Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος στάθηκε χθες μπροστά στους πολιτικούς συντάκτες και ανακοίνωσε πως «η θεωρία του μπαζώματος με σκοπό τη συγκάλυψη έχει καταρρεύσει».
Ωραία λέξη, «καταρρεύσει». Ο Παύλος Μαρινάκης πρέπει να ξέρει καλά τι σημαίνει, αφού μιλάει για έναν χώρο όπου κάτι πράγματι κατέρρευσε. Οχι μια θεωρία, αλλά η ίδια η ανακριτική διαδικασία.
Η πρόταση του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου (του αγαπημένου δικαστηρίου της κυβέρνησης Μητσοτάκη) δεν μιλάει για καθυστερήσεις, ούτε για διαδικαστικές παρατυπίες που «ίσως δεν ακολουθήθηκαν σωστά» στη διαχείριση του χώρου του δυστυχήματος των Τεμπών.
Μιλάει ξεκάθαρα για συμπεριφορά «αντικειμενικά πρόσφορη να προκαλέσει βλάβη στη λειτουργία της Δικαιοσύνης». Μιλάει για κάτι που «σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε», δύο λέξεις που δεν αφήνουν πολύ χώρο για ερμηνείες περί άτυχων αυτοσχεδιασμών.
Μιλάει, χωρίς περιστροφές, για «επίστρωση του εδάφους με χαλίκια και πίσσα» που επέφερε «αλλοιώσεις στον τόπο του δυστυχήματος». Αυτό, στην καθομιλουμένη, έχει όνομα. Το ξέρουν όλοι. Το λένε εδώ και μήνες. Μπάζωμα. Και μιλάει, επίσης, όχι μόνο για το «τι έγινε» στα Τέμπη. Αλλά και για το «γιατί».
Μιλάει για αθέμιτη επέμβαση στην ανακριτική διαδικασία, βλάβη του κράτους και της λειτουργίας της Δικαιοσύνης, προσπορισμό παράνομου οφέλους, δυσχέρανση των ερευνών, ματαίωση της εξασφάλισης ιχνών εγκλήματος, βλάβη στους παθόντες και τις οικογένειες των θυμάτων.
Εχει κι αυτό όνομα στην καθομιλουμένη. Συγκάλυψη.
Και τότε έρχεται ο Μαρινάκης. Αυτός που λέει ότι η θεωρία «κατέρρευσε» είναι αυτός που, στην ίδια ανάσα, διαχωρίζει το «μπάζωμα με σκοπό συγκάλυψης» από «αυτό που ερευνά η Δικαιοσύνη». Δύο μπαζώματα, δηλαδή. Ενα φανταστικό, που το επινόησε η αντιπολίτευση, αλλά κι ένα αληθινό, που περιγράφει ο αντεισαγγελέας, αλλά που ο Μαρινάκης επιμένει να μην λέει με το όνομά του.
Σε μια χώρα όπου οι λέξεις θα είχαν ακόμη αξία, θα ελπίζαμε σε λίγη αυτοσυγκράτηση από όσους χειροκροτούσαν σα λιγωμένοι τον υπουργό Δικαιοσύνης που κορόιδευε το μπάζωμα, ενώ το ερευνούσε η Δικαιοσύνη, όπως κι από τους «έγκριτους» αρθρογράφους που κορόιδευαν γράφοντας ότι ήταν «πολιτική συνωμοσιολογία». Και σήμερα, αντί να δείξουν ένα ίχνος σεβασμού προς τους συγγενείς των νεκρών για όλες τις αηδίες που τους έχουν προσάψει, έχουν τα μούτρα ακόμη να ειρωνεύονται. Αλλά έχασαν την αξία τους κι οι λέξεις, χάθηκε κι η αξιοπρέπεια μαζί.
