Μοιάζουν η Ελλάδα και η Ιταλία. Καθόλου τυχαία δεν έχει βγει το «ούνα φάτσα ούνα ράτσα». Ακόμη και στο ποδόσφαιρο υφίστανται ομοιότητες, μολονότι το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν έχει πανηγυρίσει κατάκτηση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Από χθες όλος ο πλανήτης ασχολείται με τον νέο αποκλεισμό της Εθνικής Ιταλίας από τελική φάση Μουντιάλ. Της Ιταλίας που προ διετίας άλλαξε εταιρεία ένδυσης, κάτι που κάναμε και εμείς πριν από λίγο καιρό. Και με την Ελλάδα να είναι επίσης μια χώρα που αγνοεί την παρουσία της στο παγκόσμιο πάρτι από το 2014.
Από τότε έχει να πάει και η Ιταλία, αν και εμείς στα γήπεδα της Βραζιλίας αποδώσαμε πολύ καλύτερα. Εν αντιθέσει με τη Σκουάντρα Ατζούρα που έμεινε πίσω από την Κόστα Ρίκα και την Ουρουγουάη στον όμιλο. Κάτι που είχε συμβεί και το 2010 στη Νότια Αφρική – εκεί έμεινε τέταρτη και καταϊδρωμένη, είδε την πλάτη Νέας Ζηλανδίας, Παραγουάης και Σλοβενίας στον όμιλο.
Τίποτα δεν έρχεται τυχαία, λοιπόν. Η πτώση είχε προαναγγελθεί. Ισως μια εξήγηση να είναι πως δεν βγάζουν πλέον οι Ιταλοί ταλέντα. Όχι τόσο ακριβής, ωστόσο. Βγάζουν, αλλά με μικρότερη συχνότητα σε σύγκριση με το παρελθόν.
Το τέμπο του πρωταθλήματός τους οδηγεί αρκετούς να σκέφτονται το δικό μας. Αργή ανάπτυξη, κάτι σε slow motion, ελάχιστες εμπνεύσεις, λες και παρακολουθούμε την πλειονότητα των ελληνικών ομάδων. Και έμφαση στους αμυντικούς γιατί όλα κι όλα, οι Ιταλοί φημίζονται για το κατενάτσιό τους. Σωκράτη εμείς; Κιελίνι αυτοί. Και πάει λέγοντας. Αλλά με το ποδόσφαιρο να αλλάζει ραγδαία, απαιτείται κάτι πολύ περισσότερο.
Ελλάδα και Ιταλία σε παράλληλη τροχιά παρακμής: Η απουσία από το Μουντιάλ δεν είναι σύμπτωση, αλλά αντανάκλαση ενός μοντέλου που δείχνει να έχει ξεπεραστεί
Ατομικό ταλέντο. Πρωτοβουλία. Κινήσεις χορευτικές. Δεν τις έχουν.
Εμείς εδώ, για να βρούμε και μια διαφορά, ήδη έχουμε περάσει μπροστά από τους Ιταλούς στο συγκεκριμένο κομμάτι, γιατί η νέα γενιά καταθέτει τις εμπνεύσεις της και ήδη πολλά παιδιά παίζουν στο εξωτερικό αποκομίζοντας πλούσιες εμπειρίες. Ίσως μια διαφορετική προσέγγιση να έχει να κάνει με το γεγονός πως στην Ιταλία και στον αθλητικό κόσμο του ποδοσφαίρου, δείχνουν κλεισμένοι στο καβούκι τους. Δεν έχουν επιρροές. Το πώς αφομοιώνουν τους μετανάστες είναι ένα ζήτημα. Καμιά σχέση με την πολυπολιτισμική Γαλλία και τον τρόπο που εκτοξεύτηκαν οι Τρικολόρ, αλλάζοντας γενιές και γενιές ποδοσφαιριστών και έχοντας πλέον φτάσει στο τοπ εκμεταλλευόμενοι κάθε «παράθυρο» και κάθε ακαδημία.
Ούτε τον δρόμο της Ελβετίας ακολουθούν ή της Γερμανίας, αν κάποιος προτιμά να δει ακόμη μια παραδοσιακή δύναμη της μπάλας.
Όλα αυτά, συν φυσικά την αδυναμία να κάνουν οι ιταλικοί σύλλογοι αισθητή την παρουσία της στην Ευρώπη, φέρνουν τα οδυνηρά αποτελέσματα των τελευταίων ετών. Και αλήθεια, όταν ποντάρεις στον γερασμένο ακόμη και όταν έπαιζε στη γείτονα Τζέκο και τον 40άρη Μόντριτς, τι μπορείς να περιμένεις;
