Θυμάμαι σε κάτι σεμινάρια δημοσιογραφίας και επικοινωνίας, την επικεφαλής, γκουρού στο είδος της, αμερικανίδα επικοινωνιολόγο να μας επισημαίνει την παγίδα του προβλέψιμου. «Be unexpected» φώναζε, παροτρύνοντάς μας να επενδύουμε επικοινωνιακά στην έκπληξη του απροσδόκητου, να μην ακούει κάποιος αυτά που περιμένει να ακούσει από εμάς. Ή να τα λέμε με νέο τρόπο, αναδεικνύοντας μια άλλη πλευρά του αφηγήματός μας ώστε να είναι σαν να τα ακούει για πρώτη φορά. Από τότε (πάνε καμιά εικοσιπενταριά χρόνια), βλέπω να ισχύει απόλυτα αυτό σε κάθε μορφής επικοινωνία. Από την πολιτική και τη δημοσιογραφία έως το φλερτ και τις διαφημίσεις ουίσκι. Εκτοτε έχω, βέβαια, πέσει πολλές φορές στην παγίδα του προβλέψιμου – είναι εύκολο, σας διαβεβαιώνω – αλλά, τουλάχιστον, έχω εξασκηθεί στο να διακρίνω τη θλιβερή αναποτελεσματικότητα της γραφικότητάς του (ακόμη κι αν πρόκειται για τον εαυτό μου).
- Τραμπ: Η Τουρκία έχει αποδειχθεί καλός σύμμαχος – Κανείς δεν μου υπαγορεύει τι πρέπει να πουλάμε
- Βενεζουέλα: Σκυλάκι βρέθηκε ζωντανό στα ερείπια 29 μέρες μετά τους φονικούς σεισμούς (video)
- ΣΤΑΣΥ: Πειθαρχική έρευνα για τον οδηγό Τραμ που κάπνιζε και έβαζε τα πόδια του στην κονσόλα χειρισμού ενώ οδηγούσε (video)
