίρνει τη θέση

του στη γραμμή του πυρός για την εθνική ανεξαρτησία και ακεραιότητα κάτω από

τις διαταγές σας».

Τέσσερα χρόνια αργότερα (το 1944) και ενώ τα διχαστικά για το ελληνικό

κίνημα σχέδια των Βρετανών πήγαιναν και έρχονταν, το «διεθνές κομμουνιστικό

κέντρο», όπως γράφει ο κ. Φαράκος, έχει αποφασίσει να μην παρέμβει στην

Ελλάδα. Οι ζώνες επιρροής ισχύουν όπως αποφασίστηκαν ανάμεσα σε Βρετανούς,

Ρώσους και Αμερικανούς. Και ουσιαστικά αποκλείεται οποιαδήποτε, ακόμα και

ηθική, υποστήριξη προς το ΕΑΜικό κίνημα μετά την απελευθέρωση.

Σε κείμενο των Γκ. Δημητρόφ και Λ. Μπαράνοφ προς τον υπουργό Εξωτερικών της

τότε ΕΣΣΔ, τον M. B. Μολότοφ, τονίζεται: «Έχοντας υπόψη τη σύνθετη διεθνή θέση

της Ελλάδας, μάλλον είναι αδύνατη η απευθείας βοήθεια από την πλευρά της

Σοβιετικής Ένωσης προς το ελληνικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα που εκπροσωπούν

το EAM και ο ΕΛΑΣ. Θα θεωρούσαμε ωστόσο ότι θα έπρεπε τουλάχιστον να εκδηλωθεί

η ηθική υποστήριξη προς αυτό το κίνημα, μέσω της δημοσίευσης στον σοβιετικό

Τύπο υπό την κατάλληλη μορφή αληθινής ενημέρωσης για τον αγώνα του ελληνικού

λαού κατά του γερμανοφασιστικού ζυγού».

Έβαλαν την Ελλάδα στο «παιχνίδι»

Ενδιαφέρον για την ίδια εποχή, στην οποία αναφέρονται και πολλά έγγραφα του

βιβλίου, είναι και το σημείωμα της βρετανικής κυβέρνησης προς τον πρέσβη της

στο Κάιρο Λίπερ (18 Ιουλίου του 1944). Σ’ αυτό καταγράφεται με επίσημο τρόπο

και μάλιστα σε μία περίοδο που αυτό δεν φαινόταν στον ορίζοντα, ότι οι

Βρετανοί έβαζαν στο «παιχνίδι» για την Ελλάδα και τον αμερικανικό παράγοντα, ο

οποίος πήρε τη θέση των Βρετανών το ’47.

«H αγγλική κυβέρνηση – διαμηνύεται στον Λίπερ – διατίθεται να δώσει την ηλήρη

υποστήριξή της στον κ. Παπανδρέου. Το EAM πρέπει να τηρήσει τις συμφωνίες που

υπέγραψαν οι αντιπρόσωποί του στη συμφωνία του Λιβάνου. Αν αρνηθούν, θα είναι

αυτοί που πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη. Για το κόψιμο του στρατιωτικού

ανεφοδιασμού του ΕΛΑΣ θα πρέπει να συμβουλευτούμε και την αμερικανική

κυβέρνηση. Όλα πρέπει να γίνουν με μεγάλη προσοχή ώστε να μην θέσουμε σε

κίνδυνο κανέναν αξιωματικό των συμμαχικών δυνάμεων στην Ελλάδα».

Όπως και να είχαν τα πράγματα, η κατάσταση και οι διεθνείς ισορροπίες ήταν

ιδιαίτερα δύσκολες για το ελληνικό κίνημα. Και αυτό πιστοποιείται πλέον τον

Δεκέμβριο του ’44 όταν το «διεθνές – κομμουνιστικό – κέντρο» με τον Γκ.

Δημητρόφ («παππού» τον αποκαλούν) στέλνει στο KKE συμβουλές να μην προχωρήσει

σε επικίνδυνα μονοπάτια, με δεδομένο μάλιστα ότι οι Βρετανοί και οι μυστικές

τους υπηρεσίες αλώνιζαν την Ελλάδα. Ο Γιώργης Σιάντος όμως απάντησε στις

παραινέσεις Δημητρόφ με ένα σύντομο τηλεγράφημα (16.1.2004) που περιλαμβάνεται

στο βιβλίο του Γρηγόρη Φαράκου και όπου τονίζεται: «Τηλεγράφημά σας με

συμβουλές παππού (Δημητρόφ) ελήφθη, στοπ. Ευχαριστούμε. Συνεχίσομεν παλλαϊκό

πόλεμο διά ελευθερίαν λαού και ανεξαρτησίαν χώρας μας, στοπ».

ΥΠΕΡΑΤΛΑΝΤΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

«Μην υποτιμάτε τον κίνδυνο»

Στην πληθώρα των εγγράφων του βιβλίου τού Γρηγόρη Φαράκου περιλαμβάνονται και

προφητικά κείμενα κορυφαίων στελεχών του KK ΗΠΑ για τις μεταπολεμικές

εξελίξεις. Σε σημείωμα μάλιστα του Ουίλιαμ Φόστερ (προέδρου της εθνικής

επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Αμερικής) προς τον Σοβιετικό υπουργό

Εξωτερικών B.M. Μολότοφ εκδηλώνει τη διαφωνία του με ένα άλλο στέλεχος (τον

Μπράουντερ), τονίζοντας: «Διαφωνώ με την υποτίμηση του κινδύνου του

αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Δεν είμαι σύμφωνος με την εκτίμηση του ρόλου του

αμερικανικού μεγάλου κεφαλαίου, ως προοδευτικού, η οποία οδηγεί στην υποτίμηση

του κινδύνου της αντίδρασης στις ΗΠΑ. Δεν είμαι σύμφωνος με την υπόθεση ότι οι

βιομήχανοι θα διπλασιάσουν εθελοντικά τα εργατικά ημερομίσθια, ώστε να

διατηρήσουν τις επιχειρήσεις σε λειτουργία.

Δεν είμαι σύμφωνος ότι η χαλιναγώγηση των μονοπωλίων είναι δυνατή μόνο με την

συγκατάθεση των τελευταίων. Δεν είμαι σύμφωνος με την αποδοχή του βασικού

συνθήματος των μεγαλοβιομηχάνων για την ελευθερία της επιχειρηματικής

πρωτοβουλίας, διότι αυτό οδηγεί στο ελάχιστο την ανάγκη κοινωνικής ασφάλισης,

τα περιοριστικά μέτρα εναντίον των μονοπωλίων, καθώς και την εφαρμογή του

κυβερνητικού προγράμματος κοινωνικής απασχόλησης ως μέτρου πάλης κατά της

μαζικής ανεργίας».

INFO

Το βιβλίο του Γρηγόρη Φαράκου «Σχέσεις KKE και διεθνούς κομμουνιστικού

κέντρου» θα κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.