Βιτριόλι

Δώδεκα χρόνια μετά την επίθεση στην Κωνσταντίνα Κούνεβα. Και αρκετές δεκαετίες από τότε που το βιτριόλι ήταν το «όπλο» στα χέρια απατημένων και εξαπατημένων γυναικών και ανδρών. Το έγκλημα στην Καλλιθέα που πρωταγωνιστεί τις τελευταίες μέρες στην ειδησεογραφία έφερε και πάλι στην επικαιρότητα αυτή τη βάρβαρη και ειδεχθή πράξη εκδίκησης. Ο νόμος την κατατάσσει στις βαριές σωματικές βλάβες. Αναρωτιέμαι όμως τι είναι ως προς την ψυχολογία του θύτη και τη μετέπειτα ζωή του θύματος. Τι είδους έγκλημα αξίζει μια τιμωρία που το θύμα την κουβαλάει στα σπλάγχνα του και στη μορφή του για όλη του τη ζωή; Ποια ψευδαίσθηση παντοδυναμίας κάνει κάποιον να πιστεύει ότι αποδίδει δικαιοσύνη βάζοντας τη σφραγίδα της παραμόρφωσης σε έναν άνθρωπο; Κάνοντάς τον να μοιάζει λιγότερο με άνθρωπο;

Ευτυχώς για τον πολιτισμό μας, στην Ελλάδα οι επιθέσεις με βιτριόλι είναι πλέον εξαιρετικά σπάνιες. (Σε αντίθεση με τη Βρετανία όπου, μόνο στο Λονδίνο, έγιναν το 2016 σχεδόν πεντακόσιες τέτοιου είδους επιθέσεις). Για την ιστορία πάντως, ο Τσιτσάνης έχει γράψει και η Νίνου έχει τραγουδήσει το «Βιτριόλι» («…όποιος στον έρωτα σωστά δεν περπατήσει, ένα μπουκάλι βιτριόλι θ’ αντικρύσει (…) γι’ αυτό την τσάντα όταν βλέπεις ανοιγμένη, βγάλε συμπέρασμα, ζημιά σε περιμένει»). Ενώ στην ταινία «Μάνα, γιατί με γέννησες» του καλτ – με τους σημερινούς όρους – ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του 1960, ο Ανδρέας Μπάρκουλης δέχεται επίθεση με βιτριόλι από το κορίτσι που «διέφθειρε». Στα τέλη της δεκαετίας του 1930, η Σωτηρία Μπέλλου είχε ρίξει βιτριόλι στο σύζυγό της που βιαιοπραγούσε εναντίον της και τιμωρήθηκε γι’ αυτό με φυλάκιση έξι μηνών. Ενώ στα χρονικά έχει μείνει και η ιστορία της Μαλάμως που το 1949 έριξε βιτριόλι στον εραστή της αλλά μετάνιωσε για την πράξη της και, μετά την αποφυλάκισή της, τον παντρεύτηκε.

Πάλι η πατριαρχία;

Ως προς το έγκλημα της Καλλιθέας τώρα, μου έκανε εντύπωση ότι οι πάντα σε επιφυλακή φεμινιστικές οργανώσεις και ανεξάρτητες φεμινίστριες, οι καταγγέλλουσες, πριν από λίγους μήνες σε happening στο Σύνταγμα, όλους τους άντρες ως υποψήφιους βιαστές, η λαλίστατη πρώην γενική γραμματέας Ισότητας Φωτεινή Κούβελα που έσπευσε να καταγγείλει τον σεξισμό στο σποτ με τον Χρήστο Λούλη, δεν είχαν έναν λόγο για το θύμα αυτής της επίθεσης. Ούτε καν για τη χυδαία διαδικτυακή επίθεση που δέχθηκε – και ενώ οι έρευνες της Αστυνομίας είναι ακόμη σε εξέλιξη – μέσα σε ένα πλαίσιο ουσιαστικού σεξισμού. Το σενάριο στήθηκε πριν ακόμη πιστοποιηθεί ο/η δράστης. Αλλά ακόμη και οι όποιες φωνές υποστήριξης καταγγέλλουν μια υφέρπουσα πατριαρχία που θέλει πέτρα του σκανδάλου να είναι πάντα μια γυναίκα και ποτέ ο άνδρας. Οταν όμως η πατριαρχία γίνεται, από την ανάποδη, σαν το Wintex του κυρίου Πορτοκάλος στο «Γάμος α λα ελληνικά» χάνει την ουσία της.

«Οπλοκατοχή»

Διαβάζω και ακούω πόσο εύκολο είναι να προμηθευτεί κάποιος βιτριόλι, δηλαδή θειικό οξύ. Καταλαβαίνω ότι είναι ένα προϊόν που χρησιμοποιείται σε μια ευρεία γκάμα εργασιών. Μήπως όμως θα έπρεπε για κάποια τέτοια προϊόντα που μπορεί να γίνουν φονικά όπλα να γίνει ό,τι και με την αγορά των δίγραμμων ψυχοφαρμάκων; Να καταγράφεται δηλαδή η ταυτότητα του αγοραστή;