Η προσπάθεια να φιλτράρει κανείς την προσφυγή του Αντώνη Σαμαρά στη Δικαιοσύνη μέσα από το πρίσμα της όποιας πολιτικής ή προσωπικής άποψης έχει γι’ αυτόν, είναι μια αθλιότητα, όχι απέναντι στο πρόσωπο, αλλά στην εθνική ασφάλεια και την έννομη τάξη.
Τον Ιούλιο του 2024, η διάταξη του Αχιλλέα Ζήση έθεσε στο αρχείο το σκέλος της έρευνας των υποκλοπών που αφορούσε την ΕΥΠ και παρέπεμψε τους Ντίλιαν, Λαβράνο, Μπίτζιο και Χάμου για πλημμέλημα.
Στις 26 Φεβρουαρίου 2026, το Μονομελές Πλημμελειοδικείο καταδίκασε τους ιδιώτες του Predator και ζήτησε νέα έρευνα για κατασκοπεία. Στις 27 Απριλίου, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας την απέρριψε εσπευσμένα, αρνούμενος να παραλάβει νέα στοιχεία για θύματα με κρίσιμα χαρτοφυλάκια, τα οποία γνωστοποιήθηκαν και στον διάδοχό του, Ευάγγελο Μπακέλα.
Αυτή η διάταξη μπλόκαρε την έρευνα, πριν καν ανοίξει, γεγονός που δολίως αποκρύπτεται από κυβερνητικές δηλώσεις. Αυτό πυροδότησε την αντίδραση του πρώην πρωθυπουργού. Το επιχείρημα του Μαξίμου ότι «το θέμα συζητείται από το 2022» και ότι ο Σαμαράς «ήταν υποψήφιος το 2023», είναι προκλητικό. Αν ο Σαμαράς είχε κινηθεί προτού εξαντληθούν οι δικαστικές διαδικασίες, η κυβέρνηση θα τον εγκαλούσε για «αντιπαραταξιακή συμπεριφορά» εν μέσω προεκλογικής περιόδου. Το επιχείρημα είναι και ψευδές. Ο Σαμαράς έλαβε την επίσημη επιβεβαίωση της στοχοποίησής του, από την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, τον Ιούλιο του 2023. Δηλαδή μετά τις εκλογές. Και είναι και ύποπτο. Μήπως η «παραταξιακή ηθική» εξηγεί γιατί υπουργοί και αξιωματούχοι δεν πήγαν στη δικαιοσύνη για τη δική τους παρακολούθηση, ως εκ του νόμου και εκ των θέσεών τους όφειλαν;
Αυτό που οφείλουμε να αξιολογήσουμε όσοι προτεραιοποιούμε το δίκαιο και την ασφάλεια, είναι ότι φτάσαμε στο σημείο ένας πρώην πρωθυπουργός να αναγκάζεται να προσφύγει δικαστικά μπας και καταφέρει να προκαλέσει τη στοιχειώδη έρευνα για τη διαπιστωμένη παρακολούθησή του, λίγους μήνες πριν παραγραφεί. Σε ποιο μέρος του κόσμου «ιδιώτες» θα παρακολουθούσαν πρωθυπουργό, δικαστές, αξιωματικούς και η δικαιοσύνη θα αρνιόταν να ερευνήσει; Φτάσαμε στο σημείο αντί να λέμε ότι έκανε το χρέος του, να έχουν το απύθμενο θράσος αυτοί που βάφτισαν την κατασκοπεία «απλή υπόθεση ιδιωτών», να τον εγκαλούν κι από πάνω.
Αν αυτό δεν μας σοκάρει, τότε έχουμε χάσει κάθε πυξίδα. Εχουμε τελειώσει.
