Το καγιάκ είναι ένα απαιτητικό υδάτινο άθλημα που συνδυάζει δύναμη, αντοχή και απόλυτη συγκέντρωση. Οι αθλητές καλούνται να ανταποκριθούν σε δύσκολες συνθήκες νερού και καιρού, ενώ η συνεχής προπόνηση και η πειθαρχία είναι απαραίτητες για την εξέλιξη και την αγωνιστική διάκριση.
Η Γεωργία Ρέλλια μίλησε στο tanea.gr για την πορεία της στο καγιάκ και το όνειρό της για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ξεκίνησε από τα πέντε της χρόνια και στα 17 έχει ήδη σημαντικές διακρίσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό.
Αναφέρθηκε στις δυσκολίες συνδυασμού σχολείου και πρωταθλητισμού, τονίζοντας τη σημασία της στήριξης. Ξεχώρισε το παγκόσμιο στη Γαλλία ως μια εμπειρία που την έκανε να νιώσει δικαίωση. Τα «τρελά νερά» της Χαλκίδας, όπως λέει, τη βοηθούν αλλά δυσκολεύουν τον προγραμματισμό.
Υπογράμμισε επίσης πως ο αθλητισμός αποτελεί διέξοδο για τους νέους απέναντι στις εξαρτήσεις.
Πότε ήρθες σε επαφή με το άθλημα αυτό και ποιο ήταν το ερέθισμα να το ξεκινήσεις;
«Πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με το άθλημα ήταν στην ηλικία των πέντε ετών.
Δοκίμασα κάποια σπορ όπως, μπάσκετ και καράτε μέχρι που κατέληξα στο καγιάκ. Ήταν το μόνο που μου τράβηξε το ενδιαφέρον. Τόσο η θάλασσα όσο και το άθλημα από μόνο του συνέβαλαν να ασχοληθώ σοβαρά με αυτό».
Πότε κατέβηκες πρώτη φορά σε αγώνες;
«Στην ηλικία των επτά ετών, άρχισε και η εμπειρία μου στο αγωνιστικό κομμάτι».
Το άθλημα και το σχολείο πως το συνδυάζεις; Διότι είσαι μόλις 17 ετών.
«Ο πρωταθλητισμός είναι μια δύσκολη απόφαση ταυτόχρονα και η πιο όμορφη που μπορεί να κάνει ένας αθλητής . Χρειάζεται να θυσιάσεις πολλά, ένα από αυτά είναι και το σχολείο.
Υπάρχει τεράστια κατανόηση και υποστήριξη από την πλευρά του σχολείου. Και χάρη σε αυτό και την βοήθεια των γονιών μου έχω καταφέρει να τα συνδυάσω επιτυχώς. Υπάρχουν φορές που χρειάστηκε να φύγω νωρίτερα τις τελευταίες ώρες λόγω προπονήσεων.
Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής δεν μπορώ να μιλήσω για το κομμάτι των πανελληνίων γιατί εκεί πραγματικά είναι δύσκολο να τα συνδυάσεις λόγω μη προγραμματισμένων προπονήσεων. Οπότε όταν δεν έχεις σταθερό πρόγραμμα δεν είναι εύκολο να δώσεις το 100% του εαυτό σου».
Κάποια εμπειρία που σου έχει μείνει στο μυαλό από τους αγώνες. Τότε στα Παγκόσμια πρωταθλήματα στη Γαλλία;
«Οι εμπειρίες που μου έχει προσφέρει το καγιάκ είναι μοναδικές και δύσκολα τις ξεχωρίζεις. Ωστόσο, το παγκόσμιο πρωτάθλημα στην Γαλλία αποτελεί ένα σπουδαίο γεγονός.
Αποτέλεσε για εμένα την πρώτη προσωπική νίκη, όχι σε αγώνες αλλά για πρώτη φορά ένιωσα πως οι κόποι μου ανταμείβονται. Συναναστράφηκα με παγκόσμιους αθλητές Ολυμπιακού επιπέδου.
Το κλίμα ήταν αρκετά φιλικό, όλοι ήμασταν μαζί, τρώγαμε παίζαμε, περάσαμε πολύ όμορφα. Ωστόσο, υπήρχαν αρκετές ώρες σκληρής προπόνησης , το οποίο απόλαυσα ολοκληρωτικά.
Αντιθέτως , το προηγούμενο κλίμα μέσα στους αγώνες χανόταν , εκεί έβλεπες αθλητές να τρέχουν με ζήλο και όμορφο ανταγωνισμό θα έλεγα. Η εμπειρία ήταν μοναδική και φανταστικό το συναίσθημα, να ζεις κάτι τέτοιο».
Ένα χρυσό μετάλλιο στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα φέτος και το 2025 στα Σκόπια (Διεθνής αγώνας Open) και στην Τσεχία (Eca cup) κατέκτησες τη 2η θέση. Τα περίμενες να συμβούν όλα αυτά σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα;
«Η αλήθεια είναι πως δεν το περίμενα να συμβούν όλα αυτά σε μικρό χρονικό διάστημα. Ήταν η πρώτη φορά που βγήκα στο εξωτερικό και έλειπα τόσο καιρό από το σπίτι μου. Μέσα στο διάστημα αυτό, υπήρχαν καθημερινές και σκληρές προπονήσεις, συνήθως και διπλές.
Δούλεψα πολύ, προσπάθησα να είμαι συγκεντρωμένη σε όλη την διάρκεια των αγώνων και να φέρω το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα . Είμαι ευγνώμων για αυτό που έζησα κ θα επιδιώξω την επόμενη φορά να φέρω ακόμη καλύτερα αποτελέσματα».
Τι σημαίνει για σένα η ένταξη στην προ-ολυμπιακή ομάδα σε ηλικία μόλις 17 ετών;
«Από την στιγμή που πήρα την απόφαση να ασχοληθώ με τον πρωταθλητισμό, πάντα ονειρευόμουν τον δρόμο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η ένταξη μου στην Προ – ολυμπιακή ομάδα είναι ένα βήμα αν και μικρό πιο κοντά στο όνειρο μου. Το νεαρό της ηλικίας μου πιστεύω θα με βοηθήσει να αναπτυχθώ σ αυτό το κομμάτι κ συνεχώς να βελτιώνομαι.
Είναι τιμή μου, που εκπροσωπώ την χώρα μ στο εξωτερικό και μου δίνει δύναμη να ανταπεξέλθω σε αυτό το δύσκολο ταξίδι».
Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που έχεις αντιμετωπίσει μέχρι τώρα;
«Στον πρωταθλητισμό θα συναντήσεις αρκετές δυσκολίες. Μια από αυτές και η μεγαλύτερη, είναι ότι πρέπει να είμαι πάντα παραγωγική αλλά κ συγκεντρωμένη ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών είτε προσωπικών καταστάσεων».
Τα “τρελά νερά” της Χαλκίδας είναι ένα μοναδικό φαινόμενο. Πόσο επηρέασε την προπόνησή σου στο κανό και τι προκλήσεις δημιουργούν;
«Το καγιάκ είναι εξ ολοκλήρου ένα άθλημα που γίνεται σε ποτάμια. Το φαινόμενο των τρελών νερών στην Χαλκίδα πλησιάζει αρκετά στα δεδομένα αυτού, γεγονός που βοηθάει αρκετά. Το αρνητικό κομμάτι των τρελών νερών είναι η αστάθεια του ωραρίου. Δεν υπάρχει σταθερό πρόγραμμα λόγω των ρευμάτων οπότε οι προπονήσεις πραγματοποιούνται με βάση αυτών και είναι κινητές».
Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να δείτε πως είναι μια προπόνηση στα «τρελά νερά» της Χαλκίδας
Όταν διακρίνεσαι στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, πόσο σημαντικό είναι για εσένα ότι προέρχεσαι από τη Χαλκίδα; Νιώθεις ότι κουβαλάς μαζί τον τόπο σου;
«Είναι πολύ σημαντικό για μένα ότι προέρχομαι από τη Χαλκίδα. Νιώθω τυχερή γιατί οι ιδιαίτερες συνθήκες της περιοχής μάς δίνουν τη δυνατότητα για ποιοτικές προπονήσεις. Κάθε φορά που αγωνίζομαι στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, νιώθω ότι εκπροσωπώ την πόλη μου. Δεν ξεχνάω ποτέ από πού ξεκίνησα και τις πρώτες μου προπονήσεις, και αυτό μου δίνει επιπλέον κίνητρο».
Πως βλέπεις τον εαυτό σου σε μια πενταετία;
«Σε μια πενταετία η αλήθεια είναι ότι, δεν μπορώ να προβλέψω που θα βρίσκομαι. Ωστόσο θα επιδιώξω να έχω συμμετάσχει σε όσους περισσότερους αγώνες μπορώ, να έχω γεμίσει με εμπειρίες και γιατί όχι να κατευθύνομαι προς του Ολυμπιακούς Αγώνες, ανάλογα με την κατάταξη φυσικά».
Βλέποντας όλο και περισσότερα περιστατικά βίας και εξαρτήσεων στους νέους, μήπως ο αθλητισμός δεν προωθείται όσο θα έπρεπε ως διέξοδος; Τι φταίει και πώς μπορεί να αλλάξει αυτό;
«Ναι, πράγματι παρατηρείται αύξηση περιστατικών βίας και εξαρτήσεων στους νέους. Πιστεύω ότι αν υπήρχε μεγαλύτερη ενασχόληση με τον αθλητισμό, πολλοί νέοι θα μπορούσαν να διοχετεύσουν δημιουργικά την ενέργειά τους.
Δεν είναι απαραίτητο να κάνουν πρωταθλητισμό. Η άθληση λειτουργεί ως διέξοδος, εκτόνωση και τρόπος κοινωνικοποίησης. Στη χώρα μας ίσως δεν προωθείται όσο θα έπρεπε. Αυτό μπορεί να αλλάξει μέσα από την οικογένεια, το σχολείο και περισσότερες οργανωμένες δράσεις που θα φέρουν τα παιδιά πιο κοντά στον αθλητισμό».
