Προβολές σε ένα έγκλημα

Η δολοφονία της Κυριακής Γρίβα, όχι λίγα μέτρα από το Αστυνομικό Τμήμα των Αγίων Αναργύρων αλλά δίπλα ακριβώς στο φυλάκιό του, είναι σαν να περικλείει σε έναν αιματοβαμμένο κύκλο πολλές παθογένειες τόσο του κράτους όσο και της κοινωνίας μας. Μια γυναίκα πάει στην Αστυνομία να δηλώσει, επί της ουσίας, τον φόβο της. Ζητά δηλαδή προστασία από αυτούς που εκπροσωπούν ένα υπουργείο που λέγεται «Προστασίας του Πολίτη». Ποιος όμως έχει τα αντανακλαστικά να πάρει στα σοβαρά το «φοβάμαι» του άλλου; Πόσο εκπαιδευμένη είναι η συλλογική και η ατομική συνείδησή μας να σκύψει πάνω από τον φόβο πριν αυτός επαληθευτεί; Ενα από τα βασικά ένστικτα του ανθρώπου θεωρείται «αμαρτία» στην εποχή μας. Το τραγούδι του Γιάννη Αγγελάκα «Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ» έχει γίνει ενός είδους ύμνος των ελεύθερων ψυχών και της συνειδησιακής μαγκιάς. Εντελώς λάθος. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει. Οταν υπερβαίνεις τον φόβο σου, είσαι γενναίος. Το λέει ο Ανδρέας Εμπειρίκος στον τελευταίο στίχο τού «Εις την οδό των Φιλελλήνων» όταν γράφει για τους Ελληνες «…πρώτοι θαρρώ, αυτοί, στον κόσμο εδώ κάτω έκαμαν οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου», αλλά δεν έχουμε καιρό να τον ακούσουμε. Προτιμάμε τον Αγγελάκα.

Από ‘κεί και πέρα, παρακολουθούμε εδώ και πέντε ημέρες το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου και ενός διαχεόμενου λάθους. Των αστυνομικών του Τμήματος που δεν πήραν σοβαρά τους φόβους της, του αξιωματικού στην Αμεση Δράση που τους ειρωνεύτηκε, του φρουρού που το φονικό έγινε μπροστά στα μάτια του. Αχ βρε Κυριακούλα, σε μία καφετέρια να τρύπωνες και να ζητούσες βοήθεια, θα σε προστάτευαν πιο αποτελεσματικά, το έχουμε δει να συμβαίνει. Σε ένα ταξί να έμπαινες και να ζητούσες να σε πάει με ασφάλεια στο σπίτι σου, ο ταξιτζής θα περίμενε μέχρι να μπεις μέσα και να κλειδώσεις την πόρτα. Το κάνουν σε εμένα όταν επιστρέφω αργά το βράδυ. Κι ας τους λέω ότι δεν χρειάζεται.

Βλέπω το βίντεο που έχει καταγράψει τις τελευταίες στιγμές της Αγγελικής. Ας πούμε λοιπόν ότι προλάβαινε να μπει στο Τμήμα για να προστατευθεί. Ο τρόπος που ενεργεί ο δράστης, χωρίς να τον πτοεί ότι είναι μπροστά στην Αστυνομία, δείχνει έναν άνθρωπο αποφασισμένο. Αν δεν τη σκότωνε εκείνη την ημέρα, θα το έκανε την επόμενη, σε τρεις, σε πέντε. Θέλω να πω ότι η απειλή της οικογενειακής βίας δεν είναι στιγμιαία, είναι διαρκής. Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν ισχύει το «Αύριο είναι μια καινούργια μέρα». Είναι μια μέρα τόσο «νύχτα» όσο και η προηγούμενη. Μια γυναίκα που πάει στο Τμήμα «κυνηγημένη» από την ενδοοικογενειακή βία θα έπρεπε να τίθεται, με κάποιον τρόπο, σε συνεχή προστασία. Δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοια πρόβλεψη. Ακούω ότι τώρα θα κάνουν κάτι.

Και εν τω μεταξύ, το πρόσωπο της Κυριακής μάς στοιχειώνει. Μια νέα γυναίκα, χαμογελαστή, αξιοπρεπέστατη ακόμη και μέσα στην αγωνία της όπως μαρτυρά το ηχητικό ντοκουμέντο που κατέγραψε την τελευταία συνομιλία της. Βγαλμένη λες από στίχο του Μάνου Ελευθερίου. Είναι κι εκείνο το σκυλί που αλυχτά πλάι στο ήδη νεκρό σώμα της.