Έχω τρέξει τον μαραθώνιο της Αθήνας τέσσερις φορές. Η πρώτη ηταν το 2004, έχοντας μόλις λίγους μήνες πριν ξεκινήσει το συστηματικό τρέξιμο στο πάρκο, με στόχο σε εκείνον τον αγώνα τον τερματισμό.

Ακόμα άγνωστος ο μαραθώνιος σαν απόσταση και σαν αγώνας, τον αντιμετώπιζα με δέος, με επιφύλαξη, αλλά και σεβασμό.

Με εφόδιο συμβουλές από πιο έμπειρους δρομείς που τρέχουμε μαζί τα απογεύματα και ένα ζευγάρι άσχετα αθλητικά παπούτσια, κατάφερα τον μεγάλο για μένα τότε στόχο σε 3 ώρες και 19 λεπτά.

Συγκίνηση. Κι εκείνο το τρέμουλο στο σαγόνι απο τα συναισθήματα που σε κάνουν να δακρύζεις... Ένιωθα σπουδαίος.

Είχα κάνει κάτι που οι περισσότεροι απο όσους γνώριζα τότε, δεν θα το κάνουν ποτέ στη ζωή τους -κάτι που ένα χρόνο πρίν και για μένα θα ήταν ακατόρθωτο.

2005: Έχοντας αποκτήσει εμπειρία και γνώσεις πάνω στα του τρεξίματος ανεβαίνει ο πύχης περά απο τον τερματισμό που είναι πάντα ο βασικός στόχος.

Ήθελα να τρέξω σε κάτω απο 3 ώρες. Τελικά έκανα 2:52 και σχεδόν 50 δευτερόλεπτα και κάτι ακόμα.

Η κοπέλα μου τότε (γυναίκα μου σήμερα) έχει τρέξει στο 10αρι και είναι εκεί και με περιμένει. Μαζί με τη μητέρα μου. Είμαι και πάλι στο στάδιο. Σημαντικό.

2006: Αυτή τη χρονιά στον Μαραθώνα στη γραμμή επάνω είμαι μαζί με τη Μαρία, το κορίτσι μου. Ένα φιλί στη πιστολιά και χωρίσαμε.

Εκείνη στόχο τον τερματισμό. Εγώ  ήθελα να βγεί κάτω απο 2:50. Παρόλο που είχε αλλάξει κατα πολύ η προπόνηση και οι συνήθειες μου, η βελτίωση ήταν μόλις λίγα δευτερόλεπτα.

Πάλι 2:52 και κάτι ψιλά. Σκέφτηκα, «μέχρι εδώ είσαι.  Δεν το έχεις για πιο κάτω». Όπως το σκεφτόμουν και για πολύ καιρό ακόμα.

Όμως ήμουν και πάλι στο στάδιο. Κι εκείνη τη χρονιά ήμουν και αθλητής και θεατής που περίμενε τον άνθρωπο του να τερματίσει. Ήρθε η Μαρία πετυχαίνοντας τον τερματισμό της.

Η κούραση του αγώνα λίγων ωρών νωρίτερα έδωσε τη θέση της στην ενέργεια να φωνάζω και να την χειροκροτώ. Ο πρώτος της μαραθώνιος. Και η συγκίνηση μου μεγαλύτερη από τότε, της δικής μου πρώτης φοράς.

2007: Ατομικό  ρεκόρ. Πλέον γνωρίζω τι σημαίνει μαραθώνιος. Προετοιμασία και αφοσίωση στην προπόνηση. Αλλά είμαι σίγουρος οτι δεν είναι  εύκολο το κάτω απο 2:50.

Με τη Μαρία και πάλι μαζί στην αφετηρία. Πιστολιά εκκίνησης, φιλί, ραντεβού στο στάδιο ο καθένας στον ρυθμό του.

Τον μισό αγώνα τον τρέχω με τον φίλο μου τον Γρηγόρη που με βοήθησε πολύ μέχρι να με αφήσει να συνεχίσω μόνος. Λίγο πριν το στάδιο συναντιέμαι με τον Βλάση.

Είμαστε κουρασμένοι και οι δύο. Στη προσπάθεια να εμψυχώσει ο ένας τον άλλο πιανόμαστε απο το χέρι και μπαίνουμε μαζί στο στάδιο. Δύο ώρες, 46 λεπτά και κάτι δευτερόλεπτα.

Αγκαλιά, χειροκροτήματα. Άλλη μια φορά συγκίνηση. Άλλη μια φορά στο στάδιο. Περιμένω τη Μαρία να τερματίσει.

Την αγκαλιάζω, τη φιλάω, κάποιος μας τραβάει φωτογραφία. Λίγες μέρες μετά την βλέπουμε ολοσέλιδη σε μια απο αυτές τις αθηναϊκές  εβδομαδιαίες εφημερίδες που διανέμονται δωρεάν.

2009: Πρώτος στόχος ο τερματισμός. Φέτος έχω έναν ιδιαίτερο λόγο να είμαι στο στάδιο. Αυτές τις μέρες «έρχεται» η κόρη μου. Η σκέψη της και μόνο μου δίνει κουράγιο για όλα. Την περιμένουμε απο μέρα σε μέρα!

Η Μαρία δεν θα τρέξει φέτος λόγω της εγκυμοσύνης, αλλά θέλουμε πολύ να έχει καλό καιρό εκείνη τη μέρα και να μπορεί να είναι εκεί με το μωρό μας στις κερκίδες όταν θα τερματίζω.

Να την πάρω αγκαλιά μετά τον αγώνα να της πω πολλά... Να της πω ευχαριστώ που είσαι εδώ... Ευχαριστώ για όλα...

Τι θα μου μείνει αξέχαστο

Ο φίλος μου ο Αχιλλέας στο ύψος των Αμπελοκήπων. Κάθε χρόνο ο φίλος μου αυτός με περιμένει μόνος του, να μου φωνάξει «μπράβο αγόρι μου!»
 
Ο Αχιλλέας έχει ζήσει απο κοντά την αλλαγή που έφερε επάνω μου τρέξιμο, αφήνοντας πίσω μου κακές συνήθειες και συναναστροφές που απέκτησα οταν άφησα για πρώτη φορά τον αθλητισμό.

Ξέρει πόσο σημαντικό είναι για μένα το να τρέχω. Ένας άνθρωπος, περιμένει κυριακάτικα στον δρόμο μόνο για τη στιγμή που θα περάσω απο μπροστά του για να επιστρέψει μετά σπίτι του και να τον πάρω τηλέφωνο μόλις τερματίσω.

Πρόπερσι είχε ψιλόβροχο και ήταν τελείως μόνος του κρατόντας  την ομπρέλα του, στο ίδιο σημείο να μου φωνάξει «μπράβο Γιωργάρα είσαι ο πιο γελαστός».

Η εικόνα του με την ομπρέλα να με περιμένει χωρίς να με έχει δει ακόμα μου έρχεται συχνά και σε άλλους αγώνες που προσπαθώ να αντλήσω από κάπου κουράγιο.

«Κοίτα με είμαι και φέτος εδώ, κοίτα με είμαι πολύ  χαρούμενος, είμαι καλά». Αυτό είναι το δικό μου νενικήκαμεν. Αυτό είναι για μένα ο τερματισμός μου στο Καλλιμάρμαρο.

* Ο Γιώργος Πάνος είναι ερασιτέχνης μαραθωνοδρόμος. Ρεκόρ στην απόσταση είναι οι 2 ώρες και 46 λεπτά, επίδοση που πέτυχε στην Αθήνα το 2007.