Αναρωτιέμαι γιατί τόση φασαρία. Ο δήμαρχος Δούκας μπορεί να κατέβει στις εκλογές με όποιον θέλει και για όποιον σκοπό.
Δημοκρατία έχουμε.
Μπορεί να κατέβει με τον Ανδρουλάκη ή με τον Τσίπρα ή με τον Βεελζεβούλη. Μπορεί να χορεύει στην πλατεία Συντάγματος ή τους γύρω δρόμους. Μπορεί να στήσει το άγαλμά του στη Βασιλίσσης Ολγας – για όσο φυσικά είναι δήμαρχος…
Ενα πράγμα δεν μπορεί να κάνει. Να πάει όπου θέλει παίρνοντας μαζί του και το ΠΑΣΟΚ.
Οχι μόνο επειδή δεν του ανήκει. Αλλά κι επειδή ουδείς του το έχει αναθέσει.
Τα υπόλοιπα θα τα βρει με εκείνους που τον ψήφισαν στον Δήμο Αθηναίων. Οταν έλθει η στιγμή. Δεν έχει να δώσει σε άλλον λογαριασμό κι ούτε υπάρχει κανένας λόγος.
Ο δήμαρχος άλλωστε δεν αποτελεί εξαίρεση ή ιδιομορφία.
Ανήκει σε μια διακριτή ομάδα πολιτών που τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια περιφέρονται μεταξύ ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ κι άλλων κομματικών σχημάτων ανάλογα με την περίσταση και τη συγκυρία.
Η επιστήμη έχει καταγράψει το είδος τους ως «Πασοκόριζα».
Είναι διάφοροι νταραβεριτζήδες πρώην ή νυν πασόκοι που αισθάνονται πολύ πιο κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ παρά στη ΝΔ, που από τον «Κούλη» προτιμούν τον Τσίπρα, τον οποίο μάλιστα μπορεί να έχουν ψηφίσει και μερικές φορές «απέναντι στη Δεξιά».
Πώς διαφορετικά θα είχε πάρει ο Τσίπρας 35%;
Η πολιτική τους αντίληψη συρρικνώνεται στο παιδαριώδες δόγμα που εκφράζει κι ο δήμαρχος: να μαζευτούμε όλοι να φύγει ο Μητσοτάκης.
Ποιοι όλοι; Οι Πασοκόριζα. Γιατί να φύγει; Επειδή δεν είναι Πασοκόριζα. Και ποιος να πάρει τη θέση του; Κατά προτίμηση ο Τσίπρας «που πουλάει» ή όποιος ξύπνιος δήμαρχος πάρει μέρος στη μοιρασιά.
Το 2012 έφυγαν από το ΠΑΣΟΚ για να ξεφύγουν από την πραγματικότητα. Το 2015 ψήφισαν Οχι για να εκδικηθούν όσους προσπάθησαν να τους σώσουν.
Από τότε περιφέρονται άστεγοι αλλά συνεπείς στην ασυνέπειά τους. Διαμαρτύρονται για όλα.
Ατομα υψηλού ψυχισμού και χαμηλού ορθολογισμού, εξειδικευμένης συνωμοσιολογίας και γενικευμένης ασχετοσύνης, έχουν διαδηλώσει για την Καρυστιανού, πίστεψαν στο ξυλόλιο και τα χαμένα βαγόνια, θεωρούν ότι ο Τύπος είναι πουλημένος και νομίζουν ότι παρακολουθούν τα κινητά τους να μάθουν τι λένε για την Πανάθα.
Κανείς δεν ξέρει αν θα επικρατήσουν. Αν και τα υβριδικά δημιουργήματα σπανίως επιτυγχάνουν στην πολιτική.
Από την άλλη ζούμε σε περίοδο ρευστότητας. Ποτέ δεν ξέρεις. Και γι’ αυτό τελικά έχει δίκιο ο δήμαρχος.
Ολοι μαζί κι ό,τι βγει. Είτε θα βγάλουμε κάποια κυβέρνηση, είτε θα παραγγείλουμε δεύτερο καφέ στον καφετζή.
