Η κρίση του Δημογραφικού είναι δεδομένη στη χώρα μας και μας έχει απασχολήσει επανειλημμένα. Ενα υποσύνολο πρόβλημα σε αυτό είναι και το θέμα της περιφέρειας ή όπως παλιότερα το λέγαμε της «υπαίθρου».
Το δε τελευταίο έχει τις δικές του διαστρωματώσεις, αγγίζει με διαφορετικό τρόπο τους νομούς της Ελλάδας και προφανώς επιδρά αλλιώς. Αν κάποιος σήμερα, με αφετηρία την έρευνα των «ΝΕΩΝ» για το θέμα, ήθελε να δώσει έναν ευσύνοπτο τίτλο θα έλεγε απλώς πως είναι «επείγον». Και μόνον έτσι θα συνόψιζε, όχι απλώς τις πρωτοβουλίες που η πολιτεία οφείλει να δρομολογήσει, αλλά και το χρονικό πλαίσιο στο οποίο πρέπει να τις εντάξει.
Αυτό που με βεβαιότητα προκύπτει είναι πως η απασχόληση είναι το μείζον κίνητρο για την ανάπτυξη και την ενίσχυση της περιφέρειας, ενώ σημείο με βαρύτητα είναι ακριβώς πως δεν μπορεί όλες οι γεωγραφικές ενότητες να ποντάρουν στον τουρισμό α λα Κυκλάδες, αλλά να ενισχύσουν περαιτέρω τον πρωτογενή τομέα τους. Αυτά σε συνδυασμό με μια γενναία επανεκκίνηση της βιομηχανικής ανάπτυξης στοχευμένα θα μπορούσαν να αποτελέσουν τομές.
Παράλληλα δεν αρκούν τα κίνητρα για να επιστρέψει ή να μείνει κάποιος στην περιφέρεια με ισότιμους όρους με την πόλη, αλλά και να έχει εκείνες τις προσβάσεις σε Υγεία και Εκπαίδευση που να μην τον καθιστούν παρία ή πολίτη δεύτερης κατηγορίας. Ας γίνει δε αντιληπτό πως μια ακόμη και γενναία επιδοματική στρατηγική δεν επουλώνει το όλο πρόβλημα. Απαιτούνται πιο βαθιές και πιο στρατηγικές πολιτικές μακράς πνοής.
