Τα χαμόγελα των Ράτιτς και Ντούντου (φωτό) είναι ένα μικρό δείγμα της κατάστασης από χθες στον Άρη αλλά και της ανάγκης που υπήρχε σε όλο τον οργανισμό. Να χαμογελάσει ξανά. Να πάρει μία ανάσα ρε αδελφέ!
78 μέρες είχαν περάσει από την τελευταία φορά που το πέτυχε. Μην πιάσουμε τις 140 μέρες που έπρεπε να περάσουν για να κερδίσει στο «Βικελίδης»… Νούμερα που είναι και ενδεικτικά της χρονιάς την οποία βιώνει η ομάδα της Θεσσαλονίκης.
Ο Άρης δεν χρειαζόταν τη νίκη κόντρα στον Βόλο μόνο για την 5η θέση. Χρειαζόταν επίσης να… αλλάξει τον χαβά του, να σηκώσει κεφάλι και να αισθανθεί ότι επιβραβεύεται για την βελτίωση που παρουσιάζει στην εποχή Γρηγορίου.
Και εν τέλει το κατάφερε. Οχι μόνο κόντρα στον Βόλο, έχοντας με ανατροπή στην ανατροπή των φιλοξενούμένων αλλά και με τη διαιτησία απέναντί του. Και ίσως ο… τρέλος τρόπος με τον οποίο ήρθε η νίκη, να βοηθάει ώστε να πιστέψει ακόμα περισσότερο στον εαυτό του.
Από την υπεροχή… στις μαγείες και με την πλάτη στον τοίχο
Ο Άρης μπήκε στο χθεσινό παιχνίδι γνωρίζοντας ήδη ότι ο Λεβαδειακός ηττάται στην Κρήτη, κάτι που του έδινε μια σημαντική ευκαιρία. Παρ’ όλα αυτά, αυτό δεν επηρέασε καθοριστικά τον έντονο και επιθετικό τρόπο με τον οποίο ξεκίνησε, πιέζοντας σε τέτοιο βαθμό τον Βόλο που δεν του επέτρεπε να ανασάνει.
Το αγωνιστικό πλάνο εφαρμόστηκε όπως το είχε σχεδιάσει ο Γρηγορίου. Με επιλογή ενδεκάδας υψηλής έντασης και συνεχές πρέσινγκ, ο Βόλος δυσκολευόταν να κυκλοφορήσει την μπάλα, μένοντας συνήθως στις 3-4 πάσες. Έτσι, ειδικά στο πρώτο 20λεπτο, το παιχνίδι εξελίχθηκε σε έναν επιθετικό μονόλογο του Άρη και με σημείο αναφοράς τον Τίνο Καντεβέρε, ο οποίος πολύ πριν σκοράρει είχε εμπλοκή σς όλες τις φάσεις του πρώτου μέρους και… σέρβιρε για το 1-0 του Χόνγκλα στο 17′.
Ωστόσο, στο 40’, όλα θύμισαν… τον φετινό Αρη. Ο Βόλος σκόραρε δύο γκολ σε πέντε λεπτά και οι Θεσσαλονικείς βρέθηκαν με την πλάτη στον τοίχο… με τις ευλογίες της διαιτησίας. Θα ασχοληθεί ο Λανουά με τα εξώφθαλμα λάθη των Πολυχρόνη και Τζήλο ή θα τους δούμε να σφυρίζουν πάλι στα κοντά;
Ο χαρακτήρας που αποκτάει και το νέο status quo
Ένα νέο στοιχείο για φέτος είναι ότι ο Aρης δεν κατέρρευσε ψυχολογικά, όντας αντιμέτωπος με την παραπάνω κατάσταση. Η άμεση αντίδραση στο δεύτερο ημίχρονο ήταν καθοριστική, με το γρήγορο γκολ του Ράτσιτς να έρχεται ως δικαίωση για την πρόσφατη εικόνα του Τίνο Καντεβέρε. Όταν είναι σε καλή κατάσταση, αποτελεί παίκτη-κλειδί, αν και η ευπάθειά του στους τραυματισμούς παραμένει το βασικό του μειονέκτημα. Όσο διατηρείται υγιής, δύσκολα θα βγαίνει από την ενδεκάδα. Ο Γρηγορίου διαχειρίζεται σωστά την κατάστασή του, όπως και την αγωνιστική άνοδο του Πέρεθ, ο οποίος στα τελευταία δύο παιχνίδια παρουσιάζεται αισθητά βελτιωμένος, έστω κι αν δεν φτάνει ακόμη σε κορυφαίο επίπεδο. Συνέβαλαν τα μέγιστα στα τρία γκολ που πέτυχε ο Άρη για πρώτη φορά φέτος σε αγώνα πρωταθλήματος, δίχως μάλιστα να έχει σε καλή μέρα τον Μπενχαμίν Γκαρέ.
Τα πρόσφατα παιχνίδια, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, επιβεβαιώνουν τη δουλειά που γίνεται τον τελευταίο μήνα υπό τον Γρηγορίου. Με στοχευμένες παρεμβάσεις, κυρίως στην επιθετική λειτουργία και τη φυσική κατάσταση, η ομάδα παρουσιάζει σαφή πρόοδο. Ο χρόνος που είχε στη διάθεσή του συνέβαλε ώστε αυτές οι αλλαγές να αρχίσουν να αποδίδουν πιο εμφανώς.
Η επερχόμενη διακοπή δίνει μια ακόμη ευκαιρία για περαιτέρω βελτίωση, πριν από ένα απαιτητικό διάστημα με τέσσερα παιχνίδια σε δύο εβδομάδες που θα κρίνουν πολλά. Με τα τελευταία αποτελέσματα, ο ΑΡΗΣ έχει ξανά τον έλεγχο της κατάστασης: με τέσσερις νίκες εξασφαλίζει την 5η θέση, ενώ ίσως του αρκεί και κάτι λιγότερο, ανάλογα με τα υπόλοιπα αποτελέσματα. Σε κάθε περίπτωση, η αγωνιστική του εικόνα αφήνει πλέον βάσιμες ελπίδες για την επίτευξη ενός στόχου που μέχρι πρόσφατα έμοιαζε δύσκολος, κυρίως λόγω της δικής του αστάθειας.
