Όλα αυτά που συνέβησαν χθες στο Μουντιάλ με την παρέμβαση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στον πρόεδρο της FIFA Τζιάνι Ινφαντίνο, από τον οποίο ζήτησε και πέτυχε να μην τιμωρηθεί ο φορ των ΗΠΑ που είχε αποβληθεί στο ματς με τους Βόσνιους, μου θυμίζουν την αγαπημένη μου σκηνή στο «Kill Βill 2» του Κουέντιν Ταραντίνο. Όταν η νύφη βρίσκει επιτέλους τον Μπιλ τον ρωτάει γιατί της έστειλε δολοφόνους στον γάμο της.
Αυτός ήρεμα της απαντάει ότι ως γκάνγκστερ έχει στη δούλεψή του μόνο δολοφόνους. «Αν ήμουν ανθοπώλης», της λέει, «θα σου έστελνα λουλούδια». Γιατί το λέω; Γιατί όλοι ξέρουμε ποιος είναι ο Τραμπ και πώς αντιλαμβάνεται τον κόσμο: ήταν δεδομένο ότι θα έκανε στο Μουντιάλ το προσωπικό του σόου για να δείξει πως για αυτόν δεν υπάρχουν κανονισμοί.
Ο Ινφαντίνο, που θυμίζω πως έχει και κάποιους ανοιχτούς λογαριασμούς ακόμα με την αμερικανική Δικαιοσύνη (κάποιες έρευνες του FBI για την ανάληψη του Μουντιάλ του 2022 από το Κατάρ παραμένουν…), σαφώς και τρόμαξε από το περίφημο τηλεφώνημα του Τραμπ και έσπευσε να του κάνει τα κέφια. Ξέρει πολύ καλά ότι δεν είναι ανθοπώλης…
Συγκινεί
Η ιστορία είναι αληθινά θλιβερή και χθες περίμενα την έκβαση του ματς των ΗΠΑ με το Βέλγιο για να έχω την πλήρη εικόνα και να γράψω κάτι. Οτι μετά την απόφαση αθώωσης του αμερικανού ποδοσφαιριστή (χωρίς να γίνει και ένσταση…) το Μουντιάλ κινδυνεύει να γίνει τσίρκο είναι δεδομένο. Αλλά προτιμώ σήμερα να γράψω κάτι για δύο υπέροχα ματς ποδοσφαίρου κι όχι για τον Ινφαντίνο και τον Τραμπ: αν το ποδόσφαιρο συγκινεί ακόμα είναι γιατί ο Χάαλαντ μπορεί να στείλει τη Βραζιλία σπίτι και ο κόσμος να ξενυχτήσει για το Μεξικό – Αγγλία (2-3) χωρίς να στενοχωρηθεί για τον πονοκέφαλο της επόμενης ημέρας.
Συνήθεια
Ο αποκλεισμός της Βραζιλίας είναι σίγουρα ένα δράμα – όχι όμως τεράστιο. Εριξα χθες μια ματιά στα πρωτοσέλιδα του βραζιλιάνικου Τύπου: η ιστορία έμοιαζε για τους δημοσιογράφους κάτι συνηθισμένο – σίγουρα με προβλεπόμενο φινάλε. «Το 2030, όταν θα πάρει μέρος η Σελεσάο στο επόμενο Μουντιάλ, το 30% της χώρας θα αποτελείται από παιδιά αγέννητα στον τελευταίο της θρίαμβο» έγραφε η «Ο Globo». Δεν υπήρχε καν η διάθεση να ζητηθούν εξηγήσεις από τους πρωταγωνιστές. Από ποιον άλλωστε; Ο Κάρλο Αντσελότι μοιάζει για τους Βραζιλιάνους ένα είδος μεγάλης πολυτέλειας: δεν του αποδίδεται η παραμικρή ευθύνη. Τον Βινίσιους φοβούνται μήπως τον θυμώσουν και πει αντίο στην Εθνική. Ο Γκιμαράες που κόντρα στη Νορβηγία αστόχησε σε πέναλτι είναι ο παίκτης που έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε στη διοργάνωση. Τον Νεϊμάρ, που μπήκε στο ματς της Κυριακής στο 70′ για να κάνει τη Βραζιλία πιο αργή και πιο προβλέψιμη αφού τα καλά του χρόνια πέρασαν, τον ήθελαν όλοι. Ο έκτος στη σειρά αποκλεισμός πριν από τα ημιτελικά από ευρωπαϊκή ομάδα δεν μπορεί να χρεωθεί σε κανέναν. Κι αυτό είναι το χειρότερο. Γιατί αν δεν υπάρχει κάποιος να φταίει είναι και δύσκολο να βρεις τι φταίει και να το διορθώσεις.
Έντρικ
Στα δικά μου μάτια αν υπάρχει ένα πρόσωπο που είναι η εικόνα της αποτυχίας της Βραζιλίας, αυτός είναι ο νεαρός φορ Εντρικ, ένας (ακόμη) μύθος του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου που δημιουργήθηκε αριστοτεχνικά από τους ατζέντηδές του και τον βραζιλιάνικο Τύπο που πρέπει να πείσει τον κόσμο ότι υπάρχει ελπίδα. Δυσκολεύτηκε πολύ στη Ρεάλ Μαδρίτης, είχε κάποιες αναλαμπές στη Λυών και μετά έπρεπε να γίνει ο σωτήρας της Σελεσάο. Αλλά πώς να κάνεις τη διαφορά για την εθνική σου ομάδα όταν δεν μπορείς να την κάνεις στην ομάδα σου; Οι συγκρίσεις με τον Λαμίν Γιαμάλ και τον Μπέλιγχαμ π.χ., όλες βασισμένες στο νεανικό της ηλικίας του, απλά τον τσάκισαν. Το παιδί στο ματς με τη Νορβηγία είχε την ευκαιρία (μιας ζωής…) να σκοράρει έπειτα από μια καταπληκτική πάσα του Βινίσιους και τη σπατάλησε άσχημα, επιδεικνύοντας κυρίως έλλειμμα προσωπικότητας: στο τετ α τετ με τον τερματοφύλακα Νάιλαντ, πήρε τη χειρότερη απόφαση και έχασε ένα γκολ επειδή δεν έλεγξε την μπάλα όπως θα είχε κάνει ένας μέτριος αλλά έμπειρος φορ. Στη μεικτή ζώνη, κέρδισε τον σεβασμό σταματώντας για να μιλήσει, να εξηγήσει, να ζητήσει συγγνώμη. Οπως γράφει η «Ο Globο», «φαινόταν ακόμα πιο παιδί από όσο είναι. Τα μάτια του έλαμπαν αλλά γιατί είχαν γεμίσει δάκρυα, που μετά βίας τα κρατούσε».
Αρπαχτή
Κι ο μεγάλος Αντσελότι; Ο καλός Κάρλο νομίζω ότι το καταλάβαμε όλοι ότι πήγε στη Βραζιλία για μια αρπαχτή: συμβαίνει και στους καλύτερους. Οταν έβαλε στο ματς τον Νεϊμάρ δεν είχα την παραμικρή αμφιβολία πως στο μυαλό του ήταν το πώς δεν θα βρίσκεται μεταξύ των κατηγορουμένων, αλλά όταν ένας ομοσπονδιακός προπονητής αποφασίζει με κριτήριο τα γούστα μιας χώρας τίποτα καλό δεν πρόκειται να συμβεί. Κι αυτό είναι η μεγάλη διαφορά του Ιταλού με τον Γερμανό Τούχελ, τον προπονητή της Εθνικής Αγγλίας.
Νοοτροπία
Ο Τούχελ, που το τελευταίο που σκέφτεται είναι τι θα γράψει ο αγγλικός Τύπος και τι θα πουν οι άγγλοι σχολιαστές, όταν είδε στο ματς της Αγγλίας με το Μεξικό ότι οι παίκτες του ήθελαν να πάρουν την πρόκριση με την άμυνα τους στήριξε με τις αλλαγές του. Η Αγγλία έπαιζε με παίκτη λιγότερο και υπερασπιζόταν μαζικά στο Στάδιο Αζτέκα το γκολ του αβαντάζ: το υπέρ της 2-3 ήταν αληθινά ρευστό απέναντι σε μια ομάδα γκαζωμένη από τον κόσμο στις εξέδρες. Ο Τούχελ τελείωσε το ματς με την Αγγλία να παίζει ένα κατενάτσιο χωρίς προηγούμενο: στην άμυνά της υπήρχαν τέσσερα στόπερ (Κόνσα, Στόουνς, Γκουέχι, Μπερν), ένα ακραίο δεξί μπακ, ο Σπενς, ενώ εννέα παίκτες δεν έβγαιναν από την περιοχή του Πίκφορντ παίζοντας για μισή ώρα σαν το παιχνίδι να βρισκόταν στο τελευταίο λεπτό του.
Φινάλε
Ο Τούχελ στο φινάλε έβγαλε και τον Χάρι Κέιν: αν οι Μεξικανοί ισοφάριζαν θα έπρεπε η Αγγλία του να αγωνιστεί για τριάντα λεπτά χωρίς τον καλύτερο επιθετικό της. Αλλά ο Γερμανός μοιάζει να μη φοβάται κρίσεις και επικρίσεις και να μη σκέφτεται πως θα απολογηθεί σε λαϊκά δικαστήρια. Κι ίσως γι’ αυτό βλέπω τους Αγγλους έτοιμους να γίνουν πρωταθλητές κόσμου. Επειτα από χρόνια, με έναν κανονικό προπονητή στον πάγκο και δύο ηγέτες όπως ο Μπέλιγχαμ και ο Χάρι Κέιν, παίζουν για να κερδίζουν. Το πώς δεν τους ενδιαφέρει καν: το λένε και νοοτροπία πρωταθλητή.
