ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΚΗΝΣΟΡΕΣ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΟΝΤΕΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 13/06/2009 07:00 |

Ο ΜΠΟΜΠ ΓΟΥΝΤΓΟΥΟΡΝΤ δεν ψηφίζει. Μάλλον πρέπει να του στείλουμε τον Αλέξη Τσίπρα και τους άλλους αρχηγούς να του τραβήξουν το αυτί και να του κάνουν ένα μαθηματάκι για τις βλαβερές συνέπειες της αποχής.

Ο Γούντγουορντ είναι ένας από τους διασημότερους δημοσιογράφους παγκοσμίως. Τα ρεπορτάζ του- μαζί με τον Κάρλ Μπερνστάιν- στην εφημερίδα «Ουάσιγκτον Ποστ» για το Γουότεργκεϊτ οδήγησαν στην παραίτηση του Ρίτσαρντ Νίξον το 1974. Γιατί όμως δεν ψηφίζει; Διότι ανταποκρίνεται σε μια παράδοση της αμερικανικής δημοσιογραφίας που θέλει τον δημοσιογράφο τόσο αντικειμενικό στο ρεπορτάζ που να μην πηγαίνει ούτε στην κάλπη. Αν ασκείς τις πολιτικές σου πεποιθήσεις στις εκλογές, δεν θα σου βγουν και στο κείμενο ή στον αέρα;

Υπερβολές. Πιθανόν. Καμιά φορά όμως η υπερβολή είναι χρήσιμος καθρέφτης.

ΟΙ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ
ήταν πάρτι για τους Έλληνες δημοσιογράφους. Με την ελπίδα να μαζέψει κάπως τη διαφορά από το ΠΑΣΟΚ, ο Καραμανλής έδωσε περισσότερες συνεντεύξεις απ΄ όσες έχει δώσει τα πέντε χρόνια που ήταν πρωθυπουργός. Οι ερωτήσεις που τον στρίμωχναν ήταν πολλές. Όπως και την Αλέκα ή τον Αλέκο. Αναρίθμητες τηλεσυνεντεύξεις έδωσε και ο Γιώργος Παπανδρέου, ενώ η διακαναλική συνέντευξη που παραχώρησε στο Ζάππειο ήταν διάρκειας Φιντέλ Κάστρο. Προκειμένου να φέρουν πίσω από τις παραλίες τους ψηφοφόρους τους, οι πολιτικοί αρχηγοί υπέστησαν τη βάσανο των ΜΜΕ.

Εκεί όμως που ο Γούντγουορντ δεν ψηφίζει, αρκετοί Έλληνες συνάδελφοί του υποκύπτουν στον πειρασμό να κάνουν πολιτική. Μας αρέσει- δεν μας αρέσει, τα ΜΜΕ είναι πάντα καθρέφτης του κοινού. Πιθανώς οι δημόσιες παρεμβάσεις, οι σχολιασμοί και οι αιχμηρές τοποθετήσεις να είναι έμμεση έκφραση της οργής της κοινής γνώμης που, κακά τα ψέματα, έχει παράπονα από τους περισσότερους πολιτικούς. Ίσως να είναι και έκφραση της αδυναμίας- ή και του μαζοχισμού- των πολιτικών που έχουν υποταγεί σε αυτήν την πραγματικότητα. Ίσως πάλι να είναι θέμα κουλτούρας. Πολλοί από τους σαραντα-πενηντάρηδες κήνσορες των ΜΜΕ μπήκαν στη δημοσιογραφία λόγω του πάθους τους για τη δημόσια ζωή. Οι περισσότεροι έχουν παρελθόν σε φοιτητικές νεολαίες προ τριακονταετίας. Άλλοι αντιλαμβάνονται τη δημοσιογραφία με όρους πολιτικής.

ΦΥΣΙΚΑ, ΣΤΗΝ πολιτική αρένα όποιος βρίσκει εξουσία την παίρνει. Είναι κάτι που δεν αφορά μόνο τους κήνσορες των ΜΜΕ. Δεν έπιασαν κατά καιρούς οι δικαστές στο δόκανο τη γαλλική ή την ιταλική πολιτική; Αν το δούμε ρεαλιστικά, μια γενιά δημοσιογράφων επιχειρεί να καταλάβει το κενό που αφήνουν στον δημόσιο χώρο οι πολιτικοί. Όπως ο Κλάουζεβιτς έλεγε ότι ο πόλεμος είναι η συνέχιση της διπλωματίας με άλλα μέσα, έτσι και η δημοσιογραφία τείνει να γίνει η πολιτική των μέσων.