Πριν από λίγους μήνες επισκέφτηκα το Ταλίν στα πλαίσια των καθηκόντων μου ως μέλους της Επιτροπής Περιβάλλοντος του Ευρωκοινοβουλίου. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης βρέθηκα σε ένα αγρόκτημα του 18ου αιώνα με ιδιαίτερη ιστορία, μια και η ιδιοκτησία του εναλλασσόταν μεταξύ γερμανών και ρώσων εισβολέων επί αιώνες. Τα δυτικά δωμάτια ήταν διακοσμημένα με γερμανικές πανοπλίες και όργανα μουσικής ενώ τα ανατολικά περιελάμβαναν συλλογή αναμνηστικών του στρατηγού Κουτούζοφ των Ναπολεόντειων Πολέμων. Η εντύπωση που αποκόμισα ήταν ότι ο εσθονικός λαός, ο λαός της γης όπως αυτοαποκαλούνται, έχει μια βαθιά αίσθηση της ιστορίας του.
Στο ολισθηρό παγοδρόμιο της Ιστορίας όποιος επιλέγει την εργαλειοποίησή της για να δικαιολογήσει επιλογές τού σήμερα ή τού χθες συνήθως μετρά τα πλευρά του. Η εσθονική Προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου είχε κάθε δικαίωμα να διοργανώσει ένα συνέδριο για να τιμήσει την Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Σταλινισμού και του Ναζισμού. Ωστόσο, η έκδοση ψηφίσματος που προτείνει μια νέα Νυρεμβέργη για τα εγκλήματα των Σοβιετικών αποτελεί αναψηλάφηση παλαιών πληγών. Αυτό ήταν άλλωστε εμφανές από τον περιορισμένο αριθμό χωρών που προσυπέγραψαν τη συγκεκριμένη πρόταση.
Το σημείο όμως στο οποίο θέλω να σταθώ είναι οι ελληνικές αντιδράσεις οι οποίες είναι ενδεικτικές για το πώς αντιλαμβανόμαστε την Ιστορία ως λαός. Ο κ. Κοντονής αποφάσισε να μην παραστεί δημοσιοποιώντας την απαντητική επιστολή του. Φυσικά, η επιστολή του απευθυνόταν αποκλειστικά στο εσωτερικό ακροατήριο. Ηταν άλλη μια προσπάθεια πολωτικού αντιπερισπασμού από αυτές που τόσο συγκινούν το στενό κομματικό ακροατήριο του ΣΥΡΙΖΑ. Η αντίδραση του κ. Κοντονή ήταν εξ ορισμού απρεπής. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, και η εναλλασσόμενη προεδρία είναι ένας από αυτούς, δεν λειτουργούν à la carte. Ακόμα κι αν διαφωνεί, ένας υπουργός κράτους-μέλους βρίσκει τρόπο να το εκφράσει: πηγαίνει στο συνέδριο ή στέλνει έναν αξιωματούχο και εκφράζει τις αντιρρήσεις του. Από την άλλη πλευρά του λόφου, συντηρητικοί κύκλοι της ΝΔ στην ανάγκη τους να ξεπλύνουν το μετεμφυλιακό κράτος, προσέτρεξαν να υιοθετήσουν την άποψη που εξισώνει τον ναζισμό με τον κομμουνισμό.
   
Να είμαστε ξεκάθαροι: δεν υπάρχουν «βολικά θύματα». Δεν μπορούμε να κάνουμε επιλογή ολοκληρωτισμών, τους απορρίπτουμε συλλήβδην. Ο ναζισμός με το Ολοκαύτωμα, τον φυλετισμό, τον ρατσισμό, την καλλιέργεια του μίσους οδήγησε σε μια πρωτόγνωρη φρίκη και θηριωδία με θύματα εκατομμύρια αθώους πολίτες. Η κομμουνιστική ιδεολογία ασφαλώς δεν έχει σχέση με τον ναζισμό. Ομως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όπου εφαρμόστηκε κατέληξε σε δικτατορία. 
Η προσπάθεια ενοποίησης της Ευρώπης ξεκίνησε ακριβώς για να μην ξαναζήσουν οι λαοί της τις θηριωδίες του 20ού αιώνα. Για να αποφύγουμε την επανάληψη οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τα εγκλήματα του παρελθόντος ως μέρος της κοινής Ιστορίας μας. Οι μνήμες του τραγικού παρελθόντος πρέπει να μείνουν ζωντανές για να αποτιθεί φόρος τιμής στα θύματα, να καταδικαστούν οι θύτες και να τεθούν οι βάσεις της συμφιλίωσης.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από