«Δουλεύω πάνω στον φόβο μου. Και ο φόβος μου είναι ότι όταν θα συμβεί κάτι ενδιαφέρον, θα το χάσω», έλεγε σε μια από τις ελάχιστες συνεντεύξεις του για τον θάνατο ο προάγγελος της ποπ αρτ Ρόμπερτ Ράουσενμπεργκ. Κανείς δεν θα μάθει τι έχασε τελικά ο καλλιτέχνης, που ήταν από τους πρώτους που χρησιμοποίησε καθημερινά αντικείμενα και διαφημίσεις για να φτιάξει τα «συνδυαστικά» έργα του, όταν άφησε την τελευταία πνοή του σε ηλικία 82 ετών.

Δεν τον σταματούσε κανένα εμπόδιο. Και όταν μια μέρα θέλησε να ζωγραφίσει αλλά δεν είχε χρήματα να αγοράσει καμβά, δεν δίστασε να τραβήξει το πάπλωμα από το κρεβάτι του και να χρησιμοποιήσει για μπογιές, οδοντόπαστα και βερνίκι νυχιών! Το αποτέλεσμα ήταν ένα από τα διασημότερα έργα του, το «Κρεβάτι»! Δεν κατάφερε πάντως να κατακτήσει το ευρύτατο κοινό (και με πωλήσεις) όσο ο Άντι Γ ουόρχολ με τα κουτιά της σούπας Κάμπελ ή ο Ρόι Λίχτενσταϊν με τα κόμικς του.

Τα πρώτα έργα του ήταν ολόλευκοι ή κατάμαυροι καμβάδες. Κάποια στιγμή μάλιστα προχώρησε τόσο πολύ τη μελέτη πάνω στον λευκό, ώστε ζήτησε από τον Βίλεμ ντε Κούνιγκ έναν πίνακά του για να τον σβήσει. Ο Ντε Κούνιγκ δέχθηκε και ύστερα από έξι εβδομάδες ο Ράουσενμπεργκ είχε εξαφανίσει το πολύπλοκο έργο του Ντε Κούνινγκ, προκαλώντας εν έτει 1953 τον εικαστικό κόσμο με τον λευκό καμβά του υπό τον τίτλο «Σβησμένο σχέδιο του Ντε Κούνιγκ».

Σημαντική θεωρείται η συνάντησή του με τον Τζάσπερ Τζόουνς, το 1954, με τον οποίο απέκτησε προσωπική σχέση και δημιούργησαν έργα ως νεοντανταϊστές. «Ο Τζάσπερ κι εγώ στην κυριολεξία εμπορευόμασταν τις ιδέες μας. Μου έλεγε: “Έχω μια εξαιρετική ιδέα για σένα”, αλλά για να μου την πει έπρεπε να βρω κι εγώ μία για εκείνον», έλεγε ο Ρόμπερτ Ράουσενμπεργκ που καθιερώθηκε με τα «συνδυαστικά» έργα του (τρισδιάστατα έργα και ζωγραφική).

Πέρασε και στη γλυπτική και τον χορό, ενώ υπήρξε ο πρώτος Αμερικανός καλλιτέχνης που πήρε το βραβείο στην Μπιενάλε της Βενετίας (1964). Στην πλούσια συλλογή του δε, είχε και ένα βραβείο Γκράμι (1984) για το εξώφυλλο του δίσκου των Τalking Ηeads «Speaking in Τongues».