Τα «Ιταλικά ποιήματα» του Γιώργου Σαραντάρη

Δύο από τα «Ιταλικά ποιήματα» του Γιώργου Σαραντάρη, σε μετάφραση Τηλέμαχου Χυτήρη, από την πρόσφατη έκδοση της Εστίας. Ο Γ. Σαραντάρης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1908 και από το 1912 έως το 1931 έζησε στην Ιταλία, όπου σπούδασε νομικά στην Μπολόνια και τη Ματσεράτα. Στην ιταλική γλώσσα έγραψε και τα πρώτα ποιήματά του. Στους λογοτεχνικούς κύκλους της Ελλάδας μπήκε το 1931, όταν επέστρεψε στη χώρα. Πήρε, εξάλλου, μέρος στο μέτωπο της Αλβανίας, όπου αρρώστησε από τύφο, για να μεταφερθεί τελικά στην Αθήνα, όπου κατέληξε σε ηλικία 33 ετών.

Σ’ έναν κήπο της Αθήνας

Σ’ έναν κήπο της Αθήνας

Με αρώματα πορτοκαλιάς

Προχωρούσα

Στα μικρά μονοπάτια

Στη διάρκεια μιας μέρας τεμπελιάς

Επιθυμούσα τη συντροφιά

Μιας ωραίας και αγνής

Γυναίκας

Για να αισθανθώ μπροστά της

Ντροπαλός

Και φοβισμένος να αποκαλύψω

Την αναστάτωση

Που η παρουσία της

Προκαλεί στις φλέβες μου

Μα ήμουν μόνος

Σαν ένα φάντασμα

Σαν ένα φάντασμα

Με κοίταζαν

Τα ζευγάρια των εραστών

Που πέρναγαν

Και πέρναγαν…

(Αθήνα, 27 Απρίλη 1931)

Adagio

Ενα σιωπηλό ποίημα

Φτιαγμένο από δάκρυα

Από θάνατο

Με απομακρύνει

Ενα ποίημα λυπημένο

Οπως η καρδιά

Και ο έρωτας

Αυτού που αμάρτησε

Κι ακόμα στενάζει

Ενας βράχος

Που ξεχωρίζει πάντα από τη θάλασσα

(7 Νοέμβρη 1937)