Τι θα άλλαζε αν η Βάσω Τσαρούχα δεν καταλόγιζε αυτό το περιβόητο φάουλ του Ναν στον Φουρνιέ 44” πριν από τη λήξη του πρώτου τελικού των πλέι οφ της Basket League; Μπορεί και τίποτα. Η μπάλα έτσι κι αλλιώς πήγε μετά στον Μιλουτίνοφ, θα μπορούσε να είχε ευστοχήσει αυτός ή να χάσει ένα ακόμα σουτ στη συνέχεια ο Παναθηναϊκός, όπως έχασε τα πάντα στο τελευταίο πεντάλεπτο.
Όμως το σφύριγμα ήταν λανθασμένο. Αν υπήρχε φάουλ, θα το καταλάβαινε πρώτος απ’ όλους ο Φουρνιέ και θα πετούσε την μπάλα στο καλάθι για να πάρει τρεις βολές. Δεν θα την έδινε στον Μιλουτίνοφ.
Η Τσαρούχα είχε καθαρό οπτικό πεδίο και όφειλε να κρίνει διαφορετικά. Δεν είχε κανένα λόγο να παρέμβει σε μια φάση όπου δεν υπάρχει ξεκάθαρη παράβαση και να διαδραματίσει ρόλο στην εξέλιξη του αγώνα. Γιατί με μόλις 44” να απομένουν για τη λήξη και με ένα μόλις σουτ να χωρίζει τις δύο ομάδες, αυτό έκανε. Μπορεί να μην άλλαζε τίποτα αν δεν σφύριζε, μπορεί όμως και να άλλαζε, ας άφηνε τους παίκτες να αποφασίσουν.
Γι’ αυτό κανονικά πρέπει να τιμωρηθεί. Σε ένα πρωτάθλημα με στέρεο κανονιστικό πλαίσιο και σε μια ευνομούμενη ομοσπονδία αυτό θα συνέβαινε. Ανθρώπινα μεν τα λάθη των διαιτητών, αλλά έχουν και συνέπειες. Χώρια που αν ισχύει αυτό που αναφέρει στην ανακοίνωσή της η ΚΑΕ Παναθηναϊκός ότι «διαιτητής (άνδρας/γυναίκα) που διώκεται ποινικά, σφυρίζει την ομάδα η οποία υπέβαλε τη μήνυση εναντίον του/της», τότε υπάρχει σοβαρό ζήτημα ηθικής τάξης.
Από εκεί και πέρα και ενόψει της συνέχειας των τελικών, φαίνεται ότι οι τραυματισμοί πλήττουν πολύ περισσότερο τον Παναθηναϊκό.
Η απουσία του Σλούκα στερεί από τους Πράσινους όχι έναν, αλλά δύο παίκτες, καθώς δεδομένων των περιορισμών που θέτουν οι κανονισμοί ο Αταμάν είναι υποχρεωμένος να αφήσει εκτός 12άδας και έναν ψηλό (τον Ερνανγκόμεθ εν προκειμένω) για να έχει λύσεις στα γκαρντ, κάτι που προχθές του κόστισε την απώλεια των ριμπάουντ.
Αντίθετα η απουσία του Ντόρσεϊ δεν διαταράσσει την ισορροπία της 12άδας του Ολυμπιακού, ένας σέντερ κι ένας γκαρντ θα έμεναν εκτός ακόμα κι αν αυτός έπαιζε.
