Μύθος τα περί «δύσκολου» θεατρικού κοινού της Θεσσαλονίκης. Μια «Κατσαρίδα» τα ανέτρεψε όλα, κόβοντας πάνω από 22.000 εισιτήρια σε δύο μήνες. Και το φαινόμενο συνεχίζει… ακάθεκτο
Πώς γίνεται δυο παιδιά- περυσινοί απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής-, δυο φόρμες και δυο καμπαρτίνες, μια σκηνή, μια σκάλα, ένα κίτρινο σωσίβιο, δυο μάσκες αρκούδων και δυο φτερά πεταλούδας να στήσουν μια παράσταση χωρίς προηγούμενο προσέλευσης θεατών σε μια πόλη με «δύσκολο» κοινό;

Πώς καταφέρνει μια νεανική παράσταση μέσα σε δύο μήνες να κόψει 22.000 εισιτήρια (κυρίως από πολύ νέους θεατές), αριθμό που για τις παραστάσεις των τεσσάρων σκηνών του Κρατικού Θεάτρου δεν βρίσκεται ούτε στη φαντασία των καλύτερα οργανωμένων «θεατρικών εκδρομών με πούλμαν από την περιφέρεια»;

Οι νεαροί στη συντριπτική πλειονότητά τους θεατές κραυγάζουν, γελούν, συμμετέχουν. Αντικρύζουν στη σκηνή δυο συνομηλίκους τους, μιλούν τη γλώσσα τους, αφηγούνται τα όνειρά τους.

ΙΝFΟ

«Κατσαρίδα» του Βασίλη Μαυρογεωργίου. Μέχρι τις 7 Ιανουαρίου στο θέατρο «Εγνατία» της Θεσσαλονίκης (Π. Ιωακείμ 1 τηλ. 2310-

225172). Μετά τις 15 Ιανουαρίου στην Πάτρα.

Πρόκειται για νέο εφηβικό θέατρο;

«Είναι η εκτόξευση της φαντασίας που έχουν τα παιδιά και τη χάνουμε με τα χρόνια. Είναι το θάρρος που δίνει το ίδιο το έργο σε όσα νέα παιδιά νιώθουν ότι θέλουν να εκφραστούν, να δημιουργήσουν κι εμείς τους λέμε με την παράσταση πως το μόνο που χρειάζεται είναι φαντασία, ρίσκο και δουλειά» λέει ο μόλις 26χρονος πρωταγωνιστής Γιώργος Παπαγεωργίου, γιος της γνωστής πρωταγωνίστριας Φιλαρέτης Κομνηνού, που με την ιδιότητα της μάνας, αλλά και της δασκάλας του ίδιου και του συμπρωταγωνιστή του Μιχάλη Οικονόμου, στο τελευταίο έτος της Σχολής- μόλις πέρσι δηλαδή- «μου δίδαξε πώς να είμαι θεατρικά έξυπνος, να είμαι υποκριτικά διαθέσιμος».

Το «φαινόμενο Κατσαρίδα» πρωτοπαρουσιάστηκε στις 17 του περασμένου Οκτωβρίου, όταν τη σκηνή του θεάτρου «Εγνατία» στο κέντρο της Θεσσαλονίκης (ένα θέατρο με χωρητικότητα για περίπου 500 θεατές) «κατέλαβαν» δύο νεαροί ηθοποιοί, άγνωστοι στο κοινό, απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου μόλις το περασμένο καλοκαίρι, προκειμένου να ανεβάσουν ένα έργο του επίσης άγνωστου και νεαρότατου συγγραφέα και ηθοποιού Βασίλη Μαυρογεωργίου με τον όχι και πολύ εύηχο τίτλο «Κατσαρίδα»… «Αν κάποιος μου ΄λεγε να βάλω στοίχημα το σπίτι μου πως η “Κατσαρίδα” θα έκανε σε δύο μήνες πάνω από 20.000

εισιτήρια, θα το έβαζα και θα λυπόμουν πολύ που ο ανόητος θα έχανε. Αρχικά σκεφτήκαμε να “κόψουμε” στη μέση την πλατεία του θεάτρου, καθώς θα ήταν αδύνατο- πιστεύαμε- να αποδώσουν τα παιδιά σ΄ ένα άδειο θέατρο» λέει στα «ΝΕΑ» ο επιχειρηματίας Σ. Μανάφης που ανέλαβε τις παραστάσεις της Θεσσαλονίκης. «Δυο μήνες μετά πάμε από παράταση σε παράταση, προσθέτοντας διπλές παραστάσεις».

Το αθηναϊκό κοινό είχε δεχθεί με ενθουσιασμό την «Κατσαρίδα» που παιζόταν (κάθε Δευτέρα και Τρίτη) επί τρεις σεζόν σε αίθουσα χωρητικότητας μόλις 50 ατόμων του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Έγινε κι εκεί καλτ η παράσταση. Χάρισε μάλιστα και το Βραβείο Χορν στον εκ των δύο πρωταγωνιστών της (στην αθηναϊκή παράσταση) Κώστα Γάκη, ο οποίος υπογράφει και τη μουσική.

Οι πρωταγωνιστές της παράστασης της Αθήνας (ο συγγραφέας Βασίλης Μαυρογεωργίου και ο Κώστας Γάκης) συνέχισαν με άλλες δουλειές και ο «μέντοράς» τους Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος (καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου του Νέου Κόσμου) ανέθεσε- «πρόσφερε» την παράσταση σε άλλους δύο επίσης νεότευκτους ηθοποιούς, τον Μιχάλη Οικονόμου και τον Γιώργο Παπαγεωργίου- μαθητές του στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου απ΄ όπου είχαν μόλις αποφοιτήσει.

«Με την “Κατσαρίδα” νιώθω πως κάνουμε το μεταπτυχιακό μας στο θέατρο. Ήταν θείο δώρο για μας αυτή η παράσταση. Καταφέραμε να κάνουμε θέατρο με το τίποτα, αλλά με πολλή δουλειά, με πολλή διάθεση, με πολλή φαντασία. Κάναμε αυτό που λένε “πρωτογενές θέατρο”. Είμαστε οι δυο μας στη σκηνή, πλήρως εκτεθειμένοι και κάνουμε μια παράσταση φτιαγμένη από φτωχά υλικά και πλούσια διάθεση» λέει στα «ΝΕΑ» ο νεαρός Θεσσαλονικιός – εκ των πρωταγωνιστών της παράστασης μαζί με τον Μιχάλη Οικονόμου – Γ ιώργος Παπαγεωργίου.

«Είναι η εκδίκηση του φτωχού θεάτρου. Η “Κατσαρίδα” είναι το είδος του θεάτρου που στοχεύει στο να ιντριγκάρει τη φαντασία του θεατή. Να του διηγείται κι αυτός (ο θεατής) να φαντάζεται. Να παίξει με θεατρικούς όρους. Ή να παίξει με αυτούς ή να τους διαλύσει, να τους αποδομήσει».

Το έντομο που έγραφε ποίηση


Η «Κατσαρίδα» είναι λίγο απ΄ όλα. Κάτι σαν παράσταση στημένη ειδικά για εξετάσεις νεαρών ηθοποιών σε όλα τα είδη θεάτρου. Όλα αρχίζουν «σε μια πόλη σαν τη δική μας, σε μια συνοικία σαν τη δική μας, σ΄ ένα διαμέρισμα σαν το δικό μας, όπου ζούσε μια οικογένεια σαν τη δική μας, μόνο που στο ξύλινο πάτωμα αυτού του διαμερίσματος υπήρχε σκαλισμένη μια ολόκληρη κατσαριδούπολη. Σ΄ αυτή την πόλη ζούσε μια μικρή κόκκινη κατσαρίδα. Η Ιωάννα. Αγαπημένες της ασχολίες ήταν να κάνει βόλτες στους χώρους του διαμερίσματος, να σκαρφαλώνει ψηλά στο παράθυρο της κουζίνας να παρατηρεί το φεγγάρι και να γράφει στους τοίχους μικρά ντανταϊστικά ποιήματα, ευτυχώς αθέατα από τους ανθρώπους ακόμα».

Και ύστερα η κατσαρίδα που έγραφε ντανταϊστικά ποιήματα στους τοίχους συνελήφθη, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε εξορία από την κατσαριδούπολη. Βγήκε στους δρόμους ελεύθερη κι ο ποντικός που συνάντησε στους δρόμους της είπε «Μόνη σου είσαι, ελεύθερη είσαι, δεν έχεις παρά να κατακτήσεις τα όνειρα σου». Κι αυτή είχε ως όνειρο ν΄ ανέβει στο φεγγάρι κι εκεί αρχίζει το ταξίδι…