Η απλή αναλογική και {LF}η πολιτική ανωριμότητα

Για πρώτη φορά μεταπολεμικώς οι εκλογές θα διεξαχθούν με το σύστημα της απλής αναλογικής. Είναι σύστημα δημοκρατικότερο (το μόνο πλήρως δημοκρατικό) και ηθικότερο. Γιατί μόνο με την απλή αναλογική γίνεται σεβαστή η ισότητα της ψήφου όλων των πολιτών. Το επιχείρημα που συχνά προβάλλεται ως μειονέκτημά της, ότι δήθεν οδηγεί σε κυβερνήσεις συνεργασίας, οι οποίες συνεπάγονται πολιτική αστάθεια, εξυπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες που αδιαφορούν για τη δημοκρατικότητα και ηθικότητα του εκλογικού συστήματος. Η σταθερότητα εξάλλου της κυβερνητικής συνεργασίας δύο ή περισσότερων κομμάτων είναι θέμα πολιτικής ωριμότητάς τους. Τάχα ομολογούμε ότι δεν μπορούμε στη χώρα μας να δείξουμε την ίδια ωριμότητα που έχει ο πολιτικός κόσμος σε τόσες άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπου από χρόνια λειτουργούν κυβερνήσεις συνεργασίας; Το πρόσφατο παράδειγμα της ελληνικής δικομματικής κυβέρνησης των ετών 2012-2014 δείχνει το αντίθετο. Η τότε κυβέρνηση δεν έπεσε λόγω αστάθειας, αλλά διότι έπρεπε να γίνει προσφυγή στο εκλογικό σώμα για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας (πρόσκομμα που δεν υπάρχει πλέον, μετά την τελευταία αναθεώρηση του Συντάγματος).

Εκείνο όμως που θα ήθελα να δείξω στις γραμμές που ακολουθούν είναι το παράλογο ορισμένων απόψεων που προβάλλονται από τις περισσότερες πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Το κυβερνητικό κόμμα διατείνεται ότι μόνο το πρώτο κόμμα δικαιούται να σχηματίσει κυβέρνηση, γιατί αλλιώς θα είχαμε το απαράδεκτο, κατά τη γνώμη του, φαινόμενο μιας «κυβέρνησης των ηττημένων»! Η αξιωματική αντιπολίτευση δηλώνει ότι, μόνο αν έρθει πρώτο κόμμα, θα δεχθεί να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας. Ο απροκατάληπτος όμως πολίτης διερωτάται: Αν, έστω, το πρώτο κόμμα λάβει 35% των ψήφων και όλα τα άλλα κόμματα που έλαβαν 65% αποφασίσουν να συνεργασθούν, δεν το δικαιούνται; Είναι δημοκρατικό και ηθικό, το κόμμα του 1/3 περίπου των ψήφων να αρνείται στα 2/3 του λαού να κυβερνήσουν; Ή θα αρνηθούν τα κόμματα του 65% να συνεργασθούν, επειδή κανένα δεν ήρθε πρώτο; Ανάλογα ισχύουν και όταν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ ισχυρίζεται ότι, μόνο αν έχει διψήφιο αριθμό ψήφων, θα δεχθεί κυβερνητική συνεργασία. Δηλαδή με 9,5% θα αρνηθεί, έστω και αν οδηγηθούμε σε νέες εκλογές (ή και τρίτες) και σε ακυβερνησία;

Τέτοιοι ισχυρισμοί ενέχουν και έντονα αντιφατική στάση για έναν άνθρωπο δημοκρατικά σκεπτόμενο.

Ισως λεχθεί ότι η συνεννόηση και η συνεργασία όλων των κομμάτων του 65% είναι εκτός σημερινής πραγματικότητας. Εστω λοιπόν ότι δέχονται να συνεργασθούν κόμματα του 45% (που μπορεί να έχουν πλειοψηφία στη Βουλή, αφού κόμματα που έμειναν κάτω από το 3% των ψήφων δεν εισέρχονται στη Βουλή). Και σε αυτή την περίπτωση θα απαγορεύσει το 35% στην πλειοψηφία της Βουλής τον σχηματισμό κυβέρνησης; Ο παραλογισμός στο αποκορύφωμά του.

Το με υστεροβουλία λεγόμενο κατά των κυβερνήσεων συνεργασίας, ότι «δεν είμαστε εμείς ώριμοι για συνεργασίες» δεν τιμά τον πολιτικό κόσμο και τελικά αδικεί την ωριμότητα του ελληνικού λαού. Αρκεί φυσικά να υπάρχει η σωστή ενημέρωσή του, ενημέρωση αντικειμενική και μη εξυπηρετούσα κομματικά συμφέροντα.