Τελικά, ζούμε στην πιο προηγμένη δημοκρατία του πλανήτη. Και όχι απλώς δεν το έχουμε καταλάβει, αλλά πιστεύουμε ότι έχει το μαύρο της το χάλι. Και αυτό, ενώ υπάρχουν ατράνταχτες περί του αντιθέτου αποδείξεις.
Ποια είναι, κατά διεθνή ομολογία, η πατρίδα της σύγχρονης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, που, επίσης, τη διατηρεί πάντοτε κατά τρόπο ιερό; Ασφαλώς η Μεγάλη Βρετανία: το απόλυτο σημείο αναφοράς.
Να όμως που εκεί, στη μήτρα και το «θησαυροφυλάκιο» της δημοκρατίας των νεότερων χρόνων, γίνονται πράγματα για εμάς αδιανόητα. Που αν συνέβαιναν εδώ, εμείς, αληθινοί δημοκράτες, γνήσιοι υπερασπιστές του βέλτιστου των πολιτευμάτων, θα σκούζαμε χωρίς δεύτερη σκέψη για πραξικοπήματα. Επειδή, προφανώς, άλλος έχει το όνομα κι άλλος έχει τη χάρη. Γιατί είναι επίσης γνωστό: όταν πρόκειται να υπερασπιστούμε τη δημοκρατία δεν… σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας.
Το πρώτιστο και θεμελιώδες για τη λειτουργία και την προστασία του πολιτεύματος αλλά που συνιστά και τη βάση της καθημερινής πολιτικής πράξης και τα τελευταία χρόνια στη Βρετανία έχει καταστεί κεντρικό, είναι αυτό που εμείς θεωρούμε… χούντα: οι αντιπρόσωποι του λαού είναι ακριβώς αυτό. Τι ακριβώς σημαίνει; Μα ότι καθιστά σαφές το τι δεν είναι: άβουλα υποπόδια της κυβέρνησής τους. Δουλοπρεπείς υπηρέτες του αρχηγού, ο οποίος, εκεί, ορθώς τους τρέμει. Επειδή η στήριξή τους, με την ισχύ της οποίας τους οπλίζουν οι πολίτες, δεν είναι νοητό να εκχωρείται με λευκή επιταγή και αντάλλαγμα την εύνοια της ηγεσίας. Δεν είναι γι’ αυτό εκεί. Και λαμβάνουν το πρωταρχικό τους καθήκον πάρα πολύ σοβαρά υπόψη.
Ασφαλώς, αυτή είναι εξίσου μία όψη του ενστίκτου πολιτικής αυτοσυντήρισης. Είναι επίσης και ένα μείγμα ίντριγκας και προσωπικών ισορροπιών όπως παντού και πάντα στην πολιτική. Μα κυρίως είναι η ουσία του πολιτεύματος σε λειτουργία: οι βουλευτές οφείλουν να μην είναι πρόβατα κανενός. Η εξουσία τους είναι πυλώνας της δημοκρατίας. Οχι υπηρέτρια.
Γι’ αυτό ακριβώς και την υπηρετούν όταν κατά πλειοψηφία κρίνουν ότι η παράταξή τους πάσχει από ηγεσία – και όχι μόνον οι Τόρις: και ο Στάρμερ ακριβώς μπροστά σε αυτό βρέθηκε μόλις τώρα – υπάρχει κανείς που να έθεσε ζήτημα δημοκρατίας; Ασφαλώς όχι.
Ισως και ο Στάρμερ, πάντως σίγουρα η… πλειάδα πρώην εν ενεργεία πρωθυπουργών των Τόρις που τους καθαίρεσαν οι ίδιοι οι βουλευτές τους με τις προβλεπόμενες διαδικασίες, βρέθηκαν μπροστά σε αυτές για ζητήματα που εδώ μόνο να τα αναφέρει κανείς θα του… πετάξουν ντομάτες – ίσως όχι… τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ, μπορεί και να μην υπάρχουν τέτοιες.
Οταν όμως στην Αγγλία στέλνουν τους πρωθυπουργός στο πολιτικό ικρίωμα των ίδιων τους των κομμάτων για τα πασίγνωστα, τι θα συνέβαινε αν «έσκαγε» ένας «ΟΠΕΚΕΠΕ Λονδίνου», ένα κέντρο υποκλοπών… υπουργών στον αριθμό 10 της Ντάουνινγκ Στριτ, μια πολιτική ατελείωτων εθνικών οπισθοχωρήσεων και ένα κάρο σκάνδαλα πάσης μορφής που πέρασαν και δεν άγγιξαν και από μια Βουλή διαρκούς ντροπής που ξεπλένει τα πάντα;
Η ερώτηση είναι φυσικά ρητορική. Ομως, απολήγει στις κενές δημοσκοπήσεις και στην αιτία για την οποία σήμερα δεν λένε απολύτως τίποτα. Και είναι ότι οι βουλευτές της ΝΔ δεν είναι βουλευτές των Τόρις – δυστυχώς. Δεν πρόκειται ποτέ να σηκώσουν μόνοι το κεφάλι. Δημόσια: γιατί ιδιωτικά είναι σχεδόν όλοι… Παπαφλέσσες. Ομως, αυτό ισχύει μέχρι την κρίσιμη στιγμή: όχι όταν θα κάνει κόμμα ο Τσίπρας. Ούτε η Καρυστιανού. Ούτε όποιος άλλος για τον οποίο ο Μητσοτάκης ελάχιστα ενδιαφέρεται. Οι βουλευτές, μα κυρίως οι ψηφοφόροι της ΝΔ, που τη μετράνε λέει στο… 30%, και που αυτοί καίνε τον Μητσοτάκη, τώρα ένα περιμένουν: πότε και πώς θα μιλήσει ο μοναδικός άνθρωπος που τον κάνει να πετάγεται κάθιδρος στον ύπνο του: ο Σαμαράς. Μέχρι τότε, δεν μετράει τίποτα. Τότε θα κριθούν όλα. Και προσοχή: ουδείς γνωρίζει πώς.
