Η χθεσινή επίσκεψη του κ. Σαμαρά στον Αρειο Πάγο δημιούργησε σοβαρό δημόσιο ερώτημα: η υπόθεση των υποκλοπών, με πρωταρχική ευθύνη της κυβέρνησης, «σέρνεται» χρόνια –πώς του θυμήθηκε τώρα του πρώην πρωθυπουργού να πάει στον νέο εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Μπακέλα να αιτηθεί ταχεία διεκπεραίωση της προσωπικής υπόθεσής του;
Το μόνο νέο στοιχείο είναι το πρόσωπο του εισαγγελέα· αυθορμήτως σκέπτεται κανείς «τον προηγούμενο τον θεωρούσε άδικο και για τούτο δεν πήγε, ενώ τον καινούργιο τον θεωρεί δίκαιο». Σε αυτή την περίπτωση εγείρονται υπόνοιες για το δικαστικό ήθος του αφυπηρετήσαντος εισαγγελέως του Αρείου Πάγου. Αλλά υπάρχει και η εκδοχή «τον προηγούμενο τον θεωρούσε δίκαιο ενώ τον καινούργιο θεωρεί άδικο» – άδικο, ως προς την κοινή περί ελληνικού δικαίου αντίληψη που στη συγκεκριμένη περίπτωση σημαίνει ευμενώς προδιατεθειμένο προς τον Αντώνη Σαμαρά.
Κανονικά δεν πρέπει να αναμένει κανείς σχέσεις εχθρικές ή φιλικές ανωτάτων δικαστικών με πολιτικά πρόσωπα· αλλά τόσο ο αφυπηρετήσας κ. Τζαβέλας όσο και νυν κ. Μπακέλας, όπως και ο νυν πρόεδρος του ανωτάτου δικαστηρίου κ. Λυμπερόπουλος ήσαν και οι τρεις σημαντικότατοι συνδικαλιστές. Είθισται και πρέπει να συναντώνται συνδικαλιστές –και μάλιστα του Δημοσίου– και πολιτικοί, όταν οι πρώτοι κάνουν λόμπι για τα ζητήματα του κλάδου τους. Αυτό όμως δημιουργεί ζητήματα αν οι συνδικαλιστές αναλάβουν στη συνέχεια την ηγεσία της δικαιοσύνης.
Κατά τη δεκαετία του 1980 περάσαμε φάση ήπιας «εργατικής εξουσίας» διότι το ΠαΣοΚ διόριζε συνδικαλιστές σε υψηλές θέσεις οργανισμών του δημοσίου. Δεν εννοώ αυτούς που εκ του νόμου έπρεπε να συμμετάσχουν λόγω «συνδιοίκησης», αλλά αυτούς που επιλέγονταν για λόγους, για να το πω κομψά, εμπιστοσύνης προς το πρόσωπό τους.
Την πρακτική συνέχισε η ΝΔ και νομίζω κορυφώθηκε στο «παρά μία nec plus ultra» –που λένε και οι λατινομαθείς νομικοί– την τελευταία διετία: 3 από τους 4 κορυφαίους δικαστικούς, τους δυο προέδρους και δύο εισαγγελείς του Αρείου Πάγου, έχουν υπάρξει και κορυφαίοι συνδικαλιστές. Με αποτέλεσμα ο κ. Σαμαράς να δύναται να εγείρει σκέψεις και ερωτήματα για τις σχέσεις δικαιοσύνης-πολιτικής.
Το πιθανότερο είναι ότι ακριβώς για να ενισχύσει σκέψεις δυσλειτουργίας των θεσμών επισκέφθηκε τον κ. Μπακέλα, ο οποίος βεβαίως δεν μπορούσε να αρνηθεί το αίτημα επίσκεψης πρώην πρωθυπουργού – ο οποίος θολώνει τα όρια των εξουσιών, μήπως και κατιτίς ψαρέψει εκεί.
Αυτή τη στιγμή το «βαθύ κράτος» –αυτοί που θεωρούν ενεργεία ή δυνάμει ιδιοκτησία τους την Ελληνική Δημοκρατία– τούτη στιγμή κινούνται άλλοι για να επιταχύνουν και άλλοι για να αποτρέψουν μείζονες ρήξεις. Ας πρόσεχαν όσοι πρόσφεραν στον κ. Σαμαρά αυτή τη δυνατότητα.
