Ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ παρουσίασε τις θέσεις του κόμματός του για την Παιδεία. Υποσχέθηκε την κατάργηση των Πανελλαδικών Εξετάσεων διότι προκαλούν άγχος στα παιδιά, δεσμεύθηκε ότι θα αυξήσει τους μισθούς των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και θα δώσει οικονομικά κίνητρα σε όσους υπηρετούν σε παραμεθόριες ή με υψηλό κόστος στέγασης περιοχές, μίλησε για ξεχωριστό υπουργείο Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης και, βέβαια, κατήγγειλε στήριξη της ιδιωτικής και υποβάθμιση της δημόσιας Παιδείας από την πλευρά της κυβέρνησης. Ολα αυτά καλά και αναμενόμενα από τον τέως πρωθυπουργό.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι η φράση του «Στόχος μας να γίνει η γνώση αξία». Πώς να το πω; Οταν το διάβασα, είχα την αίσθηση ότι ένας παχύσαρκος διαιτολόγος μού έδινε οδηγίες για το πώς θα αδυνατίσω. Ή ένας ορκισμένος vegan μού πρότεινε τα δέκα καλύτερα πιάτα με αρνάκι γάλακτος. Και για να το πω αλλιώς, μου θύμισε τον Βαρουφάκη όταν μιλούσε για λιτό βίο και σε πρώτο πλάνο κάτι πανάκριβες ψαρούκλες να! με το συμπάθιο. (Ή η πισίνα του ως φόντο). Ή, για να το τερματίσω, να μιλάει για τις χαρές του λιτού βίου η Ιωάννα Τούνη που, στην τελική, δεν έχει και μεγάλη διαφορά από τον Βαρουφάκη.
Στα κάμποσα χρόνια που ζω δεν θυμάμαι άλλη περίοδο κατά την οποία να έχει απαξιωθεί τόσο η γνώση όσο επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Και πρώτα απ’ όλα από τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα. Τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω; Τη στροφή των 360 μοιρών; Τα δυο μας τα νησιά, τη Λέσβο και τη Μυτιλήνη; Τα αγγλικά του σε εκείνη την ανεκδιήγητη συζήτηση με τον Κλίντον που με έκανε να συνειδητοποιήσω τι σημαίνει ετεροντροπή; Που έλεγε Ναόμι Κάμπελ τη Ναόμι Κλάιν; Την «τυμβοθηρία»; Τον «νεοποτισμό»; Την αριστεία που είναι ρετσινιά κατά τον υπουργό του Αριστείδη Μπαλτά; Την εξίσωση προς τα κάτω; Το «Σας γαμ… τα Χάρβαρντ» ως κύριο άρθρο στην κομματική «Αυγή»;
Θα πει κάποιος «αυτά τα έλεγε παλιά. Τώρα έκανε rebranding». Κι εγώ θα του απαντήσω ότι το καλύτερο rebranding δεν μπορεί να αποκαταστήσει, μέσα σε δυόμισι χρόνια, τη σχέση ενός ανθρώπου με τη γνώση, ειδικά στα πενήντα του χρόνια. Ακόμη και στην πρόσφατη συνέντευξή του στο φόρουμ του «Οικονομικού Ταχυδρόμου», στον Δημήτρη Μανιάτη, είχε πει: «…Δεν σπούδασα σε ξένα πανεπιστήμια, δεν πήγα στο Columbia. Εμαθα αγγλικά σε συνοικιακό φροντιστήριο, γι’ αυτό δεν έχω καλή προφορά. Δεν είχα νταντάδες ξενόγλωσσες…». Αυτό και μόνο φτάνει για να αποδείξει τη διαστρεβλωμένη άποψη που έχει ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ για την αξία, τη σημασία και τον ρόλο της γνώσης.
Μάθε παιδί μου γράμματα
Στη μεταπολεμική Ελλάδα, αλλά και παλαιότερα, τα παιδιά από φτωχές και πάμφτωχες οικογένειες, ήταν αυτά που κυνηγούσαν με μεγαλύτερη ζέση τη γνώση. Και την αριστεία. Διότι ήξεραν ότι η μόρφωση θα ήταν προνόμιο και μόνο αυτή θα μπορούσε να τους βγάλει από τον κοινωνικό αποκλεισμό. Οτι θα ήταν η μόνη πρόσβαση σε ένα καλύτερο μέλλον. Και η γνώση δεν πρόκειται για, έστω και συσσωρευμένη, πληροφορία. Είναι μια διαδικασία, ένας τρόπος σκέψης, η μέθοδος ενός ντόμινο κατά το οποίο μια γνώση σε οδηγεί σε άλλη. Είναι ένας ορίζοντας που διαμορφώνεται σιγά σιγά. Και την αξία της γνώσης τη χτίζεις με τα χρόνια, δεν είναι απόφαση της στιγμής, είναι στάση ζωής. Και η μέχρι τώρα στάση του Αλέξη Τσίπρα δεν πείθει ότι είχε, τουλάχιστον έως τώρα, και σε μεγάλη υπόληψη τη γνώση. Και από την άλλη, όλοι ξέρουμε παιδιά που έμαθαν αγγλικά επίσης σε συνοικιακά φροντιστήρια και έχουν προφορά που θα ψάρωνε και τον Κλίντον.
Είναι γνωστό ότι, σε παλαιότερες δεκαετίες, το όνειρο των οικονομικά ασθενέστερων οικογενειών ήταν να σπουδάσει το παιδί τους. Στη συνέχεια, αυτό το όνειρο άλλαξε. Πλέον, ήθελαν το παιδί τους να βγάλει πολλά λεφτά. Σήμερα θέλουν το τέκνο τους να γίνει διάσημο.
