Συγκινεί η Έλενα Ακρίτα, η οποία μοιράστηκε δημόσια την προσωπική της εμπειρία από άμβλωση, σε μια εποχή που η διαδικασία ήταν ακόμη παράνομη στην Ελλάδα. Η ανάρτησή της στο Facebook ήρθε ως αντίδραση στη συζήτηση που προκάλεσε η πρόταση της Μαρίας Καρυστιανού να τεθεί το ζήτημα των εκτρώσεων σε δημόσια διαβούλευση.
Η γνωστή δημοσιογράφος και συγγραφέας αποκάλυψε ότι ήταν πρωτοετής φοιτήτρια όταν έμεινε έγκυος, διευκρινίζοντας πως η εγκυμοσύνη δεν ήταν αποτέλεσμα βιασμού, αλλά σχέσης δύο νέων ανθρώπων. Όπως περιγράφει, η απόφαση για την άμβλωση ελήφθη σε μια περίοδο που η πράξη αυτή δεν είχε ακόμη νομιμοποιηθεί, κάτι που θα μπορούσε να την εκθέσει σε επικίνδυνες συνθήκες.
Η Ακρίτα τονίζει ότι στάθηκε τυχερή, καθώς χάρη στη μητέρα της μπόρεσε να νοσηλευτεί σε οργανωμένο μαιευτήριο με ψευδές ιατρικό ιστορικό και να βρεθεί στα χέρια έμπειρου γυναικολόγου. Περιγράφει τη μητέρα της ως γυναίκα που, παρά τις «σκοτεινές εποχές», δεν την έκρινε, αλλά της στάθηκε με αγάπη και στήριξη σε μια στιγμή βαθιάς ψυχικής δοκιμασίας.
Αναφορά στη Simone Veil και το διαχρονικό μήνυμα
Στην ανάρτησή της, η Έλενα Ακρίτα παραπέμπει στη φράση της Simone Veil από την ιστορική ομιλία της στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση το 1974, όταν εισηγήθηκε τη νομιμοποίηση της άμβλωσης: «Καμία γυναίκα δεν καταφεύγει στην άμβλωση με ελαφρά καρδιά». Υπογραμμίζει ότι πρόκειται πάντα για μια τραγική απόφαση, ανεξάρτητα από τις συνθήκες.
Παρά το πέρασμα των δεκαετιών, η Έλενα Ακρίτα δηλώνει πως και σήμερα θα έπαιρνε την ίδια απόφαση. Ωστόσο, αναγνωρίζει ότι το γεγονός αυτό τη βαραίνει συναισθηματικά μέχρι σήμερα. Κάθε φορά που περνά έξω από το μαιευτήριο όπου έγινε η επέμβαση, όπως λέει, νιώθει την ίδια συγκίνηση και συχνά αναρωτιέται ποια θα ήταν η ζωή του παιδιού που δεν γεννήθηκε.
Η ανάρτησή της ολοκληρώνεται με την παραδοχή ότι το τραύμα αυτό δεν ξεπεράστηκε ποτέ και, όπως τονίζει, «ούτε πρόκειται». Με την προσωπική της μαρτυρία, η Έλενα Ακρίτα επαναφέρει στο προσκήνιο μια συζήτηση που εξακολουθεί να προκαλεί έντονους προβληματισμούς στη δημόσια σφαίρα.
