Ελάχιστοι πρέπει να θυμούνται από μνήμης το όνομα Συμπιλίδης – κι όσοι τυχαίνει να το θυμούνται, πάω στοίχημα ότι αποκλείεται να θυμούνται το μικρό του όνομα. Βουλευτής επαρχίας της ΝΔ ένα φεγγάρι, θα είχε κερδίσει το δικαίωμα κάθε φιλήσυχου ανθρώπου στη λήθη αν, τον Σεπτέμβριο του 1993, δεν ανέτρεπε την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, καταθέτοντας δήλωση ανεξαρτητοποίησης και προσχωρώντας στην Πολιτική Ανοιξη, που είχε ιδρύσει τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς ο Αντώνης Σαμαράς.
Ο καημένος ο Συμπιλίδης. Διαβάζω ότι ήταν ευαίσθητος με το όνομα της νυν Βόρειας Μακεδονίας που τότε τη λέγαμε ΠΓΔΜ και, ενώ δεν είχε κάποια σπουδαία κοινοβουλευτική δραστηριότητα, ακολουθώντας τον Αντώνη Σαμαρά απέσυρε την ψήφο του από τη στήριξη της κυβέρνησης η οποία διέθετε μόλις 151 έδρες στη Βουλή, λόγω του αναλογικότερου εκλογικού συστήματος που είχε προλάβει να περάσει ο Ανδρέας Παπανδρέου στη δίνη του σκανδάλου Κοσκωτά. Το έλλειμμα της ψήφου του Συμπιλίδη για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη σήμαινε απώλεια της δεδηλωμένης και πτώση της κυβέρνησης.
Τι κατάφερε ο Συμπιλίδης με την κίνησή του. Εριξε το κόμμα του από την κυβέρνηση και παρέδωσε τη χώρα ξανά στον Ανδρέα Παπανδρέου – στην ουσία, δηλαδή, υπονόμευσε ένα μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα της οικονομίας που αν είχε πετύχει ίσως η χώρα να μη χρεοκοπούσε δυο δεκαετίες αργότερα. Δεν απέτρεψε συμφωνία με τη γείτονα χώρα, την οποία τελικά έκανε ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος είχε συνθλίψει εκλογικά τον Σαμαρά. Οσο για τον ίδιο τον Συμπιλίδη, ούτε επανεξελέγη ούτε έκτοτε τον έλαβε κανείς πολιτικά σοβαρά υπόψη. Το όνομά του είναι συνώνυμο της υπονόμευσης μιας στιβαρής πολιτικής για την υποστήριξη της οποίας είχε εκλεγεί.
Το τρόπαιο του Συμπιλίδη, δηλαδή το μηδέν, μου θύμισε ο Αντώνης Σαμαράς στην επέτειο του δημοψηφίσματος του 2015. Αυτή τη φορά το διεκδικεί εξ ολοκλήρου για τον εαυτό του. Ηδη έκανε ένα βιντεάκι στο Τικ Τοκ, μαζί με έναν άλλο ασπρομάλλη κύριο, για να χλευάσουν την Ντόρα Μπακογιάννη (την είχε νικήσει εσωκομματικά ο Σαμαράς, που είχε στο μεταξύ επιστρέψει στη ΝΔ) και συνολικά το μητσοτακαίικο, με το οποίο ως φαίνεται ο Σαμαράς τραβάει μεγάλο ζόρι. Τόσο μεγάλο που σκέπτεται να επιστρέψει στην πολιτική, με δικό του κόμμα, για να ξαναπαίξει τον ρόλο που είχε παίξει το 1993, πάντα ασφαλώς στο όνομα του πατριωτικού μονοπωλίου, που αριστίνδην κατέχει: να ξαναρίξει έναν Μητσοτάκη – αυτή τη φορά τον Κυριάκο.
Επισκέφτηκε μάλιστα τον Αρειο Πάγο για να ξαναζεστάνει τη σούπα του Predator, στοιχιζόμενος με καθυστέρηση με τον Τσίπρα, τον Ανδρουλάκη, τον Φάμελλο, την Κωνσταντοπούλου, τον Βελόπουλο και τ’ άλλα παιδιά. Μεταξύ άλλων, δηλαδή, συμμαχεί με τους ηθικούς αυτουργούς της υπόθεσης Νοβάρτις, των οποίων πρόσφατα ακόμα αναζητούσε τις ευθύνες – αλλά προφανώς τις ξέχασε για να επαναλάβει τον παλιό εαυτό του. Του εμπαθούς αντιμητσοτακισμού.
Ο Αντώνης Σαμαράς είναι αγνώμων πολιτικός. Η προσπάθειά του να εφαρμόσει μνημόνιο με τους δανειστές, το 2012-15, του επέτρεψε να χτίσει ένα προφίλ συνετού ευρωπαϊστή και, κυρίως, να ξεχαστεί η αντιμνημονιακή εμμονή του μετά τη χρεοκοπία, μόνο και μόνο για να υπονομευτεί η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου και να πάρει ο ίδιος σειρά.
Πήρε σειρά – και κατάφερε να παραδώσει την κυβέρνηση στον καταστροφικό Τσίπρα. Τον ευνοούμενο, ακόμα μια φορά, της συγκυρίας.
Τι άλλο είναι αυτή η εμμονή στο σύνδρομο του Συμπιλίδη από τυφλά εγωιστικός πολιτικός νανισμός;
Ωραία χρόνια, ηθικά
Ο «φόβος» της Μαρίας Καρυστιανού μήπως, μετά την πυρκαγιά του Ωραιόκαστρου, βάλουν ανεμογεννήτριες μπορεί να είναι ανυπόστατος, αλλά μην ξεχνάμε ότι η συγκεκριμένη κυρία είναι γέννημα ανυπόστατων φημών, που τους έδωσε υπόσταση σύσσωμη η αντιπολίτευση, που έψαχνε τέρατα για να προσανατολίσει τους πολίτες κατά της κυβέρνησης και, ιδίως, κατά του Μητσοτάκη. Πολιτικοί και σχήματα όπως της συγκεκριμένης κυρίας δεν πολεμάνε με επιχειρήματα αλλά διεκδικούν έντονα συναισθήματα: λύπη, οργή, αγανάκτηση, απέχθεια… Προκαταλήψεις.
Ανάλογες προκαταλήψεις περιέχει και η προσπάθεια γενίκευσης όταν ανακαλύπτονται περιπτώσεις διαφθοράς, η προσπάθεια δηλαδή να ενοχοποιηθούν συνολικά οι πολιτικοί χώροι στους οποίους ανήκουν μεμονωμένα περιστατικά. Ιδίως στο ΠΑΣΟΚ, που είδε τον Ακη Τσοχατζόπουλο, μείζον ανδρεϊκό πουλέν και στέλεχος των κυβερνήσεων Σημίτη, δεν θα έπρεπε να είναι τόσο εξαπλουστευτικό. Αφαιρώ κάθε άλλο θόρυβο και στέκομαι μόνο στην αφίσα του υποψήφιου βουλευτή από τον Πειραιά, που κατάκλεψε τον ΕΟΠΥΥ, αλλά δεν τον θυμάται κανείς σημερινός πασόκος. Τον θυμούνται όμως οι Πειραιώτες. Θυμούνται και το σύνθημά του: «Η συνύπαρξη ηθικής και πολιτικής είναι εφικτή».
Δεν υπάρχει αμφιβολία.
