Ενας έντιμος άνθρωπος

Αποτελεί ίσως παγκόσμιο φαινόμενο. Οχι μόνο για την εμμονική προσπάθεια ηθικής και οικονομικής εξόντωσής του, αλλά και διότι δεν έχει ξαναϋπάρξει κρατικός λειτουργός, ο οποίος να αθωώνεται ξανά και ξανά και συγκεκριμένοι κύκλοι να πετυχαίνουν την εκ νέου ποινική δίωξή του. Τα καλά νέα είναι ότι ο κατάφωρα άδικος δικαστικός εφιάλτης του Ανδρέα Γεωργίου έλαβε τέλος. Τα άσχημα είναι πως η περιπέτειά του θα αποτελεί εφεξής μία μόνιμη τροχοπέδη για κάθε σοβαρό επιστήμονα και έντιμο άνθρωπο να ρισκάρει το προσωπικό του κεφάλαιο αναλαμβάνοντας ένα κρατικό αξίωμα. Μέχρι την οριστική δικαίωσή του προηγήθηκαν πολλά, που για ηθικούς, μα κυρίως ιστορικούς λόγους δεν πρέπει να λησμονηθούν. Το αμάρτημά του ήταν να προσδιορίσει το έλλειμμα του χρέους που άφησε η κυβέρνηση Καραμανλή στο 15,6% με τον ευρωπαϊκό τρόπο μέτρησης των στοιχείων, από το 5-6% που το παρουσίαζε η τότε κυβέρνηση. Κατηγορήθηκε ότι αυτός έφταιξε που μπήκε η Ελλάδα στο μνημόνιο, τη στιγμή που το μνημόνιο υπεγράφη τον Μάιο του 2010 και η ΕΛΣΤΑΤ όφειλε να στείλει στις Βρυξέλλες επικαιροποιημένα στοιχεία 6 μήνες μετά, δηλαδή τον Νοέμβριο και ενώ ήταν γνωστό ότι για πολλά χρόνια η Eurostat εξέφραζε αμφιβολίες για τα στοιχεία που έστελνε η Ελλάδα. «Το παιχνίδι τελείωσε, χρειαζόμαστε αξιόπιστες στατιστικές» είχε δηλώσει χαρακτηριστικά ο τότε επικεφαλής του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ.

Φυσικά, οι κατήγοροί του γνώριζαν καλά πως τίποτα από όσα του καταλογίζουν δεν ισχύει. Στην πραγματικότητα ο κ. Γεωργίου τόλμησε, λέγοντας την αλήθεια, να θίξει τα ιερά και τα όσια της ελληνικής πολιτικής ζωής και αυτό ήταν ένα παράπτωμα που κάποιοι δεν θα του το συγχωρούσαν ποτέ. Δεν είναι τυχαίο ότι μία εκ των βασικών κατηγόρων του κ. Γεωργίου ήταν η Ζωή Γεωργαντά, η οποία εκ των υστέρων τέθηκε υποψήφια των ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου, ενώ ήδη ακούγονται πολλά για τα πρόσωπα που κατάφερναν επί μία δεκαετία να πετυχαίνουν νομικές διώξεις εναντίον ενός πολίτη, που στα δικαστήρια αθωωνόταν ξανά και ξανά. Μία υπόθεση η οποία εξέθετε διεθνώς και αενάως τη χώρα μας, η οποία βρέθηκε επανειλημμένως να απολογείται εξαιτίας της στη διεθνή κοινότητα.

Το σίγουρο είναι ότι η κίνηση της κυβέρνησης να αναιρέσει το αίτημα έφεσης κατά της απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, το οποίο έκρινε ότι υπήρξε παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του κ. Γεωργίου και πως δεν έτυχε δίκαιης δίκης στα ελληνικά δικαστήρια, έχει βαθύ πολιτικό αποτύπωμα. Οχι μόνο γιατί βάζει τέλος σε μια υπόθεση άδικου διασυρμού ενός πρώην κρατικού λειτουργού, αλλά και διότι ενισχύει το ηγετικό προφίλ του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος με αυτή την κίνηση έκανε κάτι σπάνιο. Δεν δίστασε να τα βάλει με το παρελθόν ακόμα και την ίδιας της παράταξής του και να το διορθώσει. Δεν είναι η πρώτη φορά. Πολλοί είναι εκείνοι που ακόμα δεν του έχουν συγχωρέσει τους περίφημους «τρεις λόγους» που ανέπτυξε όταν, ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, διαφοροποιήθηκε από την επίσημη γραμμή του κόμματος και δεν υπερψήφισε ως ΠτΔ τον Προκόπη Παυλόπουλο: «δεν  αντιστάθηκε στις σειρήνες του πελατειακού κράτους, χειρίστηκε με ανεπάρκεια μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις της σύγχρονης ιστορίας τον Δεκέμβριο του 2008 και τέλος δεν εκφράζει τη θέση της Ελλάδας στην ενωμένη Ευρώπη με τον τρόπο που εγώ θα επιθυμούσα».

Πολλοί λένε πως με την ανάκληση της προσφυγής προς το ΕΔΔΑ κλείνει μία υπόθεση διασυρμού όχι μόνο ενός έντιμου ανθρώπου, αλλά και της ίδιας της χώρας. Δεν έχει απαντηθεί όμως ποιοι ήταν αυτοί που κατάφερναν επί μία δεκαετία να την εκκινούν ξανά και ξανά. Κανονικά η υπόθεση αυτή τώρα πρέπει να ανοίξει.