Μέχρι τώρα, πολιτικοί αναλυτές έλεγαν ότι η Ακροδεξιά επελαύνει σε ΗΠΑ και Ευρώπη επειδή διαλαλεί ότι θα ελέγξει την παγκοσμιοποίηση και τις μεταναστευτικές ροές. Τα νούμερά της ανεβαίνουν, εξηγούσαν, γιατί υπόσχεται εθνοκεντρική οικονομική πολιτική χωρίς να παραλείπει τις ιαχές υπεράσπισης του νόμου και της τάξης.
Μια νέα έρευνα, δύο Βρετανίδων για το Progressive Policy Institute (η οποία παρουσιάστηκε στο περιοδικό του Politico), βάζει μια επιπλέον παράμετρο στη μελέτη του φαινομένου – ένα στοιχείο το οποίο προέκυψε από τα γαλλικά φόκους γκρουπς. Οι πολίτες, κυρίως όσοι ανήκουν στην εργατική τάξη και συνήθιζαν να ψηφίζουν Κεντροαριστερά, νιώθουν ότι δεν έχουν πια εναλλακτική.
Παρότι, δεν έχουν κλείσει τελείως τ’ αφτιά τους σε κεντροδεξιούς ή κεντροαριστερούς πολιτικούς που μιλάνε για ό,τι τους ανησυχεί και δεν κρύβουν την προτίμησή τους σε ορισμένους εκπροσώπους των συστημικών κομμάτων στην τοπική αυτοδιοίκηση (οι οποίοι θεωρούν ότι δίνουν λύσεις σε προβλήματα της καθημερινότητάς τους), αισθάνονται πως το Κέντρο και οι δυνάμεις οι οποίες βρίσκονται λίγο δεξιά ή λίγο αριστερά του έχουν διαβρωθεί. Εξού και σκέφτονται να στηρίξουν την Ακροδεξιά. Οι ερευνήτριες επιμένουν ότι η Λε Πεν και το κόμμα της δεν συναρπάζουν τα πλήθη. Αλλά προειδοποιούν πως το ίδιο ισχύει για κεντρώους, κεντροδεξιούς και κεντροαριστερούς επαγγελματίες της πολιτικής.
Κόλπα
Η παρατήρηση ταιριάζει και στο ελληνικό πλαίσιο. Κανένας εκφραστής της εγχώριας Ακρας Δεξιάς δεν έχει πλησιάσει τα ποσοστά που γράφουν ομοϊδεάτες του αλλού. Ωστόσο, οι προβληματισμοί κι οι επιφυλάξεις αρκετών επαγγελματικών και κοινωνικών κατηγοριών για τις ιδέες που καταθέτουν στον δημόσιο διάλογο τα κόμματα του προοδευτικού χώρου – και δη εκείνα τα οποία ευελπιστούν να απευθυνθούν στους κεντρώους – αποτυπώνονται στις δημοσκοπικές επιδόσεις των τελευταίων. ΠΑΣΟΚ κι ΕΛΑΣ δεν κινδυνεύουν από τον Βελόπουλο.
Ούτε το ένα, ούτε η άλλη, όμως, έχουν αποκτήσει τη δυναμική του αντίπαλου στη ΝΔ πόλου ακόμη και σήμερα, που η κυβερνητική φθορά είναι ορατή με γυμνό μάτι. Γιατί αν κοιτάξει κανείς το Κίνημα και το νέο κόμμα Τσίπρα με το απογοητευμένο βλέμμα ορισμένων εγκατεστημένων πλέον στην γκρίζα ζώνη των αναποφάσιστων, θα δει πολλά παλιά επικοινωνιακά κόλπα που έπιαναν τις προηγούμενες δεκαετίες και λίγες φρέσκες προτάσεις πάνω σε όσα απασχολούν το εκλογικό σώμα το 2026.
Ισως δε προσέξει ότι ελάχιστες από αυτές δεν τις έχουν ξεπατικώσει από τον Μαμντάνι ή άλλους ξένους σταρ της πολιτικής. Αν λοιπόν οι γάλλοι ψηφοφόροι μπορούν να δώσουν ένα μάθημα στους έλληνες σοσιαλδημοκράτες – ορίτζιναλ και ντεμέκ –, αυτό είναι πως όταν το Κέντρο φαίνεται άδειο, υπάρχει κίνδυνος να γεμίσει και το πιο μακρινό ιδεολογικά άκρο.
