Καθολική χρεoκοπία

Η πολιτική έχει τη «λογική» της, δεν σημαίνει όμως πως, όσο και αν τη συμμεριζόμαστε, δεν μπορούμε να έχουμε τις δικές μας σκέψεις που, όσο ιδιαίτερες και αν ακούγονται, δεν είναι λόγος αυτός για να μην τις εκφέρουμε. Δεν είναι λίγοι όσους αισθανθήκαμε, παρά την οδύνη τους για τους καταστρεπτικούς σεισμούς στην Τουρκία, να νιώθουν παράλληλα μια βαθιά ανακούφιση γιατί παροπλίζεται το ενδεχόμενο μιας σύγκρουσης με τη γειτονική χώρα και απομακρύνεται μια απειλή που η χώρα αυτή δεν έπαυε καθημερινώς να επισείει. Δεν θα άξιζε όμως ταυτόχρονα να αναρωτηθούμε πόση βαρύτητα, κύρος και αποτελεσματικότητα μπορεί να έχει η επίλυση των όποιων διαφορών όχι μόνο με μία χώρα, αλλά και ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, όταν η επίλυση αυτή πιστώνεται σε έναν απρόβλεπτο παράγοντα όπως είναι ο σεισμός και δεν προέρχεται από μια εκατέρωθεν ανάγκη για καλή γειτνίαση ή ουσιαστική επικοινωνία.

Oταν πιστεύουμε ως λύση το κουκούλωμα των όποιων διαφορών μας, μόλις μας πλήξει ένας μη υπολογισμένος κατακέφαλος, είναι περισσότερο από βέβαιο πως καταργούμενου – κάτι που έτσι ή αλλιώς θα συμβεί – του κατακέφαλου οι διαφορές που θα δημιουργηθούν ανάμεσα στις δύο αντιμαχόμενες πλευρές θα είναι απείρως πιο επιδεινωμένης μορφής. Ακριβώς γιατί θα θεωρούν τον παροπλισμό τους, όποια διάρκεια και αν είχε, ως χαμένο χρόνο. Oταν ένας σεισμός μπορεί να παροπλίζει τις διαφορές και αναδεικνύει ως πρώτη αξία αυτή που όλοι γνωρίζουμε, ότι δηλαδή σημασία έχει να ζει κανείς, δεν θα έπρεπε ταυτόχρονα να μας κάνει συνειδητό – ο σεισμός – το πόσο κατασκευασμένες είναι, και μάλιστα σε απόλυτο βαθμό, οι διαφορές και το ενδεχόμενο της σύγκρουσης. Oταν ένας απρόβλεπτος παράγοντας καταξιώνει ως πρώτο και έσχατο μέλημα την ίδια τη ζωή, με τον αντίστοιχο σεβασμό που προκαλεί μια τέτοιου είδους επισήμανση, δεν θα έπρεπε να παραμένουμε το λιγότερο επιφυλακτικοί ή μάλλον απορριπτικοί για συνθήκες οργανωμένες και υπολογισμένες ως την τελευταία τους λεπτομέρεια, που έχουν ως αποτέλεσμα την καταστροφή και την οδύνη; Με λίγα λόγια, το δέος που προκαλείται μπροστά στο απρόβλεπτο δεν θα έπρεπε να κάνει το προβλεπόμενο λιγότερο ιταμό και βάρβαρο;

Επομένως, αντί να επιχαίρουμε με την «επέμβαση» των σεισμών προκειμένου να επιλυθούν προβλήματα, έστω και απείρως μικρότερης σημασίας σε σχέση με τα καταστροφικά τους αποτελέσματα, δεν θα έπρεπε να νιώθουμε βαθύτατα μελαγχολικοί και θλιμμένοι για την ηθική χρεοκοπία που συνεπάγεται μια «λύση» που κάθε άλλο παρά ως λύση μπορεί να θεωρηθεί αφού δεν είναι ο ανθρώπινος νους που την προκάλεσε. Θα κυριολεκτούσε ή έστω δεν θα έπεφτε κανείς πολύ έξω αν έλεγε πως ο όρος «διπλωματία των σεισμών», που χρησιμοποιείται κατά κόρον τις μέρες αυτές, θα μπορούσε να αποδοθεί με μια λιγότερο κομψή έκφραση όπως «αν και θέλουμε να φαγωθούμε οι άνθρωποι μεταξύ μας, είναι οι σεισμοί που δεν μας αφήνουν να το κάνουμε». Η τραγωδία του ανθρώπου φαίνεται να μην έχει τέλος καθώς εξακολουθεί να υπολογίζει στη βοήθεια ενός απρόβλεπτου παράγοντα, όπως ο σεισμός, που αν και τον τρομάζει βαθύτατα ταυτόχρονα τον θεωρεί και ουρανόσταλτο ώστε να μπορεί να τον χρησιμοποιεί για τη σωτηρία του.