ΤΑ ΝΕΑ

Ο υφιστάμενος νόμος για την ψήφο των αποδήμων είναι κατώτερος των περιστάσεων. Το ήξερε η κυβέρνηση, όταν τον έφερε προς ψήφιση, αποδείχτηκε όμως κυρίως στην εφαρμογή του, τόσο από τα προβλήματα που υπήρξαν στη διαδικασία της εγγραφής στη σχετική πλατφόρμα όσο και από τον πολύ μικρό αριθμό αποδήμων που τελικά έφτασαν μέχρι την κάλπη.

Ο νέος κοινοβουλευτικός κύκλος που ξεκίνησε με το περίγραμμα των προγραμματικών δηλώσεων του Πρωθυπουργού και την ψήφο εμπιστοσύνης που έλαβε η κυβέρνηση, μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία πιο τολμηρών τομών και μεταρρυθμίσεων. Η αποφασιστικότητα της κυβέρνησης μα και η πρόθεση για διαύλους διαλόγου και συναίνεσης με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις που εγγράφονται στην κοινή λογική αποτελεί μια χρυσή ευκαιρία να βρεθεί και να συνδιαμορφωθεί ένα περιβάλλον όπου τα κόμματα τολμηρά θα ανοίξουν τη συζήτηση για θέματα-ταμπού ως τώρα μα απολύτως δυναμικά όπως τα μη κρατικά ΑΕΙ - πόλος ανάπτυξης και ανάσχεσης του brain drain ανάμεσα σε άλλα - αλλά και μια σειρά ακόμη θεσμικών τομών όπως η ψήφος στους ομογενείς χωρίς αστερίσκους, όπως ακριβώς τα εξήγγειλε ο Πρωθυπουργός.

Η αριστεία είναι μια πολύπαθη λέξη. Για τον ΣΥΡΙΖΑ, ας πούμε, αποτελεί ρετσινιά. Ορισμένα στελέχη του κόμματος αυτού ήθελαν επίσης την κατάργηση των πρότυπων και πειραματικών σχολείων. Για τέτοια σοβαρά θέματα όμως δεν πρέπει να γίνονται επιφανειακές και απλουστευτικές προσεγγίσεις, αλλά μια σφαιρική συζήτηση με στόχο μια όσο το δυνατόν καλύτερη παιδεία.

Στις προγραμματικές δηλώσεις που έκανε χθες στην επίσημη πρώτη της νέας κυβέρνησης στη Βουλή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης μίλησε για αυξήσεις στο Δημόσιο, προσλήψεις στο ΕΣΥ, για οικογενειακό επίδομα και για ενίσχυση των συνταξιούχων. Για μια σειρά παροχών, με άλλα λόγια, που στόχο έχουν τη μείωση των ανισοτήτων.

Ενα ατέλειωτο πάρτι ασυδοσίας και παρανομίας φαίνεται να εξελίσσεται κατά το ελληνικό θέρος στις παραλίες. Φέτος όμως έφτασε σε ακραία σημεία. Και αυτό δεν είναι απλώς χαρακτηριστικό των γνωστών προορισμών όπως η Μύκονος ή η Ρόδος μα εξαπλώνεται και σε λιγότερο γνωστές τοποθεσίες της χώρας.

Σήμερα συμπληρώνονται οκτώ χρόνια από την ημέρα που οι Ελληνες κλήθηκαν στις κάλπες για να απαντήσουν «Ναι» ή «Οχι» στην παραμονή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ο άνθρωπος που τους έθεσε το ερώτημα - διατυπωμένο φυσικά παραπλανητικά - κι έπειτα πήρε το «Οχι» τους και το έκανε «Ναι» δεν είναι πια αρχηγός του κόμματός του. Κι όμως, η ιστορική φάση της οποίας ο Αλέξης Τσίπρας υπήρξε πρωταγωνιστής και το δημοψήφισμα κορύφωση έχει κλείσει εδώ και χρόνια. Η περίοδος της αγανάκτησης τελείωσε με τις εκλογές του 2019.

Μπαίνουμε σε μια κοινοβουλευτική περίοδο που δεν θυμίζει καμία άλλη από τη Μεταπολίτευση και μετά: η πλειοψηφία έχει μια σταθερή αυτοδυναμία, την ώρα που ο αριθμός των βουλευτών της αξιωματικής αντιπολίτευσης βρίσκεται σε ιστορικό χαμηλό και το ίδιο το κόμμα σε περιδίνηση.

Ακόμη και οι αντίπαλοι του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατανοούν πως είναι αναγκαίο ο ΣΥΡΙΖΑ να βρει γρήγορα τα πατήματά του και να ανασυγκροτηθεί μετά την ταυτοτική μα και εν συνόλω κρίση που διανύει. Θα είναι θετικό και για την κυβέρνηση αλλά και για το σύνολο του πολιτικού συστήματος, άρα για τη Δημοκρατία μας. Ο κοινοβουλευτικός έλεγχος αλλά και η αίσθηση και η ουσία των θεσμικών πολιτικών πόλων είναι πυλώνες για την Ελλάδα και προϋποθέσεις για το ίδιο το κυβερνητικό και νομοθετικό έργο. Η οριοθέτηση δε των αντιρρήσεων ή και προταγμάτων στην Εθνική Αντιπροσωπεία είναι κατάκτηση ετών και επίσης η ασφαλής οδός για να κάνει βήματα η ίδια η χώρα μας.

H αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια αυτονόητη πράξη: για τις δύο διαδοχικές βαριές ήττες υπάρχουν ευθύνες και ο πρώτος που αναλαμβάνει την ευθύνη σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ο αρχηγός. Αυτό δεν καθιστά την απόφασή του λιγότερο γενναία: ο Τσίπρας είναι ο άνθρωπος που πήρε το κόμμα του στο 3% και το έφερε στην κυβέρνηση, μπορούσε λοιπόν να το διαλύσει και να ιδρύσει άλλο, όπως μπορούσε και να συνεχίσει να παρακολουθεί την πτώση του γαντζωμένος στην καρέκλα του.

Η νέα κυβέρνηση δεν έχει περίοδο χάριτος και αυτό δείχνει να το κατανοεί πρώτος ο Πρωθυπουργός, όπως κατέδειξαν το χθεσινό πρώτο Υπουργικό Συμβούλιο και οι γραμμές που χαράχθηκαν.

Από το εκλογικό βράδυ στην ατζέντα του δημόσιου διαλόγου έχει ξαναμπεί η Ακροδεξιά. Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Ενα κόμμα που δεν έκρυψε τους «δεσμούς» του με τον καταδικασμένο για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης πρώην χρυσαυγίτη θα βρίσκεται στα έδρανα της Βουλής. Ωστόσο, η απόπειρα αυτού του είδους των ακραίων να επιστρέψουν στο κέντρο της πολιτικής σκηνής δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο.

Από χθες ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Νέα Δημοκρατία πέραν της μεγάλης νίκης που κατήγαγαν στις κάλπες, έλαβαν και μια εντολή συνέχισης του έργου τους, αφού το κοντέρ μηδένισε και επανεπικύρωσαν μια ευρεία λαϊκή νομιμοποίηση που είναι αναμφισβήτητη και καθολική.

O πόλεμος στην Ουκρανία κλείνει σήμερα 486 ημέρες και δεν υπάρχει καμιά ένδειξη ότι θα τελειώσει σύντομα: η Μόσχα επιδιώκει στην πραγματικότητα παράταση των μαχών μέχρι τις αμερικανικές εκλογές του 2024, ώστε να επωφεληθεί από τυχόν επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Παράλληλα με αυτόν τον Θερμό Πόλεμο, όμως, υπάρχει κίνδυνος να ξεσπάσει και ένας νέος Ψυχρός Πόλεμος, που θα είναι πιο επικίνδυνος από τον προηγούμενο καθώς απέναντι στη Δύση δεν θα βρεθεί αυτή τη φορά ένα διχασμένο κομμουνιστικό στρατόπεδο, αλλά μια συμμαχία της Κίνας με τη Ρωσία.  

Η Κεντρική Τράπεζα της Τουρκίας αύξησε τα επιτόκια από 8,5% σε 15%. Η κίνηση είναι μια στροφή προς τη λεγόμενη οικονομική ορθοδοξία, μια κι εγκαταλείπονται οι νομισματικές πολιτικές που ακολουθούσε εδώ και δύο χρόνια ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν - οι οποίες είχαν κομψά χαρακτηριστεί αντισυμβατικές. Το αποτέλεσμα ήταν φυσικά μια βουτιά της τουρκικής λίρας, αλλά και μια ακόμη επιβεβαίωση του πόσο ευάλωτη είναι η οικονομία της γειτονικής χώρας.

Είναι κρίμα η Ελλάδα να παρουσιάζει υψηλές επιδόσεις σχεδόν παντού, αλλά να υποχωρεί η ανταγωνιστικότητά της, επειδή δύο τομείς αδυνατούν ή αντιστέκονται να εκσυγχρονιστούν: Δικαιοσύνη και φορολογικό σύστημα.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι εδώ και χρόνια αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας των πολιτών που γνωρίζουν πώς να τα χειρίζονται.

Ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών επισκέπτεται το Πεκίνο για πρώτη φορά ύστερα από πέντε χρόνια. Ο γερμανός καγκελάριος υποδέχεται τον κινέζο πρωθυπουργό στο Βερολίνο για πρώτη φορά μετά την εκδήλωση της πανδημίας. Ο σαουδάραβας υπουργός Εξωτερικών συναντάται με τον ιρανό ομόλογό του για πρώτη φορά ύστερα από επτά χρόνια και καλεί τον πρόεδρο της χώρας στο Ριάντ. Ποια χώρα πήρε την πρωτοβουλία για τη σύσφιγξη των σχέσεων των δύο χωρών; Φυσικά η Κίνα.

Η εικόνα ενός διανομέα φαγητού κοντά στα 60 είναι, από το 2010 έως σήμερα, πολύ γνώριμη σε όσους παραγγέλλουν έτοιμο φαγητό απ' έξω.

Το αποτέλεσμα της 21ης Μαΐου δεν ήταν συγκυριακό. Η διαφορά των 21 μονάδων ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ δεν φαίνεται να προκαλεί διορθωτικά φαινόμενα στις δεύτερες κάλπες. Η άνοδος του ΠΑΣΟΚ δεν είναι πρόσκαιρη. Η δημοσκόπηση της GPO που τα αποτελέσματά της δημοσιεύουν σήμερα «ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» προαναγγέλλει μια εμφατική επικύρωση των εκλογικών αποτελεσμάτων σε δύο εβδομάδες.

Η υψηλή ζήτηση για τον Κοινωνικό Τουρισμό από συμπολίτες μας που επιβάλλει ένα πιο ευρύ πρόγραμμα αποτελεί μια τρανή επιβεβαίωση πως θέματα που δεν τα περιγράφουμε συχνά ως μεγάλα καίνε περισσότερο τον κόσμο αλλά και προσαρμόζουν και καθορίζουν την πολιτική και εκλογική συμπεριφορά του. Ολα αυτά συχνά κάτω από τα ραντάρ των κομμάτων της αντιπολίτευσης που κάνουν το λάθος να ποντάρουν σε μεγάλα σχέδια ή θέματα ενώ η πολιτική κρίνεται στη μάχη της καθημερινότητας. Είναι ενδεικτικό πως για πρώτη φορά, το πρόγραμμα θα ξεκινήσει έναν μήνα νωρίτερα, την 1η Ιουλίου 2023 αντί για 1η Αυγούστου, και θα αφορά 300.000 επιταγές με συνολικό προϋπολογισμό 35.000.000 ευρώ.

Είναι νωρίς και είναι προφανώς εξόχως δύσκολο να αποκωδικοποιηθούν οι πρώτες ανακοινώσεις της γείτονος Τουρκίας σε σχέση με τη νέα στρατηγική της στα εξωτερικά θέματα και άρα και στις μεταξύ μας ακανθώδεις σχέσεις - όλα αυτά πάντα υπό το πρίσμα των δύσκολων οικονομικών προκλήσεών της.

Oι σχέσεις της πολιτικής με τη θρησκεία ήταν πάντα περίπλοκες στην Ελλάδα. Η Εκκλησία διεκδικεί συχνά ρόλο μεγαλύτερο από αυτόν που της αναλογεί και τα κόμματα, όλων των ιδεολογικών αποχρώσεων, λαμβάνουν υπόψη στη χάραξη της πολιτικής τους την επιρροή της Εκκλησίας στην κοινή γνώμη. Αυτό δημιουργεί σε ορισμένες περιόδους προβλήματα. Ενα παράδειγμα ήταν ο εκκλησιασμός και ο εμβολιασμός κατά τις ημέρες της πανδημίας. Ενα άλλο είναι η συνεχιζόμενη εκκρεμότητα της εκκλησιαστικής περιουσίας.

Αν υπάρχει μια πρώτη βεβαία διδαχή από την κάλπη της 21ης Μαΐου είναι πως ο θεσμικός και συγκροτημένος λόγος των πολιτικών δυνάμεων και των στελεχών τους ανταμείβεται και πως ο τοξικός και άναρχος λόγος δεν έχει απήχηση στο εκλογικό σώμα. Τα ζητήματα είναι περίπλοκα, ο κόσμος θέλει απαντήσεις και σχέδια και προφανώς ούτε ο βερμπαλισμός χωράει πια, ούτε οι άναρθρες κραυγές. Πολύ περισσότερο για πεδία εξόχως δύσκολα που απαιτούν βαθιά γνώση αλλά και συνδυαστική κρίση.

Η επικράτηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών στην Τουρκία ήταν αναμενόμενη. Η αντιπολίτευση φάνηκε αδύναμη να ανακόψει την επανεκλογή του και πλέον θεωρείται πανίσχυρος, τόσο εντός όσο και εκτός Τουρκίας.

Αν κάποιος επιχειρούσε να αποτιμήσει πώς αποκωδικοποίησαν τα μηνύματα της συντριβής στην αξιωματική αντιπολίτευση, κατά την πρώτη εβδομάδα μετά την κάλπη της 21ης Μαΐου, τα συμπεράσματα δεν θα ήταν θετικά.