Αφιέρωμα στον γάλλο φιλόσοφο Ζαν Λικ Μαριόν

Το περιοδικό «Ανθρωπος» πατάει ήδη στο έβδομο τετράμηνο λειτουργίας και αυτό προδιαθέτει για έναν πρώτο απολογισμό των συντελεστών και αναγνωστών του ως «πρόταση» της πανδημικής περιόδου που κοιτάζει το μέλλον της. Σίγουρα η κίνηση του Γιώργου Χατζηιακώβου των εκδόσεων Αρμός να στεγάσει ένα περιοδικό ειδικής θεματολογίας ήταν μια κίνηση ρίσκου. Αλλά θυμίζει και την ανάγκη να υπάρξουν στη λεγόμενη αγορά – στη δημόσια σφαίρα, θα προτιμούσαμε – υποδείξεις ειδικής ευαισθησίας προς το αναγνωστικό κοινό. Αντίστοιχα περιοδικά, για παράδειγμα, κυκλοφορούν στη Γερμανία και τη Γαλλία, χώρες με δεδομένη αναγνωστική κουλτούρα ως προς τον «θρησκευτικό στοχασμό». Από τη Γαλλία προέρχεται και το βασικό αφιέρωμα του 7ου τεύχους: στον καθηγητή Φιλοσοφίας Ζαν Λικ Μαριόν, ο οποίος, ως γνωστόν, επικεντρώνεται στην κατανόηση της «μεταφυσικής», ενώ πολλά από τα έργα του είναι αφιερωμένα στη θεολογία ως προνομιακό συνομιλητή της φιλοσοφίας και ως αδιαμφισβήτητο ορίζοντά της (είναι ευτύχημα ότι στα ελληνικά κυκλοφορούν από τις εκδ. Πόλις τρία βιβλία του, ώστε ο ενημερωμένος αναγνώστης να έχει πρόσβαση για περαιτέρω αναζήτηση: «Το ερωτικό φαινόμενο» και «Ο Θεός χωρίς το είναι», σε μετάφραση Χρήστου Μαρσέλλου, «Επιπροσθέτως» σε μετάφραση Γιώργου Γρηγορίου, εκ των συμμετεχόντων στο αφιέρωμα μαζί με τους Γιάννη Πρελορέντζο, Θεοδόση Φαρδή, Διονύσιο Σκλήρη, Κωνσταντίνο Πρώιμο, Σωκράτη Τσελεμέγκο).

Το δεύτερο αφιέρωμα του περιοδικού αφορά το σύγχρονο προσφυγικό ζήτημα με κείμενα, εκτός άλλων, των Κώστα Φαρμακίδη («Ο πάπας Φραγκίσκος και το Προσφυγικό»), π. Κωνσταντίνου Παπαθανασίου (για τη Ρουθ της Μωάβ που αφήνει πίσω της το ειδωλολατρικό παρελθόν της πατρίδας της για να γίνει Ισραηλίτισσα), Βασιλικής Πέτσα («Αναπαριστώντας μέσω της τέχνης την προσφυγική και τη μεταναστευτική εμπειρία).

Από την υπόλοιπη ύλη σταχυολογούμε: τα ποιήματα του Ιλιά Καμίνσκι (1977 -), που μεταφράζει ο Δημήτρης Β.Τριανταφυλλίδης, το σημείωμα του ίδιου για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και την ηθική ήττα του Ρωσικού Πατριαρχείου, τα δύο μεταφρασμένα διηγήματα των Ισαάκ Μπάμπελ («Η πρώτη μου χήνα») και Γκι ντε Μοπασάν («Ο μπαμπάς του Σιμόν»), το κείμενο του Γιάννη Αντωνόπουλου για τον «Σούπερμαν ως εβραϊκό Γκόλεμ».