ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΕΛΒΙΣ ΣΤΟ ΗΕΑRΤΒRΕΑΚ ΗΟΤΕL ΚΑΙ
ΠΡΩΤΑ ΞΑΔΕΛΦΙΑ ΤΟΥ ΕΝΤΙ ΚΟΧΡΑΝ. ΑΛΛΑ, ΑΝ
ΠΡΟΣΕΞΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ, ΑΚΟΥΣΕΙΣ ΠΙΟ ΚΑΘΑΡΑ ΚΑΙ
ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ ΤΟΥΣ ΜΟΥΣΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΤΟΥΣ
ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ, ΘΑ ΔΕΙΣ ΠΩΣ ΚΑΘΕ ΕΠΟΧΗ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ
ΤΗΣ ΡΟΚΑΜΠΙΛΙ. ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΡΟΚΑΜΠΙΛΑΤΗ
ΣΚΗΝΗ, ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ
Στη σκηνή οι Customs, ένα rockabilly super group, που δεν έχει σταθερή σύνθεση, αλλά παίζουν σε αυτό, μέλη των Βullets, των Dustbowl, των Free Soul, ξεσηκώνουν το κοινό του Βlue Fox Cafe στα ψηλά της Ακληπιού, που έχει γίνει στέκι για τέτοιες ροκαμπιλάδικες παρέες. Μήπως πείραξε κανείς τη μηχανή του χρόνου;
«Μετά από πολλά χρόνια, είναι αλήθεια, μπορούμε να μιλήσουμε για ενεργή ελληνική rockabilly σκηνή. Τα περισσότερα από δέκα με δεκαπέντε σχήματα που την αποτελούν έχουν ένα αρκετά υψηλό μουσικό επίπεδο, σοβαρότητα στις ηχογραφήσεις και πολύ καλή σκηνική παρουσία. Και αυτό φαίνεται από την αποδοχή τους και εκτός συνόρων» λένε οι Βullets, που ετοιμάζουν ευρωπαϊκή περιοδεία- σε μία από τις καλύτερες φάσεις τους. Το Final Race, που κυκλοφόρησαν πριν από λίγο, αρέσει πολύ. Η δε πείρα τους μεταφράζεται σε εκρηκτικό ροκαμπίλι κοκτέιλ. Η Θεσσαλονίκη, βλέπετε, παίζει φανατικά τις μουσικές της. Το θέμα όμως έχει οργάνωση. Αυτή ακούει στο όνομα Οn Stage. Πίσω από το stage, μια θαυμάσια ροκ κομπανία που στήνει εταιρεία, ανεξάρτητη. Και- το έχουμε πει- οι indie αλλάζουν το τοπίο. «Χάρη σε τέτοιες προσπάθειεςλέει ο Αντριανός από τους Βreathless, των οποίων επίσης μόλις κυκλοφόρησε το πρώτο τους άλμπουμ- υπάρχει κίνηση και ο κόσμος, ειδικά οι νέοι, που δεν έχουν ξανακούσει κάτι παρόμοιο εντυπωσιάζονται και έρχονται κοντά».
Εδώ είμαστε. Οι νέοι φαν παίρνουν το λόγο. Γιατί, αν φανταστήκατε νοσταλγούς των 50ς, πενηντάρηδες με λαδωμένο μαλλί κοκκοράκι και Τραβόλτες αλά Grease κολημμένους σε Greased Lighting, είστε αλλού. Οι νεο-ροκαμπίλι φαν είναι σα να βγήκαν από editorial μόδας- τα κορίτσια μπορούν να σας πουν ποια απόχρωση στο βερνίκι νυχιών είναι πιο ροκαμπίλι απ΄ όλες- τα μαγαζιά λανσάρουν στιλ και η Ντίτα Φον Τιζ γίνεται η μούσα τους. Οι κιθάρες; Αυτές τραβάνε το δικό τους δρόμο. Και γκαζώνουν ακόμη πιο πολύ. Τα πάρτι του Ρlanet Μusic και του Αfter Dark στην πόλη, βοηθάνε στο να σχηματίσει κανείς εικόνα.
«Το rockabilly ήταν για πολύ καιρό κακή λέξη» έλεγε ο Μπράιν Σέτζερ- φυσιογνωμία του είδους, frontman εκείνης της αλήτικης παρέας, των Stay Cats, που άρχισαν από τις αρχές των 80ς και βλέποντας το πανκ να βράζει στη Νέα Υόρκη, πήραν την ενέργειά του και την ανακάτεψαν με ροκενρόλ. Κοκκοράκι μαλλί, μυτερές μπότες, τατού- όλος ο εξοπλισμός. Ο Σέτζερ πριν λίγες εβδομάδες έδινε συνέντευξη στη «Liberation» και έλεγε στους Γάλλους όλη την ιστορία. «Με τον καιρό το ροκαμπίλι έγινε μια μουσική σχεδόν underground, αλλά ταυτόχρονα είχε και παγκόσμια εξάπλωση. Άκουσα πρόσφατα κάτι Φινλανδούς που έπαιζαν καταπληκτικά». Και πού να ακούσει τους Έλληνες ο Stray Cats, που δίνει αποχαιρετηστήριες συναυλίες αυτόν τον καιρό.
